vrijdag 26 oktober 2018

Aan de zijlijn

3 jaar geleden is het dat mijn manlief, mijn sterke rots en altijd dappere zelf moest toegeven dat het op was, in het rood, leeg …
Ik stond toen aan de zijlijn, zat soms te kijken, wist niet altijd wat te doen, je kan ook niets doen buiten knuffelen, een schouderklop, zeggen dat het goed komt.

Nu zit ik hier
Vaak zonder woorden
Altijd maar mijn draad kwijt (daar word ik gek van)
En zo vaak zomaar met tranen

Ik zie mijn man kijken
Ik zie mijn ouders met een bezorgde blik, die me soms proberen een extra knuffel te geven
Ik zie het in de ogen van de dochter die altijd al enorme voelsprieten had
Ik lees het in berichtjes

Het verwarmt mijn hart, ik weet dat ze er zijn, de vriendjes, de lichtjes in de duisternis, de schouder, de luisterende oren, …
Merci :)
Ik ben vandaag niet zo dapper, soms is het lichtje een druppel op een hete plaat
Glijdt het zo van me af. Vraag ik of mijn man mij nog wel graag ziet, ook al vertelde hij mij dat net nog geen uur geleden. Tussendoor kan ik erom lachen. Tussendoor glimlach ik bij de lieve woordjes van mijn vriendinnen die net zo moe zijn, die ook zoveel zorgen dat ze zichzelf te vaak vergeten. En mij dan toch zo'n hart onder de riem steken.
Sterren aan een grijze hemel
Laat ons beloven om het deze vakantie traag te doen, puur en op ons gemak. Heel veel magjes en zo weinig mogelijk moetjes.
Ik beloof het, ik kan eigenlijk niet anders... maar beloof het mij ook en jezelf

Vast

Ik wil het begrijpen, kunnen uitleggen, oplossen, werken met een stappenplan...
Dat lukt niet.
Niet met dit.
Ik zit vast in emotie, angst, 101 dingen die niet ik zijn en die ik niet kan vatten.
Soms gaat het goed. Soms lach ik.
Soms functioneer ik ogenschijnlijk normaal.
Meestal heb ik een druk op mijn borst, ademnood nog steeds. Meestal moet ik praten tegen mezelf om te onthouden waar ik mee bezig was.
Meestal lijk ik voort te bewegen als een slak en heb ik meer zin om te staren dan om te doen.

Ik slaap veel maar nooit nog diep.

Ik open een blogbericht en sluit. Ik start een mail en stop.
Alles is precies moeilijk.

Vandaag pakken we, een week Ardennen. Ik weet niet of ik blij ben, ja een beetje. Ik houd van de herfst, de geur van het bos, de pakken blaadjes om door te stappen, de gezellige muts en sjaal. Koude in mijn gezicht en daarna een heerlijk glas lekkers of een tas koffie. Altijd is er iets om te snoepen. We gaan met vrienden. Standaard. Jaarlijkse traditie.
Sinds zoonlief er is, lijkt het altijd moeilijk voor mij. Ik maak me zorgen om de drukte voor hem, de prikkels, de allemansvriendjes-handelingen. Hij doet het daar altijd wel best goed, kent iedereen, amuseert zich, maar ik ben een zorgmama. Ik haal hem af en toe uit de drukte, zet ons in een cocon. Ik weet dat ik vandaag die cocon ook nodig heb. Ik wil schrijven en lezen en rusten, niets moeten. Ik weet dat ik goed omringd zal zijn, gekoesterd, alle ruimte alle tijd krijg. En toch.

Ik moet inpakken, heb een hele dag en ik doe niets. Ik denk maar doe niet. Vergeet. Maak nog een lijstje. Ik ben mezelf kwijt.

dinsdag 23 oktober 2018

Het spiegelbeeld

Ik debatteer al 3 dagen met mezelf of ik zou schrijven nu. Schrijven doet me goed, het geeft me zuurstof. En ik heb al over zoveel pijn geschreven dat ik ook dit mag beschrijven.
Donderdag ll ging mijn hart even de mist in. Nu ik thuis ben, merk ik stilletjesaan hoe erg het is. Vooral in de stilte als ik alleen ben.

Bij de kinderen lukt het om te zorgen, zelfs met meer geduld en meer rust. Hun voelsprieten geven aan dat ze zachter moeten zijn, minder ruzie maken, minder battles met mama aan gaan.

Maar los daarvan overspoelt me een reeks van bizarre dingen. Ik kan me niet concentreren, of amper. Ik moet alles, maar letterlijk alles noteren om niets te vergeten. Ik ben ongemakkelijk in ruimten waar ik mensen niet ken, angst aangesproken te worden. Zo moest ik naar de winkel en liep ik rond met een zodanige behoedzaamheid dat ik het zelf erg gek  vond.
De tranen zitten altijd klaar. Ik vrees de tsunami op het moment dat ik ze loslaat of ze niet meer kan ophouden.
Ik slaap enkel nog licht.
Daar waar ik niet kan stilzitten, kan ik nu minutenlang niets doen en enkel staren of dromen.

Ik kijk in de spiegel en supermama is weg. Het is vandaag de "goed genoeg - mama" die alle moetjes heeft afgeschaft. Althans voor mezelf. Buiten koken (en dat zijn enkel de basis-ik-kan-net-koken-gerechten) en was insteken of ophangen en de kinderen van en naar school brengen/halen doe ik niets.

De leegte en de vermoeidheid hebben alles stilgelegd. En weet je, het is goed zo. Ik laat het toe, gedeeltelijk dat geef ik toe. De tranen tsunami houd ik nog even weg. Die komt wel als ik veilig genoeg ben. Ik voel de wind meer op mijn gezicht, ik geniet van een zonnestraal die mij verwarmt en ik laat rondom me heen iedereen lopen en rushen. Ik kom later wel.

zaterdag 20 oktober 2018

Mijn hartje


Een van de lievelingsboeken van zoonlief (In mijn kleine hart) gaat over een hartje boordenvol gevoelens. Ook ik vind het geweldig, het laat ons toe de gevoelens te benoemen, iets wat voor onze kinderen niet evident is.

Eergisteren sloeg mijn hartje over. Ik had pijn, een soort van krampen in mijn hart zo leek het wel. Ademnood.

Mijn hartje was niet blij, niet verdrietig. Wel dapper, dapper om eindelijk te zeggen “sorry het is op, het gaat niet”. Mijn hart was moe en heel kwetsbaar.

Het werd verwarmd door de reactie van manlief, de beschermende zorg, door de reactie van de dokter die me ook wel stevig liet voelen dat het nu echt wel genoeg was.

Vandaag kan ik zitten en niksen (dat is trouwens heel moeilijk), luisteren naar de geluiden rondom mij. In slaap dommelen, op sleeptouw worden genomen door gedachten. Het is een heel bizar gevoel eigenlijk, alsof ik dingen zie of hoor die ik lang niet hoorde. Maar ook besef ik dat ik de hele dag door moet overlopen wat noodzakelijk is. Wat is de volgende stap in de dag? Wie moet er eten, wat moet er gebeuren, waar was ik nu alweer mee bezig...

Voor het eerst blijft de was in de wasmand, schuif ik mailtjes waar ik over moet nadenken voor me uit en denk ik “ laat het maar even los “. Een weekend nietsdoen of zelfs al maar 1 dag. Dat is iets geks. Maar misschien wil ik er wel veel meer van.

Ik nam een blad papier en noteerde energiegevers en vreters. Want ik had oh ja vrijdag ook toevallig een eerst gesprek met een coach. Gek genoeg had ik daarvoor energie, ik kreeg er ook heel positieve energie van terug. Maar ik noteerde ze dus die energiegevers. Ze mogen even de plak zwaaien want ze maken de rest van de moetjes, heel eenvoudige moetjes thuis, haalbaar. Terwijl ik praat in mezelf en lijstjes maak mentaal of op papier.

Mijn hart is moe.

vrijdag 19 oktober 2018

Dag 0

Ik schreef de vorige post kort voor ik moest doen wat ik nooit had verwacht. De handdoek in de ring gooien. Achteraf bekeken had ik het misschien moeten zien aankomen.
Het ging al even niet meer zo goed workwise. De ballen in de lucht houden. Vechten tegen de stroom in, meegaan in de kortzichtige aandeel gedreven firefighting.  Vandaag hier en morgen daar. Koerswijzigingen soms van uur op uur.
Ik kreeg letterlijk ademnood. In de veilige thuisomgeving begon ik voor het eerst te hyperventileren. Binnen het uur zat ik bij de dokter en kon ik alleen maar huilen.
Maar ik werk maar 60%... ik ...
Ik werd de les gespeld, natuurlijk heeft ze gelijk. Ik weet dat. Ik ben supermama niet. We hebben een gezin waar heel veel zorg nodig is, waar het niet smooth sailings zijn. Eigenlijk nooit. Elke dag is best moeilijk. Als je dan ook geen energie meer haalt uit je werk en ook daar helemaal geen omkadering meer hebt...

Crash.

Ik moet toegeven, zegt mijn man.
Mezelf op de eerste plaats zetten, zegt de dokter.
Doe wat je leuk vindt, zegt de dokter.

Ik zag het bij mijn man ooit, ik zag het bij vrienden. Ik weet hoe het werkt.
Hoe moeilijk is het om in de spiegel te kijken. Hoe moeilijk is het om te luisteren naar de stilte, niets te moeten. Kei moeilijk.



donderdag 18 oktober 2018

Aan de zijlijn

Soms lees ik een verhaal op de sociale media of een tijdschrift over mensen die nog in een traject zitten zoals dat heet. 
Dat is moeilijk soms. Het haalt wonden open, doet je terugblikken naar een tijd die zo gitzwart was en waar elk sprankeltje hoop kei hard werd neergehaald, aan flarden geschoten.

En toch zijn er zo'n mooie verhalen waar het allemaal goed komt, prachtig. Echt. Ik gun het elk van die mama's die hun lijf niet voor niets hebben kapot gemaakt.  Dat is misschien te hard... maar zo voelt het nu even dus ok.

Ik las het deze week nog ergens, ik moet opzoeken waar, dat kinderloosheid een verdriet is dat je niet mag onderschatten.

Ik ben niet kinderloos. Ik heb de 2 super kinderen, ik zou zeggen de meest fantastische maar goed dat is niet waar want jij denkt hetzelfde van jouw kinderen. Dus voor mij de 2 meest fantastische.
Ze doen me lachen, ik ben MEGAtrots op wie ze zijn. Twee kids met pit, oh boy zoveel pit. Twee creatieve zielen elk op hun manier. Ze hebben muziek in hun lijf en hoofd en moves heerlijk. Ze zijn kwetsbaar als een vogeltje. Ze maken me soms gek. Dat is ook waar. Maar vooral verwarmen ze mijn moederhart met zoveel allesomvattende liefde, echt waanzinnig veel. Ik kan niemand zo graag zien als die 2.
Ik ben dus niet kinderloos. Maar ik voel wel een soort van oergemis. Ik kan dat niet altijd uitleggen, niet iedereen snapt dat wegens toch wel een taboe. Maar goed ik voel dus een oergemis.

Deze week vroeg ik heel oprecht naar het traject van iemand die ik ken. Alleen er aan denken, snoert mijn keel dicht. Het vergt veel energie maar ik wil het doen want ik zou zo heel erg graag hebben dat het lukt. Gewoon boem patat van de eerste keer zodat het een goeie ervaring blijft. Dat de positiviteit blijft en ze gewoon kunnen terugblikken op een mooi verhaal. Echt.
Het idee dat iemand die ik ken door die mallemolen moet... dat komt veel zwaarder binnen dan ik dacht.
Toen ik las over de prikjes en de pick up en de volgende stappen, moest ik wenen. 
Beetje gek is dat. Het was alsof de beschermingslaag opzij werd getrokken en gewoon kei hard binnenkwam. 

Ik vraag het dus best nooit live. Best zo op afstand zodat ik kan glimlachen door mijn scherm en de universe heen, zo met emoticons. 

Ik duim kei hard dat het lukt. Iedereen verdient dat. Echt.

maandag 15 oktober 2018

Aftellen naar de dochter flashback

Maandag. Indian summer goes on. Ik heb een half uurtje (scherp) voor mezelf.
Dit weekend, zomaar random tussendoor, overviel me een groots gevoel van geluk. Ik zei tegen m'n man... "wat hebben wij 2 prachtige kinderen, wat mogen wij onze twee handjes kussen" en dat is zo. Ze zijn ons grootste geluk. Het is die tijd van het jaar, terugblikken...

7 jaar geleden zaten we in de laatste rechte lijn van het wachten op de eerste ontmoeting met onze dochter. Op 15 juli van 2011 kregen we een toewijzing. Dat is een telefoontje van het adoptiebureau die je aankondigen dat je mama & papa wordt van in ons geval een meisje L geboren op 8 juli 2009. 2,5 dus. Nog een maand later hoorden we dat onze rechtbankzitting pas na het gerechterlijk verlof zou vallen nl 10 november 2011 in Addis Abeba.
We planden een reis en zouden 5 november vertrekken om haar 7 november voor het eerst te ontmoeten.
2 jaar en 7 maanden (en een klets) waren we al aan het wachten...

Ik zou een jaar ouderschapsverlof nemen maar begin oktober, een maand voor ons vertrek, werd ons kantoor gesloten en kregen we collectief ontslag. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik die periode niet bewust heb meegemaakt. Ik balanceerde om recht te blijven in die laatste weken voor vertrek. Balanceren tussen angst, grootste geluk en ongeduld. Oh ja en we verbouwden toen, onze keuken was een bouwwerf en de kinderkamers zowel van de pluszzon als dochterlief waren in de laatste fase beland.

Ik schreef op 15 oktober 2011...

Balanceren, koorddansen dat doen we momenteel.

Balanceren tussen werk en leren leven met ontslag, afscheid nemen van mensen, dromen en werk. Maar ook uitkijken naar wat komt, de kans op een koersverandering na het jaartje vrij met Lidiya Marie. 
Het ontslag werpt een schaduw op de voorbereiding jaartje vrij, het heeft het veilige vangnet zomaar doorgeknipt. Het verdriet om het verlies wordt opzij geduwd want er is teveel daarbuiten dat aandacht vergt. Teveel deining zou me van m'n koord laten vallen.

Balanceren tussen "het leven zoals het is" en "uitkijken naar de reis van ons leven". Vaak is het moeilijk om mee te draaien in het leven van alledag. Niets is normaal. De werkconstante is weg, ons huis staat nog altijd beetje op z'n kop, de gezellige keuken waar je kookt en geniet, mis ik soms. 
De dagen de pluszoon er is, zijn de meest gestructureerde. Zijn school en hobby's zijn dan constantes waar we in moeten mee draaien en bieden even structuur.

Balanceren tussen verlangen om haar te zien en opkijken tegen het onwaarschijnlijke gemis dat op ons wacht als we terug naar huis keren. Het gemis dat er nu ook is. We zijn vervuld van vreugde omdat het zo dichtbij sluipt maar we zijn ook triest omdat elke dag wachten eentje teveel is...

Balanceren tussen rust inbouwen, pauze en stilte en druk bezig zijn. Bezig blijven houdt het leefbaar maar rust is broodnodig.

Nog minder dan 4 weken, het komt oh zo dicht. 
Vandaag ontdekte ik dat de yoghurt in mijn winkelkar goed blijft tot de dag voor de rechtbankdatum. Zo'n kleine dingen doen me dan slikken, "het is er bijna".

Spannend wordt het, spannend balanceren op onze koord...

vrijdag 12 oktober 2018

Klamme handjes

Nele en ik werkten samen aan een artikel over opruimen, rust en loslaten. Haar blog, haar boek en haar verhaal inspireerden mij. In het afgelopen jaar heb ook ik geleerd hoe opruimen ruimte en rust kan geven. Het was bij mij niet meteen gerelateerd aan dozen en labeltjes. Daar had ik absoluut geen energie voor toe. Ik was al blij dat ik de avond haalde in die periode. Emotioneel leeg of net overvol. Schrijven, praten, ordenen en loslaten gaven heel heel langzaamaan terug energie.

Nu een klein jaar later durf ik zeggen dat ik veel gelukkiger ben dan in die periode, dankbaar en blij met wat is. Milder naar mezelf. Mezelf erkend zoals ik ben, verdriet of littekens aanvaard. Ze zijn deel van wie ik ben vandaag.

Vandaag deelde Nele ons interview, over afscheid nemen en loslaten.
Ik ben trots op het resultaat en ik hoop dat het voor sommigen (h)erkenning brengt, ik zag hier en daar mooie reacties maar ik geef toe dat ik zo'n dag meestal losloop met klamme handen en flanellen benen.

https://mamaruimtop.be/2018/10/12/interview-7-afscheid-van-een-droom/

donderdag 11 oktober 2018

Relatie - Flashback naar een panelgesprek

Een terugblik naar mijn voorbereiding voor Dag van Kinderwensouders, 24 juni 2018. Ik mocht er spreken in een panel van kinderwensouders.
Ik kijk dan altijd met schaamte rond me heen. Ik met mijn twee prachtige kinderen, mag ik hier wel zitten.
Verdien ik niet een sjot onder mijn *** dat ik hier durf vertellen over verdriet terwijl ik het allergrootste geluk kreeg, nl mama worden.
Maar ik leerde dat elk van ons met zijn verhaal zo bijzonder is en dat onze verhalen inspirerend kunnen zijn, troostend voor anderen...

Flashback naar een stuk van het panelgesprek.

Impact op relatie en seksualiteit.
Na zelfbeeld de allerbelangrijkste voor mij. Of misschien gedeeld op 1, inherent verbonden.

Vandaag durf ik te zeggen dat ons hele verhaal als kinderwensouder ons dichter bij elkaar heeft gebracht en we een stevige basis hebben die zeer goed is getest doorheen de jaren. 
Als je elkaar leert kennen en de liefde groots is, zit je vooral op die fijne onbezorgde wolk. Huisje tuintje bomen-dromen. Voor heel veel mensen vloeit die droom mooi door een een gerealiseerde droom. Geen rimpeling.
In een fertiliteitstraject word je letterlijk, maar vooral ook figuurlijk uitgekleed. Schaamteloos nemen ze je meest intieme samenzijn over. 

Als man je sperma afleveren op commando in een vreselijk klein kamertje waar het doorgeefluik in je ogen priemt. Wachten in de wachtzaal tussen zwangere koppels, andere mannen. Je eigen vrouw stijf van de hormonen vol verwachting naast je. Wachten op het droge verdict of je sperma van goede kwaliteit is... No pressure... 
Bij ons was dat nooit het probleem -we zijn een unexplained.
Als vrouw weer eens moeten worden onderzocht. Dokter of verpleegster zoveel in de rij. Schaamteloos in de gyneacoloogstoel. Je mag er niet bij nadenken. Gewoon doen. Komt er nog iemand binnen, join the club. Eigenlijk moet je afstand nemen van je lichaam daar. Dat hoorde ik ook bij collega panelleden. Daar moet je uit je verpakking treden. 

Deze totaalimpact op je seksualiteit, je kijken naar elkaar, je meest intieme zijn dat doet wat met je als individu, als koppel, als minnaars. 

Je moet dit alles een plaats geven en dan besef je dat je twee unieke personen bent die anders omgaan met de hoge druk, de teleurstelling, hoop en de zoveelste mokerslag. Je verwerkt anders per definitie, maar je moet altijd wel samen terug op je pad komen. Je kruipt s avonds in je bed, elk met je verdriet. Soms de hoop dat je niet wordt aangeraakt, de verpakking althans. Getroost wil je worden, omarmd wil je worden, aanbeden niet, dat lichaam omhelzen, liefkozen no way.

Als man sta je machteloos aan de zijlijn. Oog voor jou is er minder zowel in het traject als erbuiten door je vrienden -als die er al bij betrokken worden- daarenboven zie je je vrouw op een rollercoaster van hormonen voor, tijdens en na de behandeling. En mag je haar niet of minder aanraken. Waar voor de man denk ik de troost ook in de seksualiteit zit, ligt daar voor de vrouw een groots verdriet. Je wil troosten, helpen, hoop geven maar woorden vinden, is moeilijk.
Soms barst de bom en roep je wel eens. "Waarom blijf je bij me, ik kan je toch niet geven wat je zo graag wil", "Ik kan niet eens een kind dragen", "Zoek maar iemand anders", "Ik ben niets meer waard". Of je wordt woest omdat je man praktisch ingesteld als ze zijn een 'verkeerde' 'nuancerende' opmerking geeft.

Blijven praten en een "andere" vorm van intimiteit zoeken is cruciaal. Intieme geborgenheid wordt de sleutel, het mogen blijven terugkomen zonder over de grens te gaan.
De mooiste intimiteit waar je samen van genoot, waarmee je kon lachen is bruusk van tafel geveegd.  Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat dat heel erg moeilijk was. Mijn lichaam was veranderd in broedfabriek en kon zelfs dat niet afwerken. Het laatste wat ik wilde was kijken naar mijn lichaam, ervoor zorgen, het koesteren, het laten aanbidden, ervan genieten. Verpakking. Buiten mezelf.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik 10 jaar heb nodig gehad om terug in de spiegel te kunnen kijken en het te aanvaarden. Te zien en te begrijpen dat mijn man het al die jaren graag is blijven zien. 

We zouden die druk nooit zijn doorgekomen zonder professioneel oor. Af en toe razen en violen gelijk stemmen, luisteren naar elkaar .

Door geduld en heel veel liefde zijn we altijd weer samen op ons pad gekomen. Hebben we ook dat adoptietraject nog eens onder de arm genomen en zijn we vandaag ouders van 2 prachtige kinderen, wij samen. Zijn we terug af en toe gekke pubers. En hebben we elkaar helemaal aanvaard zoals  we zijn met een lach en nog af en toe een traan.
Vandaag kijk ik terug en ben ik trots want ondanks dat die 10 jaar veel te lang waren misschien, zijn we ze doorgekomen en hebben ze ons sterker gemaakt.


woensdag 10 oktober 2018

10 oktober

9 jaar geleden is het, we stapten in het huwelijksbootje.
Wat een klein feest moest worden met eenvoudige kleren en niet te veel poespas werd mijn grote dag, ah ja hoe gaat dat anders met meisjesdromen...

We zouden in eerste instantie niet trouwen maar met het oog op de adoptie was dat het meest raadzame om te doen. Zo zou manlief dat uitleggen. Ik vergat dat deel en focuste op le grand amour.

We hadden toen de rollercoaster van fertiliteit al achter de rug. De pogingen lagen achter ons, we hadden besloten die weg niet meer op te gaan. Maar de natuur mocht natuurlijk nog zijn gang gaan... al was het nooit 'raak'.

9 jaar getrouwd en 14 jaar samen 

Op happy facebook schreef ik dit
9 years 
Ups downs 
Groot geluk stil verdriet 
Lachen huilen 
Vallen opstaan 
Maar altijd samen
Zij aan zij
Hand in hand


Dat is de samenvatting, dat is korter door de bocht natuurlijk.
We liepen niet altijd meer hand in hand. Soms werd de weg wat breder... 
Soms moesten we al eens zwaardere gesprekken aangaan om te beseffen dat er diep vanbinnen nog altijd die innige verbondenheid was, die gelijklopende dromen en idee├źn.
Altijd kwamen we weer dichter bij elkaar.
En weet je... beiden weten we diep vanbinnen hoe rijk en gelukkig we zijn met elkaar. Wat een heerlijk gevoel het is te weten dat we altijd samen thuis komen. Dat wij en onze kids samen zoveel liefde en geluk delen.
Want dat is het... van ons nest een warm nest maken voor ons allen, elk met z'n ups en downs, met dagen van euforie en dagen dat het niet gaat. 
Met elke dag armen die je willen knuffelen, handen die je willen vasthouden, een kus, een lach. 

Geluk zit in al die en vooral die kleine dingen.

Liefde maakt van ons familie

Mama, mag ik het boek kiezen vanavond? Dochterlief van 9 komt af met een bijzonder boek. "Liefde maakt van ons familie", een kinderboek over adoptie. Ik twijfel want het is een boek met woorden die ik aan zoonlief van 5 nog niet zo vaak heb voorgelezen.
Maar de dochter heeft er nood aan, het kadert in haar gedrag van de week, beetje zoekend beetje emo.
Dus we lezen.
Over het muisje dat graag een mama en papa zou willen hebben. En over een mama en papa ver weg die dromen van een kindje.
Ik zie de tekeningen in het boek alsof voor het eerst... Mama en papa op de kerstmarkt met rondom hen ouders met baby's en kinderen .
Het was me nooit eerder opgevallen. En voor het eerst geef ik ook dat deel een paar woorden mee ... kijk ze willen zo graag een kindje. Houden ontzettend veel van elkaar en zien precies alleen maar ouders met kinderen of bolle buiken...
Het zit in kleine hoekjes soms die verhalen, net wanneer je er niet aan dacht...

dinsdag 9 oktober 2018

Droom

Bizar. Voor het eerst. Zo echt.
Ik droomde vannacht. Er werd aan de deur gebeld met goed nieuws we kregen een zoon... Aziatische roots.
Ik werd wakker en het was zo echt geweest die overweldigende blijdschap, dat berustende wachten op de volgende stap ( hoewel ik en berustend ging nooit samen)
Ik ben ervan aangedaan want een derde adoptie was nooit een optie. Wegens teveel obstakels in de regeltjes en buitenlandse adoptie dat quasi onmogelijk  is geworden.
Mijn gevoel zegt natuurlijk iets anders. Mijn verstand nog wat anders.
En toch die droom.
Gek

Ik wil hem eigenlijk opnieuw dromen en beter opletten. Meer meenemen

...

dinsdag 2 oktober 2018

Flashback

Ik zag ze vanmorgen aan de schoolpoort staan. Ze ziet er stralend uit. Nochtans ging ze starten met een traject, een eerste keer. We hebben niet gesproken dus ik heb het niet gevraagd of ze nu al is gestart met de mallemolen.
Maanden geleden vertelde ze mij ervan, ze wist niet wat te verwachten maar was erg hoopvol.
Natuurlijk. 

Ik bedenk me onderweg naar huis of ik ook zo stralend was die eerste keer (keren). Helemaal excited tuurlijk. Want het ging lukken, eindelijk gingen we zwanger worden. We hadden maar een klein duwtje nodig want er was niets gevonden, dus ...

Ik was bijna blij met elk middeltje dat ik mocht innemen of inspuiten (laten inspuiten), met elke follikelmeting want ze zagen er zo goed uit, zo mooi groot en gaaf. Mijn baarmoederslijmvlies toppie!

Ik zat op een wolk van hoop. Op Ebay kocht een ik een setje, ik zie ze nog voor mij inie mini voor een pasgeborene. Een setje van een body en een mutsje.  Wit en muisgrijs.
Ik moest me bedwingen om niet alles te kopen wat ik tegenkwam. 

Dus ja ik zal ook gestraald hebben, ongetwijfeld. Maar ik heb nooit mogen juichen, nooit mogen fluisteren "ik ben zwanger", 
Ik word overspoeld door intense gevoelens door het neerpennen van die woorden.

Ik denk dat het zo gewoon lijkt, maar door wensmama's zo geidealiseerd, zo romantisch zo goud en roos vol glitter, wat ons nooit mogen overkomen is.

Maar weet je die mama aan de schoolpoort, ik gun het haar echt uit het diepste van mijn hart. Ik hoop dat het lukt meteen, echt waar. Ik weet niet of ik de verhalen zou aankunnen, ik dacht dat het voorbij was, dat ik erdoor was maar nu ik de tranen voel prikken weet ik dat dat niet zo is. Dat het nooit over zal zijn. - dat wist ik toch al?- Ik gun het haar omdat het zo mooi is om mama te worden, het is het mooiste wat er bestaat en ook ik zou niet willen dat ze het stralen verleerd, die pijn moet niemand door, de hoop verliezen en weer moeten rechtkruipen. Want het stralen is nooit meer zo intens.

maandag 1 oktober 2018

BFF in Gent

Een dikke 24u samen. Herfstzon. Gent. 
Zij en ik. BFFs zoals ze dat nu noemen. We stapten zaterdagochtend samen in de wagen, erg uitkijkend naar die dag/nacht weg van huis, gewoon wij, geen kids, geen moetjes, geen 101 vragen aan ons hoofd.

Die 24u weg, dat is zo een ongelooflijke aanrader. We hebben genoten genoten genoten en dubbel en dik genoten.
Kuieren, zon op de snoet, winkel in, winkel uit. Rondkijken, babbelen, snoepen -guilty pleasures-, theetje, aperitiefje, dineetje. Dolle pret. Pyjama aan en nog wat keuvelen. Heerlijk ontbijt en weer kuieren, lachen, babbelen, snoepen en lunchen. 

Bij mij lijkt alles om eten en drinken te draaien, dit geheel terzijde.

In het begin zijn het de veiligere onderwerpen, opbouwen. en tegen de avond komen daar diepere gesprekken uit, zo op kousenvoeten.
"Hoe is het met je boek", vroeg ze mij.
"Euhm tja... ik ben gestopt of nog niet begonnen... ik weet niet goed of ik wel, of het wel..."
"Sofie, we hebben dat gesprek al gevoerd, je schrijft vlot, het doet je deugd... toch?
"Ja maar ik weet niet... mm ik weet het. Maar voor mezelf dan? En erna zien we dan?"

Het schrijven van deze blog en het neerhalen van mijn muur, heeft van ons nog hechtere vriendinnen gemaakt. Heel gek maar de kwetsbaarheid van haar en van mij dat kleine jaar geleden toen ze hier mee begon te lezen en me vragen stelde waarvan ik dan niet meer kon gaan lopen, ze hebben ons rustiger gemaakt samen, oprechter, puurder, beter.

En het weekend was zaligheid. We houden elkaar in balans, zeggen tegen elkaar wat we soms ook tegen onszelf moeten zeggen "Laat het los, geniet meer, zorg voor jezelf, lach het wat vaker weg ... "
Ze liet me in de spiegel kijken, ze liet me lachen en gaf zo af en toe de juiste prikjes. We passeerden ook deze keer bolle buiken die ik van ver zag en zij helemaal niet, we wandelden langs babyafdelingen en knuffels die ik graag had gekocht als ik ooit... En zondag kon ik er om lachen, hoeveel bolle buiken heb je gezien dit weekend?... " Geen ..." 
Ik zuchtte en lachte, ik had er echt wel veel gezien en ook inie mini baby's maar goed het is niet erg, ik kon er om lachen, om wie we zijn, samen en apart. Zaligheid.




Life is better with friends

Klassiek. Het leven is fijner met vrienden. Tuurlijk.
En toch heb ik het de laatste tijd heel vaak gebruikt, niet zomaar als populaire hashtag maar vanuit het diepste van mijn hart.

Twee weken geleden vierden we met 4 maanden vertraging mijn 40ste verjaardag. Een pareltje van een restaurant met lekker eten en heerlijke wijn, met mijn gat in de boter dat dat zomaar kon en mocht dat besef ik wel.

32 vrienden, 16 koppels. Maar een samenraapsel uit verschillende vakjes. Familie, nichtjes, een jeugdvriendin, adoptievrienden, vrienden uit de studententijd, nog andere vrienden...

Weken voorbereiding gingen vooraf in mijn hoofd, 1 week dolgedraaide praktische voorbereiding effectief op het laatste nippertje.
Want zomaar koppels aan een tafel planten dat was buiten mezelf gerekend - ze hadden het kunnen voorspellen- 
Vrouwen praten graag met vrouwen over kinderen, vrouwenzaken, hobby's. Mannen praten anders dan vrouwen dus vond ik het een goed idee om tegen de traditie in te gaan en gewoon vrouwentafels en mannentafels te maken. Mijn man luisterde naar mijn idee en ging erin mee. Toegegeven tot op het moment van het feest twijfelde ik aan het concept. Maar we gingen door. We maakten een tafelschikking, 1o keer en finaliseerden de avond voordien. Maar mensen mengen, sommigen kenden elkaar totaal niet... hoe ging dat gaan? Ik had een ander idee, ik maakte naamkaartjes en langs de binnenkant schreef ik woorden neer over de buur links en rechts. Woorden die ik belangrijk vond bij die vriend(in). Kapstokjes om gesprekken aan op te hangen.
- Ze vonden het geweldig-
Bij het maken van de kaartjes en bij het schrijven van mijn dankkaartjes ging ik grasduinen in mijn herinneringen.

1 rode draad is eten en drinken, met elk van hen hebben we heerlijke herinneringen aan eten en drinken, het goeie leven. 
Maar elk van hen had met mij ook herinneringen die ik kon linken met onze kinderwens. Natuurlijk heb ik dat niet bij iedereen verteld en het stond ook niet centraal - werd denk ik zelfs niet letterlijk vernoemd in mijn woordje, maar in mijn hoofd kwamen ze wel terug, de herinneringen.

De ouwe getrouwen die niet van zeemzoet en emogesprekken zijn, maar die er altijd waren met meer praktische dingen, een deur die openstaat, een lekker maal, ze waren er toen onze kinderen aankwamen op Zaventem, zagen mij veranderen van jonge springster (ik ben iets jonger) met veel kleur en jeudig enthousiasme tot meer gesloten, moegestreden, teruggetrokken en namen dat er allemaal bij met evenveel liefde.

Adoptievrienden - en we hebben niet iedereen kunnen vragen want er zijn er veel meer- met wie ik zoveel gesprekken heb gehad, wachtend, puzzelend, zuchtend en die vandaag luisteren en begrijpen zonder extra woorden  naar wat het doet om een kindje te hebben met een hechtingsstoornis/achterstand/probleem (welk woord je er ook opplakt)
Intens verbonden door grote liefde, dankbaarheid, strijd, pijn, de grootste emoties van de afgelopen 10 jaar

Schoonbroers en schoonzussen die er gewoon zijn. Altijd. Voor ons hele gezin. Met eender wat, eender wanneer.

Hele bijzondere specifieke herinneringen aan unieke momenten, unieke cadeaus ... niet materieel maar in daden. Elk van die mensen daar ...

Soms keek ik doorheen de ruimte en zag ik mensen geanimeerd praten, lachen en dat was mijn allermooiste cadeau. Echt waar zonder twijfel een topmoment van geluk. Dankbaarheid.
Voor al die vrienden zonder wie we het niet hadden volgehouden elk door hun dosis liefde en bijstand. Praktisch, in grote emoties, met woorden of door een knuffel.

Je zag er STRALEND uit hoorde ik achteraf, ik vond mezelf niet zoveel bijzonders die avond, maar ik was GELUKKIG, zo ontzettend gelukkig met zo een lieve warme mensen om me heen.