vrijdag 28 september 2018

Op stap

Het is veel te vroeg voor een zaterdagochtend, kindergeluk... bij je in bed kruipen en zo wroeten en draaien dat mama dan maar besluit dat verder slapen geen optie meer is.
Toegegeven, mijn molentje begon te draaien en dan is het om zeep, niet waar...

Straks ga ik op pad. Me time, friends time. Een dikke 24u Gent voor de boeg. Shoppen, koffie drinken, aperitieven, lekker eten en kletsen.

De laatste keer was voor de grote klop. Amsterdam. Mei 2017.
Die grote klop kwam er in december 2017 toen een psychologe die werkte met zoonlief zei "Mevrouw, het wordt tijd dat u uw grote verdriet aanpakt, op deze manier kan uw zoon zich aan u niet hechten". Ik zat erbij, keek ernaar, knikte dat ze gelijk had en ging wezenloos buiten met man- en zoonlief en dacht "dit kan toch niet, ik doe alles en geef alles werkelijk alles wat ik heb om hem te helpen".
Maar het schudde me wel wakker. Praten en schrijven begon.

Ik deelde mijn blog met mijn vriendin, ik ken ze van in het middelbaar. De enige die uit die tijd zo is blijven plakken.
Ik beschreef haar in het begin als een minder emotionele kip als ik zelf. Ze is iets rationeler, minder van de rollercoaster. Maar ik kreeg al snel een tik als terechtwijzing. Ze las mee en na al die jaren dat we dus elkaars beste vriendin zijn, ging het plots ook wel eens over die blogberichten en dus dat grote verdriet. Het was grappig, boeiend en confronterend.

Het is niet dat mensen mijn verdriet niet wilden zien, ik hield zelf de potjes tot dan stevig dicht. Ik zei nooit dat ik baby's vasthouden heel erg confronterend vond, dat ik niet kon meeleven met zwangerschapsverhalen of bevallingsgetuigenissen, dat ik het zooo moeilijk had met het kopen van een geboortegeschenk. Dat het vasthouden van zo'n inie mini kledingstuk of knuffel mij volledig onderuit kon halen-tenzij ik mijn muur nog wat hoger en dikker bouwde wat vaak lukte.

Onze vriendschap kreeg na al die jaren een soort nieuwe diepgang. We werden beiden 40 maar door de muur neer te halen die ik rond mij had gebouwd, werd het nog oprechter en mooier. Praten waar het echt over gaat. De vraag "en hoe is het" is nooit meer vrijblijvend, ik kan ze niet meer afwimpelen  en dat is goed.

Dus straks op pad. 24u weg is een heerlijke re-energize boost en ik kijk er stiekem geweldig naar uit...

Herfstzon

Het is herfst, de kinderen hebben een vrije dag en spelen al uren rustig. Soms samen soms apart. Ik neem koffie en zet me twee minuten in de herfstzon op de bank in de tuin. Ik hoor achtergrondgeluiden van bedrijvigheid, een auto, de wind door de bomen en blaadjes die over de oprit vliegen. Vogels soms nog. Perfect.
Sinds ik ging luisteren naar Nele Colle, opruimcoach,  over rust in je huis en ruimte in je hoofd, probeer ik elke dag iets op te ruimen. Niet altijd lang, soms een klein kastje en vandaag de garage.
Ik vind schatten, maar neem vooral ook afscheid en breng vele dingen terug in omloop via de kringwinkel.
Het gaat om meer dan het opruimen. Het zijn kleine gelukjes-herinneringen die dankbaarheid brengen.
Het groeiend besef dat onze kinderen groter worden en de peuterspullen weg mogen. En voor het eerst is mijn reactie automatisch dat het een selectie boeken en spelletjes voor de kleinkinderen is en niet meer voor de "misschien", "wat als toch"...
Het opruimen maakt mezelf en ons gezin klaar voor de gezellige herfst en een warme winter.
Spelletjes en boeken om samen te lezen, mogen naar de living. Een yogaboek voor mij en vooral voor hen krijgt er ook een plaats.
Ik denk na over 6 december en besef dat de goed heilig man dit jaar anders gaat kopen. Zoals Nele zei besef je bij het opruimen wat je hebt...Dus gaat de Sint een brief krijgen met duurzame aanraders,   rustmomenten en gezellig samen
Een heel klein rustmomentje hier op de bank buiten in de herfstzon, een moment van groot geluk.

dinsdag 25 september 2018

De hulplijn

De zon schijnt, het lijkt wel een cadeau na de regenachtige dagen die we hadden. Achter ons op de weide staan nieuwe jonge paarden, hen zien draven in het zonlicht deed me beseffen dat er elke dag mooie momenten zijn om dankbaar over te zijn.

Vanmiddag gingen we voor het eerst 'echt' met zoonlief naar een psycholoog. Net als verwacht, ging die laatste vrolijk door met spelen en weigerde hij zich te zetten voor een gesprekje. Hij luisterde wel aandachtig in zijn spel.
Vorige week gingen mijn man en ik alleen op intakegesprek, een van de zwaarste gesprekken uit de recente geschiedenis vond ik dat want niemand geeft graag toe dat het beter is om hulp te zoeken ook al zijn we zelf grote voorstander van professionele luisterende oren. 
Hulp zoeken voor je kind omdat je het alleen niet kan, dat is een grote stap. Een dappere ook dat besef ik, maar een grote stap die zwaar weegt op mijn hart.

Het besef dat ons pad samen met zoonlief nooit over rozen ging, dat durven toegeven dat is zo moeilijk. Het doet me veel verdriet ook al heeft noch hij noch wij daar schuld aan. Ook al werken we met ons hele gezin alleen maar aan beter.

Ik voel me de laatste weken weer allesbehalve super mama. Mama laat steken vallen, durft wel eens te mopperen of haar stem te verheffen. Ziet creatievere creaties passeren voor de ruimtedag dan diegene die ik bedacht, domme dingen soms dus en toch.

Als je zo lang wacht dan wil je alleen maar super mama zijn toch?
En vandaag ben ik dat niet. De zoon vraagt tonnen energie waardoor zelfzorg een grote utopie is wegens knock out 's avonds. Energie om iets vrolijks creatief te doen met dochterlief is er zelden. 

Tijd en energie lijken weg te glippen. 

En toch zijn er stapjes zoals vandaag, dappere stappen.
Of stapjes voor mezelf zoals een verkennend gesprek met een loopbaancoach wegens "is dit het wel voor de rest van mijn dagen", "kan ik niets anders minder dollargedreven gaan doen"...

Stapjes die veel vragen. Emoties die zich opstapelen. Dus tijd voor koffie en rust en even mezelf zoeken

vrijdag 14 september 2018

Grijs Grijzer Grijst

Zomaar tranen
Vermoeid
Beetje moedeloos
Inspiratieloos
Twijfelend

Zou het het einde van de zonnige zomer vol herinneringen zijn?
Zou het de eerste-schoolweken-drukte zijn?
Tekort aan me-time?
Drukke weekends?

Het is op. Ik ben moe en zeurderig. Wil liefst de deur sluiten en me nestelen in heerlijk warme dekentjes met soep en zelfbeklag. 
Gisteren sprak ik een vriendin via 1 van de sociale media kanalen, ze had het ook. We zijn allebei mama met grote voelsprieten, goochelend met alles wat in ons hoofdje en ons hart moet. Grappig confronterend dat ze het ook had. Relativerend.

Een andere mama-vriendin voelde het al aan, de gemoedsschommeling. 
Maar mee op pad gaan gisterenavond - ik had sterk getwijfeld of ik wel zou gaan - deed me toch weer deugd. Dankbaar dat ik was meegegaan.

Het weekend, mijn weekend, is begonnen.
Vanavond doe ik lekker mijn zin -nadat de kids in bed liggen- en mag ik dat wijntje dat ik nu laat voor de kilo's die eraf moeten- ...
Doen wat de goesting brengt, een weekend rust en genieten. Voeten onder tafel. En wijntjes die mogen. Hopelijk keren ze het tij. En kleurt de lucht weer goud ipv grijs.

Rust in je hoofd

Gisteren kwam ik via via terecht op een heerlijk interessante avond. Nele Colle, opruimcoach, gaf een lezing. Het onderwerp 
"Rust in je huis, ruimte in je hoofd", dat heb ik nodig dacht ik.

Het was super boeiend, gezellig. Niet wereldschokkend maar zo real life. Zo gewoon down to earth. Geen theorie maar de echte praktijk. Leven met 3 kids en een man. Vertrekken vanuit een dip.

Mijn me time van de avond is zeker een beetje gaan snuisteren op haar blog en wie weet binnenkort door het huis struinen met een wasmand om alle boeken te verzamelen, alle stiften, ... en dan gaan ordenen visualiseren en wie weet deels weg doen.

Het zou zomaar eens super rustgevend kunnen zijn...en alle tips zijn daarbij welkom

https://www.nelecolle.be/

Liefdesverklaring

Deze morgen werd hij wakker naast mij, of liever gezegd ik naast hem... 
Zoonlief kruipt zo tegen de ochtend tussen ons in -vaak zonder dat ik het merk- om dichtbij ons verder te slapen.

Ik werd wakker, hij werd wakker en hij zei "Mama, jij bent lief"
4 woorden
Ze gaven me zo'n overweldigend gevoel van liefde. Na 3 jaar thuis sprak hij 4 woorden die hij nooit eerder zomaar zei.


woensdag 12 september 2018

Writersblock

Ik heb een writersblock of ik duw het weer van me weg
Beiden denk ik
De start van de schoolperiode is altijd een gekkenhuis
Het weervinden van de balans, een nieuwe structuur creeëren

Omdat het voorbije schooljaar s avonds vaak leidde tot ruzies, onrust en chaos bedacht ik einde van de zomer een nieuw plan dat wonderwel aanslaat. Geen huiswerk meer in een rush, geen huiswerk meer met de grootouders, niet meer zomaar schermpjes (al ben ik al altijd een anti-schermen madame geweest) 
Dus na school fruit en speeltijd voor beiden, gewoon doen waar ze zin in hebben als het maar geen schermpje is. En dan tijdens het kookmoment een huiswerk-gezellige boel-just the two of us in the kitchen.
Ik probeer te luisteren naar het advies van de school en vooral mama te zijn en dus geen zorgjuf. Lukt het niet? Dan schrijven we het in de agenda. Duurt het te lang dan schrijven we het in de agenda. Ik ben dus gewoon mama.
En na het eten schermpje naar keuze in een netjes afgebakend blok.

Maar het grote verschil wordt gemaakt door het apart in bed leggen. Vroeger deden we de 2 tesamen wat drukker dan druk was. Nu creeëren we 2 momentjes van exclusiviteit en dat vinden ze heerlijk. Meer rust, meer knuffels. Het vraagt meer tijd van ons maar ik ga meer zen naar beneden, ik weet meer wat er leeft en ik heb echt geknuffeld zonder dat de ene jaloers is of op de ander springt.

Beide juffen kregen ook korte intro over de kids. Mini rugzak-overzicht. Bemoeizuchtig en overbezorgd, dat zal wel maar ik heb het altijd liever zo. En zo zijn we gestart in de laatste kleuterklas en het 4e leerjaar.

En terwijl alles zo lichtjes op z'n pootjes valt, is mama zoekende. Meer schrijven of laten varen? Loopbaancoach nemen of lekker door doen. Hobby's erbij of gewoon de dagen nemen zoals ze komen.

... 

donderdag 6 september 2018

Zachtroos

Ik heb een paar mannelijke collega's die ik in het aflopen jaar heb verteld over mijn rugzak. Soms rustig en sereen, soms als een klein bommetje dat barst zomaar in het midden van een moment en plaats waar het geen plaats heeft. Ze gaan er super mee om, dat moet ik ze nageven. Altijd op hun hoede voor emoties die zomaar kunnen opspelen bij kinder-onderwerpen.

1 van hen werd gisteren peter. Van een mini roos dotje. Zo stel ik me ze voor en zo is ze ongetwijfeld. 

Het is zo ontzettend gek wat het met me doet. Het is ver weg en toch dichtbij. De laatste twee weken is het iets wat zo af en toe mijn pad kruist maar enkel als ik erachter vraag, zo attent is hij wel. Ik besef dat het niet evident is, mijn vragen. Want hoe doseer je spanning, vreugde en fluffy-ness bij iemand met een onvervulde biologische kinderwens?
Want hoewel ik zelf een dozijn roze vragen stel binnen 1 minuut mag het antwoord niet te zijn ... het is op eieren lopen.

Er niet achter vragen kan ik niet, het is een soort van zelfpijniging. Iets wat ik precies moet doen. Op veilige afstand en mijn kans om er nog eens door te spartelen. Net onbereikbaar genoeg om niet rechtstreeks mijn pad te kruisen.
Aan de collega op mijn verdieping kan ik bv geen enkele vraag stellen over haar zwangerschap, nog niet hoop ik want dat zou wel heel ongepast zijn op termijn.
Maar zo via via aan de zijlijn meekijken dat is veiliger.

Het gevoel kan ik niet uitleggen. Dat het een meisje is maakt het extra pijnlijk. Ik droomde mijn hele jonge leven over een mini roos dotje. 

Het doet me beseffen dat het nooit overgaat. De manier waarop is wel beter. Ik praat. Vraag hem honderduit, enkel dat wat ik wil weten natuurlijk, ik ben bv absoluut niet geïnteresseerd in bevallingen, daar weet ik echt helemaal niets van. Bewust. Over wat gebeurt in welke zwangerschapsmaand ook niet, zo ver ben ik nooit geraakt.

Ik kan het allemaal geen vorm geven eigenlijk. Ik kan het niet neerpennen. Ik weet alleen dat het heel gek is. Diep vanbinnen.
Roos en gek emotioneel.
Maar stilaan ook berustend, ik heb een soort van hartafwijking. Een gaatje dat nooit wordt gevuld, maar ik denk dat het er mag zijn bij mensen bij wie het veilig is.



maandag 3 september 2018

Namen

Ik heb een collega, niet rechtstreeks maar hier zo op mijn verdieping, en ze is zwanger. Stilaan overduidelijk mooi buikje.
Of ze nu een patattenzak aan heeft of een stijlvol kledingstuk, ze is prachtig zoals elke zwangere vrouw. Dat vind ik. Of ze er nu belabberd uitzien of niet, ze stralen in mijn ogen altijd.

Sinds mijn terugkeer is die buik overduidelijk. Ik ben dus sociaal gehandicapt. Ik wandel lange bogen errond, vermijd koffiekletsen. Stom. Niet beleefd. Maar het is sterker dan mezelf.

Net lanceerde iemand (luid) de vraag of ze al weten wat het is.
Paniek. Ik kan die gesprekken niet hebben.
Oortjes oortjes om muziek aan te zetten.
"Sofie, raap jezelf samen seg en werk door. Luister gewoon" 
Dat lukt niet zeker niet als ze ook nog over namen kiezen beginnen"

Ik ben anti oortjes delen maar ben naar de bureau naast me gelopen om daar oortjes weg te plukken.

Het is dus nog niet beter. Het is voor altijd.

Back at it

3 september
Schooldag 1 van 2018-2019
Terug naar school, naar structuur en moetjes.
Het mooie leven van heel veel magjes en "het steekt zo nou niet" is voorbij

Wat een zomer.
Wat een herinneringen.
6 weken genoten van kids en gezin
3 weken gereisd
"Waren jullie wel eens thuis", vroegen mensen me.
Het was zalig.

Maar het was ook de confrontatie met ons gezin zoals het is.
Ik ben mama. Mama van 2 prachtkids.
Maar ik ben een mama die elke dag moet vechten om niet gewoon mijn valies te pakken.
Elke dag doe ik aan koorddansen. Ik heb lang rond de hete brij gedraaid maar ik ben eerlijk.
Het is loodzwaar.

Een kind met een hechtingsprobleem of hechtingsachterstand, emotioneel beschadigd tot in het diepste van zijn ziel. Ik houd van hem met elke vezel van mijn lichaam en bewandel voor hem elke dag die koord, hoop en bid dat ik de dag positief kan afronden, dat ik vandaag minder moet roepen dan gisteren, dat ik een supermama ben die kan blijven glimlachen.
Maar hij drijft zichzelf en ons tot het uiterste elke dag.

Deze vakantie heb ik het blijkbaar eerlijker verteld aan de buitenwereld dan ervoor.
Vandaar de lange radiostilte hier. Als het intens is dag in en dag uit dan kan ik niet meer nadenken, dan overleef ik de dag en is mijn licht uit bij zijn bedtijd. Dan kan ik niet gezellig schrijven.

Maar hey, we zouden onszelf niet zijn mochten we niet blijven vechten.
Dus we gaan er kei hard voor, opnieuw elke dag
We starten met nieuwe structuren, ideeën en begeleiding.

Ik kijk uit naar het einde van de schooldag, luisteren naar verhalen, naar de blik van de juf. En ik hoop dat het goed is.
Ik vul mijn potjes met moed en liefde om er elke dag te staan.

Mama lief. Niet mama onweer.