woensdag 15 augustus 2018

Afscheid van een wens

We vieren vandaag geen moederdag, die vieren we in mei sinds de kids er zijn. De school-moederdag.  Thuis vroeger vierden we hem in augustus, de 15e. Maar goed, hier dus niet vandaag, of niemand dacht eraan behalve ik :)

Vandaag is een mooie dag om de titel van mijn blog te herschrijven. Afscheid van een wens, zo begon het... binnenkijken in mijn hart. De deurtjes die zo stevig dicht waren getrokken, weer gaan openen. En ik leerde veel. Ik leerde mooie mensen kennen, ik ging eerlijk antwoorden als mensen me vroegen hoe het ging, ik ging eerlijk zijn met mezelf. Vertellen en schrijven en ik ontdekte dat het niet die bio-zwangerschap was, of dat ini mini babytje waar ik altijd over droomde. Neen, de olifant in de kamer was het traject naar het moederschap.

Dat pad ging niet over rozen. Het pad maakte veel kapot, maakte dat heel erg weinig vanzelfsprekend bleef. Het veranderde mijn kijk naar mijn lichaam, naar mezelf. Het beïnvloedde goedlachsheid, impulsiviteit, schaterlachen, sexualiteit, zelfzekerheid, mijn liefdesrelatie, familiebanden, vriendschappen.
Na de bio-natuur-pogingen kwam het fertiliteitstraject, het monster van meedogenloosheid en meteen erna het adoptietraject. In mijn ogen een veel mooier pad, maar niet te onderschatten vanwege hoogteverschillen tussen diepe dalen en de giga bergtoppen, een pad waar je vaak wordt vertraagd, waar heel wat grensovergangen zijn, veel administratie maar je geduld - in ons geval- werd beloond. 

Vandaag ben ik mama en ik wil vandaag beslissen om niet enkel te schrijven over mijn verdriet, maar ook soms over het geluk. Of over de hobbels die we beleven met onze twee wonders. Gewoon mama van alledag. Mama met rugzak. Het leven zoals is het, mama.

zaterdag 11 augustus 2018

Verscheurd

Zondagochtend. Koffie en zachte muziek. Manlief op de fiets en ik heb heel verantwoord de kids voor TV gezet. Moeilijke ochtend. Er is een knoop - al even- ondanks een fantastische vakantie.
3 weken weg van de wereld leek het wel. Vooral bij onze vaste stop aan het Gardameer kwam er zalige luilekkertijd. Zeer tegen mijn natuur val ik daar altijd in een extreme rust van niets hoeft en alles mag. Zeer tegen mijn natuur ben ik dan tevreden met een stoel bij het zwembad en moet manlief me soms meesleuren op een uitstapje.
Het is mijn ultieme pauzemoment van het jaar. Ik had er nog kunnen blijven, ik zou er kunnen schrijven. 

En misschien is dat schrijven deel van de knoop. Ik voel me op een soort van splitsing op mijn pad gekomen. De verdrietknoop is grotendeels ontward. Het is niet de biobaby die me verdriet bezorgt, maar het traject dat me heeft murw geslagen. En dan heb ik het over de combinatie van bio-fertiliteit maar zeker ook adoptie.
Dat verhaal, dat moet ik kwijt daar moet ik meer over lezen zodat ik mezelf kan zeggen dat het ok is zo, dat ik niet heb gefaald, dat het normaal is dat ik hier bont en blauw ben uitgekomen maar er een leven is na.

Het vertellen doet me goed. Zoals op die kinderwensouderdag. Ik was er emotioneel uitgeput van, maar zat ook op een wolk. 
Laatste keer toen ik wegging bij mijn professioneel luisterend oor wist ik het zeker "ik zou het van me afschrijven, een boek voor mij en wie het ooit lezen wil".
En tijdens de vakantie vroeg ik me soms af " maak ik er niet teveel spel van", " ik heb zoveel geluk, zo'n prachtig gezin waar ben ik mee bezig"...
Ergens worstelt dat in alle lagen van mijn lichaam lijkt het.

Met de eerste schooldag die eraan komt, komt er ook een nieuwe schreeuw om structuur, een nieuwe start. En nog ergens daarbinnen roept iemand, "spring op deze trein en plan iets in voor jezelf. Structurele me time", maar snel snel kan je dat ook niet beslissen wat en hoe.

Resultaat is spanning voor het eerst in tijden overal in rug bekken en nek. Spanningshoofdpijn die me lijkt te verpletteren. Die hoofdpijn die ik jaren had in ons traject. 

Nog 4 dagen tot ik weer aan de slag ga. Het is het moment om het tij te keren en alle moetjes te laten varen. De dagen te nemen zoals ze nog komen en te genieten. Misschien is "ik moet kiezen, ik moet genieten" ook niet goed. 
Gewoon doen zoals het komt. De fameuze "let it go".


maandag 6 augustus 2018

Blondjes

We stoppen in een speeltuin in de bergen. Op een bankje in diezelfde speeltuin een Nederlands koppel hij bruin, zij blond. Samen 4 kinderen overduidelijk van hen.  Twee blondjes twee bruintjes, van haren weliswaar. Net als elders op vakantie zijn gekleurde huisjes meer dan zeldzaam.
Goed het koppel dus met 4 kids. Ik betrap me op een inwendige "oh zo mooi".

Op vakantie valt het me op hoeveel extra blikken we krijgen elke dag. - niet zozeer op ons logement want daar zijn onze kids al jaren thuis en door vaste gasten als wij gekend-.
We krijgen er hoogstens glimlachen omwille van hun eeuwige onstuimigheid
Maar de blikken erbuiten...Ik vraag me soms af, wat denken die mensen.
Dat het jammer is dat we overduidelijk geen kinderen kunnen krijgen van onszelf. Of wauw die hebben ballen aan hun lijf om dat avontuur aan te gaan. Of denken ze ook wel eens wat een prachtig gezin we zijn. Zo anders. Zo vol leven.

Bedenkingen zomaar in de speeltuin

zaterdag 4 augustus 2018

Kinderwens met omwegen

Ik lees het boek (bundel met verhalen) in stukjes maar kan het anderzijds niet wegleggen. Het brengt (h)erkenning en laat me soms misselijk of met hartzeer achter. Toch raad ik het aan omdat er zovele verhalen zijn. En ook al is dat van ons weer helemaal anders door onze twee geadopteerde parels, het confronteert me telkens met de wetenschap dat het verwerken van het hele traject van toen geen geitenwollensok-move is maar wel een moeilijke verstandige stap voor mezelf en de kids op lange termijn

Kinderwens met omwegen-verdwaalde ooievaar