dinsdag 31 juli 2018

Baby in de buik

Gisterenavond gaf ik dochterlief een massage, zo 1 van de dingen waarvan je denkt 'dat moet ik thuis ook vaker doen '.
Onze gastvrouw hier in Italie is een jonge mama en dochterlief begon me vragen te stellen. Want ik ben een niet zo jonge mama.
Waarom heb mij geen baby in de buik?
Ik zou dat zo leuk vinden
Waarom wil je dat niet meer
Kan je niet meer proberen

Het is een uiterst delicaat verhaal van mixed emotions.
Ik wil de klok nooit meer terugdraaien. Ik hoef geen baby meer in de buik.
Ik vertelde zonder details over veel medicatie, ziekenhuizen, dokters, teleurstellingen, adoptie-wachten,...

Ben je nu soms nog verdrietig mama?

Ik antwoordde eerlijk van ja, niet omwille van de bolle buik maar de weg ernaar toe.
Ze concludeerde 'ik was ook liever vroeger bij jullie gekomen... als ik 1 was. Niet tweeenhalf. '

Heb ik er goed aan gedaan? Ik weet het niet maar als adoptiemama heb ik geleerd mijn buikgevoel te volgen. En eerlijk te zijn over emoties want liegen of wegsteken is veel erger

dinsdag 24 juli 2018

Vakantie

Stralende zon. Blauwe hemel. Bloeiende omstanders. Krekels op de achtergrond. Heerlijke salades. Gekoelde wijn. Wij en onze vrienden.
Vanmorgen op een lokaal marktje werden we weer aangekeken. Thuis valt het zelden nog op. Twee blanke koppels 4 prachtige Ethiopische parels.

Ook wij kijken op vakantie net iets vaker met die gelukzalige blik. Bijzondere vriendschap verbonden door een bijzonder kinderwensverhaal. Herinneringen. Roots. Emoties. Onze verhalen verbonden.

Ik lees een boek "kinderwens met omwegen" authentieke en onroerende getuigenissen gebundeld door De Verdwaalde Ooievaar.
Ik lees en herken. Moet pauzes nemen tussen de verhalen. Ik ben blij en dankbaar om zulke boeken. Het herkennen,  erkent ons verhaal. Het bevestigt dat we te sterk waren toen en veel hebben verdrongen.
Soms komt het terug in stukjes

Het is goed zo

maandag 16 juli 2018

Schrijfpauze

Er was een schrijfpauze. Kort. Het was op. Ik voelde me even zo ontzettend moe, zo leeg, zo verdrietig. Onze allerliefste kleinste zoon is bijna 3 jaar thuis. Na een jaar ontdekten we dat zijn opvallend positief sociaal gedrag en zijn "ik doe het zelf" een hechtingsstoornis of achterstand of beschadiging waren. Hoe je dat label ook wil noemen.
We gingen in de bubbel in de mate dat het kon. Sociale pauze. Wat had ook ik daar nood aan. Voor mij was het een mokerslag en het begin van het besef dat ik ook rust en ruimte nodig had. Nog eens een anderhalf jaar later schudde zijn professioneel oor aan mijn arm en vroeg me om aub aan mijn stapeltjesverdriet te beginnen.

In al die tijd gaat hij in ups en downs. Periodes van rust, knuffelen, opluchting bij ons en periodes dat we de dieperik in storten en beseffen dat de strijd niet gestreden is.
Elke dag opnieuw liefde en vertrouwen geven in de hoop dat het die dag wordt gevoeld, dat het binnendringt. Hem laten weten dat het voor altijd is. Dat we willen zorgen voor hem en dat hij dat mag aannemen. Het is een strijd.

Het begon bij zijn verjaardag midden juni, over de drukke ongestructureerde weken op school en feestjes thuis voor jarigen en familie, mama en papa die gingen shaken op de wei van Werchter, ... en dit weekend liep ik tegen de muur. Ik kon er niet meer tegen. Ik werd weggeduwd, iedereen was liever dan wij. Soms zei hij letterlijk "ik wil een andere mama"... dat doet zoveel pijn.

We hadden logees en plannen met hen, maar die zaterdag brak mijn hart. Onze plannen werden bijgesteld, de logees gingen zonder ons op stap en we namen afscheid. Wij deden de deur van de cocon dicht en probeerden letterlijk heel dicht bij elkaar te zijn en te blijven. Geen mensen meer op bezoek en donderdag vertrekken we voor 3 weken genieten.
Er zullen prikkels zijn, er zijn mensen die hem zullen koesteren, vrienden die we weerzien, een gastvrouw die van ver zal zwaaien en hem elke dag meer dan 1 kus op de wang zal drukken, maar er is ook die bubbel van gelukzaligheid en veel tijd voor elkaar.

En voor ons tijd om na te denken hoe we verder moeten hierin. Wat we misschien toch weer moeten bijsturen aan zorg.  
Mijn lieve kleine zoon. 


Wieg

Gisteren was een dag van tegenstrijdigheden, de gemiste kans vs de "oef het is voorbij". Al is dat laatste meteen wat te blij gesteld.

Na maanden van zolder opruimen tussen de bedrijven door maakten we de klus gisteren eindelijk af. Alles werd netjes opgeruimd, er kwamen labels en vakjes en het geheel is nu prachtig, overzichtelijk.

Er is een babyhoek. Maar het pijnlijke is dat ik wat daar staat eigenlijk nooit heb mogen gebruiken. Een erfstuk, de wieg van de familie van mijn man. De kinderwagen van mijn pluszoon. Het zijn stukken waarvan ik op zich niet weet of ik ze had willen gebruiken. Als vrouw heb je denk ik van kleinsaf zo'n droom van hoe je wieg eruit moet zien, wat voor kinderwagen jij zou kiezen. Ik had dat... Toen we 30 jaar geleden catalogi kregen als 3Suisses bladerde ik altijd door babygerief, later droomde ik luidop bij het krijgen van de Dreambaby folders en zag ik het helemaal voor me. De droom van de zeemzoete cocon die je bouwt voor het kindje in je buik. Heerlijk leek me dat. 
Gisteren pakte ik ze in voor onze kleinkinderen, mocht het ooit nodig zijn, mochten ze dat erfstuk willen gebruiken. 

En anderzijds was het het peuterbed van onze 2 lieverds. Het stond jaren langs ons bed (mijn kant) omdat ze er in tijden van emotionele nood zouden kunnen neerstrijken, vlakbij ons (mama)... Maar gisteren ruimden we dat dus ook op en na de pijnlijke zucht van de wieg was dit er ook eentje van opluchting want hoe graag ik ze ook zou klein houden, hoe graag ik ook zo'n inie mini baby zou koesteren, het is ook zo fijn om een kind te zien groeien en bloeien en net dat ietsie pietsie meer vrijheid te krijgen.

Tegenstrijd in mijn hart.

vrijdag 13 juli 2018

Puffen

Woensdag bij mijn luisterend oor... 

Het gaat goed hoor, er is zoveel gebeurd. Maar ik voel me zo moe zo moe zo leeg, zorgmoe, prikkelbaar, thuis veel kibbelpartijen, het zal wel bij mij liggen...
De tranen zaten klaar en hoog. Het was zo'n moment waarvan er wel al meer waren geweest. 

Ik begon te vertellen en kwam al vertellend natuurlijk zelf tot een aantal fundamentele dingen die ik alweer was vergeten. Dat woordje zelfzorg wat ondertussen al in vetonderlijnde hoofdletters in de palm van mijn hand moet staan. Ik weet dat hoor, zeker, ik ben fake blond. Dus ik weet dat. Maar weet je eerst ga ik zorgen dat ik x y en z nog doe met de kids. En ik ben nu thuis dus ik zal elke dag een spelletje spelen en zien dat de dochter leuke dingen kan knutselen en tuurlijk mogen de vriendjes komen. Oh en die vrienden nog zien, ja ok het is zomer toch.
En manlief die de laatste dagen werkt dus alles af wil werken, wil fietsen tussendoor tuurlijk.
Makkelijk zat. Tot het dus op is.
Want mijn zelfzorg, mijn hobby dat is thuis lezen, schrijfen, tekenen, kleuren, creatief zijn maar niet achter vergrendelde, gepantserde deuren waardoor ik niet "mama!" 101 keer binnen het uur hoor. Helaas. Soms.
Ik ben boos. Dik boos op manlief die zo'n hobby heeft waarmee hij het huis uit is en dat ook gewoon doet zonder schuldgevoel. Begrijp je dat? Ik 98 keer van de 100 niet dus ik ben onderhuids boos op hem omdat hij doet wat ik ook wil doen. Gewoon de me-time nemen. 
Ik kom dus tot die al bekende en oude fouten.

We schakelen over op andere zaken, mijn gesprek met Shanti, de dag van kinderwensouders, ontmoetingen, gesprekken, en ik merk dat mijn toon, mijn ritme van praten en alles anders is. 
Hij merkt het ook op op het einde. Die heerlijke dingen die zo dicht bij mezelf zijn geven mij zo ongelooflijk veel zuurstof...

Ik stap buiten en ben ongelooflijk blij. Ik bel manlief om me te excuseren voor mijn prikkelbaar gedrag, vast van plan om hem toch straks ook te zeggen dat ik die me time ook echt nodig heb.
Ik rijd naar huis en maak plannen in mijn hoofd. Ik glimlach, klein geluk...

We zijn 2 dagen later en ik ben dapper geweest. Heb gelezen, koffietjes gedronken, gekleurd, opgeruimd en uitgeklaard. De plannen verhuisden naar de achtergrond. Minder prikkelbaar en meer bewust positief. Maar toch moe en leeg. 
De zoon en ik hebben moeilijke weken. Geen structuur is bij hem zo'n chaos in zijn hoofd en hoe ik ook probeer, we versterken elkaar in de onrust ipv rust te vinden. Heel af en toe lukt het en dan wrijft hij door mijn haren en is het 5 minuten ok.
Zomers. Ze zijn fijn. Ze zitten soms te vol. Het is alsof iedereen volle bak wil genieten. Maar ik beken, ik ga genieten als we donderdag de voordeur dichttrekken en gaan voor 21 dagen genieten met z'n 4tjes.
Weg van huis en tuin en klusjes en wasjes en koken. Alleen een te hoge stapel boeken, de juiste pennen, stiften en potloden, schriftjes voor alle moods, een te grote zak gezelschapsspelletjes en veel meer knuffeltijd. En me time. Echt ik doe het. Terwijl manlief en de kids bommetje spelen in het zwembad. Apero en me-time.
Beloofd.

donderdag 12 juli 2018

Opruimen

We krijgen logees. Ik moet dus opruimen. Door een vol hoofd en korte nachten -lees kids vroeg wakker- had ik nog minder energie. Geen fut om eraan te beginnen maar dus vandaag ging ik de strijd aan. 

De dozen die op me hadden gewacht waren baby- en peuterboeken, eerste puzzels, kruippakjes van dochterlief, haar eerste jurkjes, zoonliefs te schattige broeken en shirts.
Ik glimlachte bij de herinneringen, zag ze beiden zo voor me toen ze nog zo mini waren.
Een geweldig gevoel van melancholie overspoelde me, maar ook verdriet. De natuur besloot dat het verhaal hier eindigt. Dat ik een doos maak voor later, voor hen, voor onze kleinkinderen -die dat dan zeker niet willen dragen- ... 
Toen zoonlief thuis was, ging de natuur nog steeds zijn gang. Jarenlang kon het en mocht het, maar het mocht nooit zijn.

We hebben 2 kids maar we droomden van een groot gezin en hoewel 2 gezonde kids plus een pracht van een pluszoon al uit de kluiten is gewassen, is het de natuur die de beslissing heeft genomen en niet wij.

En zo soms op die momenten dat ik dozen inpak voor de kleinkinderen, durf ik wel eens verdrietig zijn. Ik had zo graag...

woensdag 11 juli 2018

Opleiding kinderwensconsulent

Ik hoorde ervan op de dag van kinderwensouders en vroeg me al af hoe dat allemaal ging, ... vanmorgen zag ik een post...

Opleiding tot kinderwensconsulent, geweldig dat er meer en meer mensen inzien wat een effect dit pad heeft op jezelf en je leven. Even wilde ik heel graag zorgverlener zijn zodat ik mee zou kunnen instappen...

Gisteren had ik het er nog over met mijn professioneel oor, hoe fijn zou het zijn om er echt iets mee te doen met dat praten en luisteren, schrijven en vertellen.

Wie weet ooit een dag, ...


Date met mezelf

Een half uurtje
Dat krijg ik cadeau van mezelf. Ik moet koken en opruimen, was ophangen en nog meer opruimen, maar na 2 weken vakantie wordt het tijd om afspraken te maken met mezelf.
Zorgmoe. Structureel schuldgevoel in de zorg of zo.

Ik probeer zodanig veel te doen dat ik niets goed genoeg doe (denk ik) en ik word daar dan zo moe van dat ik niet te genieten ben. Op. Leeg.
Door mezelf want mocht ik gewoon af en toe neen zeggen, de deur dicht timmeren en muziek in mijn oor laat knallen dan kan ik echt wel tijd nemen voor mezelf.
De zomer is een sociaal festijn en soms is dat fijn en soms is dat teveel. Voor mij en voor zoonlief. Ik ben relatief nieuw in de "ik zeg neen tegen anderen en ja tegen mezelf" en ik ben een erg moeilijke leerling. Dus doe ik vanalles mee maar wil ik liefst eens rustig alleen zijn.  

Vanmorgen had ik een afspraak met mijn professioneel oor. Ik kwam opgeladen buiten en met een plan. Aan mijn oren getrokken -door mezelf-.

Wat werkt voor mezelf om structureel tijd te maken voor wat me energie geeft of wat ik graag doe?
Het zijn dingen die ik thuis kan doen dus ik kan moeilijk wegrijden. Ik blijf dus zichtbaar. Ik ben al te snel terug een luisterend oor omdat "mama" nu eenmaal het woord is wat de hele dag door weergalmt en ik kinderen hebben die blijven roepen als ik even selectief doof ben.

Dus moet ik een date plannen met mezelf en dat proberen aan te houden. Een uitdaging. 


woensdag 4 juli 2018

Woordjes

Deze mooie woordjes kwam ik gisteren tegen...



Ik had daarnaast een pracht van een gesprek deze ochtend met een vriendin-mama.
Er zijn mensen in je leven die je tegenkomt, die je misschien niet vaak ziet maar met wie je meteen die diepere connectie voelt en weet "bij jou kan ik mezelf zijn".
Dat heeft ze me van het eerste moment gegeven, rust en ruimte en een warm gevoel.
Toen onze dochter nog klein was, voelde zij ook meteen die rust en klik. Een veiligheid die ze niet overal vindt. 

We hadden elkaar even niet gezien, maar het was heerlijk om bij te praten. Over rust vinden, over de moeilijke periode en wat dat had gebracht, hoe voor jezelf kiezen best wel mag en ze gaf me buiten het luisterende oor en wijze raad. Eentje die ze zelf ooit mee kreeg.
Laat niemand oordelen over het verdriet dat jij voelt. Jouw verdriet is echt en mag er zijn, hoe groot of hoe klein dat voor een ander lijkt. Jouw verdriet mag niet worden veroordeeld.

Misschien had ik dat ook wel nodig.
Soms voel ik me alleen in dat verdriet of in het begrip. Er is heel veel begrip en troostende woorden maar die enkele mensen nabij die er niet mee om kunnen of er niet over willen praten omdat ik toch zo alles heb om gelukkig te zijn... dat doet soms pijn.

Ik blijf het herhalen tot vervelens toe. Het verdriet dat ik heb doorgemaakt, in potjes heb gestoken en dicht heb gehouden om vooral maar sterk te zijn en door te gaan. Dat verdriet staat los van mijn mama-geluk van vandaag. Het maakt deel uit van mij als mama. Ik met mijn kwetsuur, mijn kids met dat van hun. En samen bouwen we en zoeken we onze weg, onze liefde voor elkaar zal die kwetsuur veranderen in een litteken dat we bij ons dragen. Maar eerst moet ik door die potjes heen, en dat doet me goed, dat maakt me gelukkiger, rustiger, milder naar mezelf en mijn kids, naar mijn relatie en het maakt dat ik bewuster kies voor mezelf en wat goed voor me is.

Dat zij luisterde, dat ze zei dat het goed was, dat ze blij voor ons is, dat doet mijn hartje deugd.

dinsdag 3 juli 2018

online

Het is ochtend, de Belgen zorgden gisteren voor een thriller van formaat in het WK voetbal, de kids lagen op een decadent uur in bed en we hadden 3 dagen bezoek op rij. Tijd voor mij om een dagje "mama moet niets" op het programma te zetten. Dus de afwas blijft even staan, de koffie is lungo en hier zit ik...

Vorige week had ik een fijn gesprek met Els. Ze had stukjes op mijn blog zitten lezen en had me daar een en ander over te vertellen. Het zijn van die momentjes om te blozen en om te zeggen dat ik eigenlijk niets speciaals doe, behalve te schrijven als een kip zonder kop en de emotie mijn vingers op het toetsenbord laat bewegen.
Af en toe zullen blogstukjes op haar website worden gedeeld, (https://onvervuldekinderwens.be/verhalen-over-ok/)

Samen het taboe doorbreken, dat is wat we willen. Niet alleen wij maar met ons heel wat medewerkers in en rond kinderwens vzw. Praten. Luisteren. Het helpt.

De dag erna kreeg ik een berichtje van Kim, of ik niet een tekst zou schrijven voor het VAG adoptiemagazine.
Een moeilijke want ik zou dat heel graag doen, ik ben er ook van overtuigd dat er heel veel adoptieouders met verdriet of onverwerkte emoties zitten rond dit alles. Stevig dichtgemetseld achter een paar deuren. Maar ik denk dat daar het grootste taboe ligt.
We gaan die potjes niet open doen nu onze kinderen er zijn.

Er zijn adoptievrienden die me zweren dat ze daar allemaal geen last van hebben. Of de behoefte niet hebben om erover te praten. Ik geloof het wel. Maar ik heb het er soms moeilijk mee, het lijkt alsof ik het zoek. Dus ik weet niet of VAG magazine een optie is.

Het gevaar ligt daar ook ontzettend in de interpretatie. Maar goed. Om over te denken...