vrijdag 29 juni 2018

Werksituatie

Uit de voorbereiding van Dag van de kinderwensouders.

Impact op je werksituatie.
De praktische en de emo kant

Praktisch mocht ik verre van klagen besef ik nu. Op mijn huidige job, in de huidige firma zou het niet lukken, te weinig flexibiliteit of openheid, te weinig veilige vangnet.
Maar al die jaren geleden bij het bedrijf waar de slagzin "People making the difference" was, daar kon het allemaal. Vooral geen stress extra creeëren. We zien je wel verschijnen... Ik besef nu wat een luxe dat was en hoe weinig voorkomend dat is.

Van bij het begin sprak ik er open over, daar ben ik erg rationeel of praktisch in. Vooral praktisch. Een moeilijkheid was de onvoorspelbaarheid, niet voor hen maar voor mezelf want ik houd van nette agenda's. Ik wilde geen geheimen, geen verstoppertje spelen. Ik sprak niet of zelden over de emo-kant maar wel de praktische rompslomp.

Maar emotioneel, daar begon ik over na te denken in de voorbereiding naar onze gespreksdag.

Een paar herinneringen kwamen boven ...

De cleane gang van het ziekenhuis, de grote eenzaamheid die je voelt als je daar zit te wachten bij de bloedname of bij de gyneacologie voor je volgende meting. Het is er druk, maar de eenzaamheid en de kwetsbaarheid is immens. Achteraf bekeken is het een moment waar liefde, menselijkheid, iemand die je eens in je arm knijpt zo welkom zou zijn. Maar eigenlijk leent een ziekenhuis zich daar niet toe, zijn we allemaal teveel te bang voor emoties of een gesprek. Want soms weet je natuurlijk dat die vrouw die daar op dat uur ook zit, dat ook zij er is voor een opvolging.

Binnen en buiten, kort je bloed nemen of een echo met een meting van je eicel(len). De auto in en knop omdraaien, hopelijk zonder file met zo weinig mogelijk vertraging op het werk. Je knop omdraaien en proberen na te denken over de dag die je voor je ligt. Op basis van de resultaten van die dag eventueel al voorzichtige inschattingen maken voor je afwezigheid voor het grote werk in Leuven later die cyclus.

Blijven presteren, meedraaien, binnenwandelen en je werk starten. Eigenlijk is dat crazy. Maar het leven gaat door zeggen ze, of dat maar goed is, dat weet ik niet. 1 van de redenen van het emotionele wrak dat we allemaal worden is het doorgaan, het jezelf rechthouden.

Een andere herinnering waren de suppo's na de terugplaatsing. Een vettige brij was het. 3x/ dag genadeloos met de wekker erbij. Dus als die tijd eraan kwam, trok je naar het toilet. Hopend dat je niemand tegen kwam met die suppo's in je zak. Acrobatentoeren uithalen en weer naar je plaats. Dat is hoe je dat ook draait of keert een *** situatie.

Gelukkig mocht ik op de dagen dat het telefoontje kwam, thuis blijven. Werken. Leven in de grootste angst en hoop. De dag erna naar kantoor. Doorgaan. De volgende poging al in m'n gedachten.

Vertragen - Vakantie

29 juni
Stilte voor de storm. 
De kinderen zitten hun laatste uurtjes op school, een jaar dat alweer voorbij is gevlogen. Op naar de 3e kleuterklas, op naar het 4e leerjaar. Haast niet te geloven.
Ik werkte gisteren de laatste dag voor een vakantie van 6 weken.

Toen de dochter thuiskwam in 2011 bleef ik 2 jaar thuis, bij de zoon ook een jaartje, maar nu lijken die 6 weken een zaligheid.
Ik heb er zoveel zin in om ze bewust te beleven. Genieten, vertragen, magjes en zo weinig mogelijk moetjes.

Doe je dat dan niet sowieso in een vakantie? Neen ik deed dat niet. Het lijkt alsof ik pas de laatste tijd die rust heb gevonden bij mezelf en ook durf "neen" zeggen tegen anderen. Dus het voelt anders deze keer. 

Zin om te schrijven, om te tekenen, om op te ruimen en vooral om een zomer vol herinneringen te maken voor ons als gezin.

Ik stel ook voor het eerst heel veel dingen in vraag. "wil ik hiermee verder, ga ik daar nog energie in pompen, of kies ik iets vaker de me time kaart"
We maakten alvast een zomerkamer klaar.  Bureau voor mama vol pennen en kleur, schriftjes voor alles wat, boeken die gelezen mogen worden, magazines vol rust en ideeën. Een crea tafel voor de dochter met evenveel van dat alles en een hoek vol fantasie voor de zoon. Dicht bij de tuin

We zijn er klaar voor, voor de zomer, voor de vakantie en om heel erg te gaan genieten.
We starten met een feestweekend voor de jarigen met vrienden, familie en vol van klein geluk.




donderdag 28 juni 2018

Het boekje "Shanti"

Adoptieverhalen, kinderboeken, ze zijn zeldzaam of toch diegene die ik mooi vind met de juiste klemtoon, de ontroering, die voor onze kids te vatten zijn.

Ik ben fan van "Pipa vindt een weg", een boek over een hondje dat een nieuwe thuis zoekt. Ik kan het boek tot op de dag van vandaag niet voorlezen zonder een krop in de keel. Elke keer pakt het mij, zo breekbaar. En de juiste emoties gebruikend.

Vorige week ontmoette ik Kim, auteur van "Shanti". Een ontroerend verhaal over alleen zijn, afgewezen worden door je anders zijn en dan opgenomen worden in een nieuwe groep. Ook hier zo'n belangrijke emoties meegegeven. Voelbaar op elke bladzijde van het boek, te horen in het liedje en luisterverhaal dat erbij zit.

Ik nam het boek op en las het voor aan mijn twee adoptieolifantjes. Ze kropen ontzettend dicht bij me, zaligheid. Terwijl ze luisterden, kropen ze nog dichter tegen me aan. Na het verhaal luisterden we naar de prachtige stem van Kim die het liedje zong



Het moest twee keer opstaan, zo mooi vonden ze het. Een tijdje erna hoorde ik zoonlief zingen, lieve Shanti.



Hij speelt het opnieuw en opnieuw, vindt het prachtig. 

Toen papa vroeg waar het verhaal over gaat, vertelde de jongste vlotjes. Shanti was alleen op de wereld, achtergelaten en de ene groep wilde niet voor hem zorgen want hij had een andere kleur, maar dan papa... voor altijd zouden ze bij hem blijven...

En dan denk ik "Wauw, dat is het. Dat boek is een blijvertje. Hun verhaal anders. In hun woorden, met de juiste emoties die bespreekbaar worden door dat verhaal en dat oh zo mooie liedje dat uren later nog in mijn hoofd zingt."

Dus aanrader. Must have in de adoptieboekenkast. 

dinsdag 26 juni 2018

Zelfbeeld

Als voorbereiding op de "Dag van kinderwensouders" schreef ik stukjes voor mezelf over de impact van de fertiliteitsbehandeling een aantal pijlers.

ZELFBEELD

Ik ben enig kind en ik herinner me dat ik van kleinsaf in de weer was met de kleine kindjes uit de buurt, en op sleeptouw nemen en moedertje spelen. Mijn buurvrouw vertelde dat ze het geweldig van als ik kwam piepen want dan was ze even gerust :)
Mijn kinderwens stond als een paal boven water. Toen ik mijn man leerde kennen, bleek dat hij een minstens zo grote kinderwens had als ik. Ik was jong, een vrolijke impulsieve dame, ambitieus en een bezige bij. Onze agenda was overvol en ik stortte me met 150% goesting in het plus-mama-zijn van mijn toen 4 jarige pluszoon. Ik organiseerde feestjes en knutselde, vertelde vele boeken, speelde spelletjes ...  alles vol overgave.

Toen het zwanger worden niet zomaar bleek te lukken, sloop er een eerste schaduw binnen. Je wordt onzeker en als je anderen rondom je zwanger ziet worden verandert het enthousiasme van voorheen al snel in een wrang gevoel. We leefden door maar soms hield ik mijn adem in van angst.
We zouden starten met onze inseminaties en gaven een soort van "samenzijn"-feest want trouwen zouden we niet meteen doen. Alles was goed zo. Het was aan de vooravond van onze kick-of in het traject. Wat wilde ik zo graag zwanger zijn, voor mezelf maar ook voor mijn man. Hoe je het ook draait of keert, je wil je partner hiervan besparen, je voelt je mislukt, niet compleet vrouw.

Het traject veranderde me. Ik werd stiller, ik bedacht me soms dat ik nooit meer kon schaterlachen, lachen tot tranen toe. Neen die tranen die vloeiden rijkelijk zomaar tussendoor. Ik kon niet aanvaarden dat ik dat ene ding wat ik en mijn man zo graag wilde niet kon realiseren.

Laat het los, zei iedereen. - ik zeg je het dat is het meest ***-ding wat je kan zeggen, geloof me je KAN dat niet loslaten-
Overal zijn kinderen, je tijd tikt, je hormonen komen en gaan en in het traject kan je niet buitenkomen zonder alarm (tot 3x/dag) voor 1 of ander hormoon te slikken of te spuiten. Of op te steken, ik herinner me die vettige brij - zetpilletjes die je moest opsteken na de terugplaatsing. Stiekem en stil in de toiletten van het werk bv. Geloof me dan voel je je heel klein als je alweer met je wekkertje naar daar moet sluipen. 

Mijn lichaam was niet in staat een vruchtje te laten nestelen. Zwanger te worden. Het was het begin van een soort haatrelatie met mezelf en zeker met mijn lichaam. Ik gaf het basiszorg, keek niet meer in de spiegel en vond mezelf al zeker niet meer mooi.

Wist je dat zwangere vrouwen een aureool van geluk rond zich hebben, een gloed van roos en goud. Er is echt waar niets zo mooi als zo'n zomerkleedje met een geweldige bolle buik in. Geloof mij die vrouwen die geven licht van ver. Ik zie de beelden dansen voor mijn ogen, daar was ik zo jaloers op. En tot vandaag doet dat mijn pijn. Zo'n bolle buik die voor mij puur geluk uitstraalt. 

Ik was niets.  Mijn vrouw-zijn was gekelderd. Zelfs als broedfabriek kon ik het niet waar maken. Vol hormonen, stijf van de emoties die gieren door je lijf. Je kan niet anders dan je af en toe opsluiten om jezelf te behoeden om geluk te veroordelen, lelijke dingen te zeggen tegen mensen die zomaar stralen. Die lachen en die genieten en niet zoals jijzelf lijkt stil te blijven staan, niet begrijpen dat jij en je dromen elke dag meer verwelken.

Echo

Ik hoorde het daar, ik las het vanmorgen....
De stappen die je de afgelopen maanden hebt gezet Sofie... 
Ja...
Neen...

De gesprekken en verhalen blijven nazinderen en hebben ergens een wig geslagen in het muurtje. Daarenboven de juni-vermoeidheid van kids die afzwaaien, nog jarig moeten zijn, feestjes organiseren, sportdagen en mijn werk afronden alvorens ik 6 weken vakantie in duik... Het is teveel van het goede. Hoofdpijn, ogen die bijna constant prikken van hoog zittende tranen.

Ik verlang naar rust en vakantie. De tijd die langzamer mag gaan. Tijd voor verhaaltjes en koffie in de pyjama onder de appelboom. Tijd om te schrijven en te reorganiseren. Tijd om na te denken.
Mijn hoofd lijkt over te lopen en alles wordt in vraag gesteld. 
Wil ik dit blijven doen? Wil ik daar energie in blijven pompen? Wil ik met mijn schaduwverdriet iets doen? Wil ik iets creatiever doen?
101 vragen en keuzes die ik niet wil maken soms. 
To do lijstjes die groeien en die ik liefst meteen verander in "ik wil graag" lijstjes.

Dus ik tel deze week. Nog 1 dag werken. Helemaal niets om over te zeuren dus. 

Sportdagen heb ik overleefd. 
De velletjes van mijn kids die waterpokken en valschade hadden, zijn aan de beterhand.
Cake-jes voor de dochters klasfeest zijn gebakken.
Juffencadeautjes liggen klaar.
Bedankteksten moeten uit mijn pen rollen.

En feest. Dit weekend is het feest. 2 keer.
En de vakantie begint. Dus het komt goed. 



maandag 25 juni 2018

Dag van de kinderwensouder


dag van de kinderwensouder
24 juni 2018
Zemst

Ik zoek nog woorden want ik kan het niet in woorden omschrijven.
Ik ben nog tot op het bot ontroerd door de verhalen, door het meevoelen van iedereen die daar was, door het elkaar dragen en figuurlijk omarmen met een warme deken van tijd, liefde. Elkaar ruimte geven.
Niet ongemakkelijk worden als iemand breekt en huilt, maar gewoon wachten of meehuilen.

Ik kwam thuis en voelde me zo diep diep geraakt, maar ook zo sterk en zo gekoesterd, de tranen zitten hoog maar ik heb gisteren nog maar eens gehoord hoe goed dat is en hoe mooi dat kan zijn. 

De nacht ervoor verliep onrustig, ik was bang dat ik mijn woorden niet zou vinden, dat mijn liefde voor onze kinderen niet naar voren zou komen, dat ik de verkeerde klemtonen zou leggen of zoveel zou vergeten.
Mijn rots, mijn lieve rationele man keek me aan en zei “Sofie, jij gaat dat goed doen, je kan helemaal niets verkeerd vertellen want je spreekt vanuit je hart.” Dat vond ik zo mooi. Mijn attente vriendinnen stuurden me hetzelfde berichtje. In gedachten waren ze erbij.

Bij vertrek vroeg de dochter wat ik nu eigenlijk ging doen…daar zat ik. Ik ga praten over mama zijn en mama worden en hoe graag ik mama wilde worden. Je weet dat mama geen kindjes in de buik heeft gehad… Op zo’n moment moet je vertrouwen op je buik, op je kind, op je liefde en je moet de woorden laten rollen. Zijn ze juist? Niemand weet dat maar ik wel geleerd dat ik eerlijk en oprecht moet zijn want hun voelsprieten zijn zo groot.
Dus ik vertelde over hoe graag ik mama wilde worden, ziekenhuizen bezocht en veel pilletjes nam, maar het niet kwam. Ik vertelde over dat moment in de auto lang voor we aan ons traject begonnen, toen we daar zaten (nog dolverliefd) en vertelden dat we adoptie ook ooit wilden overwegen. Toen nog vanuit een hele andere hoek.
Ze vroeg me hoe het weer ging toen ik hoorde dat zij mijn dochter werd, ik vertelde over de 15e juli van 2011 en hoe om 911u de telefoon rinkelde. Elk detail ken ik. De tranen liepen over mijn wangen bij het vertellen want het zijn prachtige herinneringen. Ons verhaal. Het was een mooi gesprek zo net voor ik de dag ging aanvatten.

Ik kwam te vroeg aan, nam mijn voorbereiding maar legde ze weer weg. Ik moet spreken vanuit mijn hart, niet vanop een stuk papier.
Mijn knieën knikten en mijn hart bonsde want hoe dicht zou alles komen…
Ik werd verwelkomd door Shanti’s prachtige glimlach en ze stelde me voor aan Jan, de moderator (https://janmertens.blogspot.com/2018/06/iets-met-kinderen.html)
Hij sprak met mij en met de andere panelleden met zo’n rust, zo’n oprechtheid en zoveel gevoel dat ik en de anderen ons in een veilige en warme cocon voelden. Net die ruimte die we nodig hadden. Hij verzamelde stoelen voor het podium, heel dicht bij elkaar. Ik kon mijn buren voelen, aanraken, wat een super plan.

Ik vertel de dag helemaal niet chronologisch. We werden meegenomen in een droge uiteenzetting door de fertiliteitsarts van UZ Brussel. Ik moest buiten daarna, het kwam te dicht. Ze leken zoveel verder te staan, wat als wij nu zouden starten, zou het dan lukken? En tegelijk was ik er een beetje van geschrokken want ik denk dat de grenzen steeds verder gaan liggen en ik weet niet of dat goed is. Maar de man zelf, de arts, op 1 of andere manier mocht hij daar wel zijn van mij. Tijdens de lunch vroeg ik hem of hij wilde blijven om te luisteren naar ons. Dat leek me nuttig.
Tijdens onze verhalen over verdriet en lichamen die kapot gaan, grenzen die vervagen en die worden verlegd, over pijn… soms keek ik hem aan en dacht ik ‘hoe moedig is hij om hier te blijven zitten en te luisteren’ want we waren medogenloos in ons verhaal zo leek het wel. Ik heb hem niet meer gezien maar ik zou hem willen bedanken omdat hij is blijven zitten en met denk ik een heel zwaar hart naar huis is gegaan klaar om vandaag terug wonderen te verrichten voor mensen als wij toen.

Ik leerde Kim kennen en haar man Andreas. Kim met haar ongelooflijk mooie stem, met hun verhaal dat zo sereen maar zo verdrietig is. Met haar achtergrond en haar stil verdriet. Ze schreef een boek Shanti (http://renuka.be/) wat ik enkel kan aanbevelen, prachtig verhaal met mooie illustraties en een luistercd. Ik kocht hem om hem op een rustig moment voor te lezen aan mijn twee babyolifantjes. Ze zong, haar eerste lied brak mij. Ik moest de tranen gewoon laten komen. Het tweede liedje moet ik herbeluisteren, ik heb mezelf toen een beetje moeten afsluiten… zij brak en de hele zaal bleef stil, huilde mee, wachtte gewoon met zoveel liefde.
Onwaarschijnlijk dapper

Ik zag Els in levende lijve, Els van Ok (https://onvervuldekinderwens.be/). We hadden een warme babbel, zij met wijze woorden en een luisterend oor.

Er was Margot van Steunpunt Adoptie en dan moet ik glimlachen. Steunpunt adoptie is een beetje familie, het was fijn om ze even te zien en te beseffen hoe zij er ook voor mij waren op het moment dat dit allemaal op mijn hoofd viel. Zij waren er ook toen net zoals ze er altijd zijn als ik met vragen zit of verhalen over onze 2 parels.

En dan het panel. Mijn collega wensouders, dappere helden. Hun verhalen, woorden … ik hoorde dat iedereen in de zaal zijn adem inhield, ik zag tranen hier en daar, herkenning. Ik moest soms glimlachen bij herkenning, ik wilde ze soms knuffelen… het had voor mij nog uren mogen duren. Ik wilde alles weten van hen, hun bijzondere verhaal, meegaan in hun verdriet.
Want alleen door te luisteren, te praten en een ruimte te vinden om je verhaal te mogen delen, komen we er doorheen.

Het slot was een theaterstuk, een kinderwensmonoloog geschreven door Frans Ceusters en gespeeld door Dorothy Wuyts. Ik heb er niet voldoende woorden voor. Ik hoop dat ze spelen in het hele land, in elk CC, op middelbare scholen, … het is een aanrader echt WAUW.
Een  verhaal over kinderwens en zwangerschapsverlies. Zo onwaarschijnlijk mooi vertolkt.

Shanti, lieve Shanti, dankjewel voor je lach, je inzet, je energie. Wat jij doet voor al deze kinderwensouders is onwaarschijnlijk. Ik weet dat je het doet met sterke mensen naast en achter je, maar toch jij bent de ziel van dit alles. 


Ik ga er nog vaak op terugkomen, op die dag, die lieve mensen. Ik ben ontzettend dankbaar, intens gelukkig dat ik dit mocht doen, dat we onszelf mochten zijn met ons verhaal.







vrijdag 22 juni 2018

Stel je zelf eens voor

Hoe dom is dat... ik vind dat moeilijk
Ik raak in de knoop na het zeggen van mijn naam

Ik ben Sofie, ik ben 

ik ben mama van 2 prachtige kids
of 3 want ik ben ook plusmama maar dat is niet eerlijk naar de mama, dat is niet eerlijk naar de pluszoon want hij heeft maar 1 echte mama, maar het doet mijn liefde voor hem tekort als ik hem niet noem

ik ben mama van 2 prachtige kids
maar ze hebben ook een buikmama, een mama Ethiopie
ik ben de adoptiemama maar dat is in mijn hart ergens zoveel meer. De ene helft van mijn hart voelt zich schuldig naar mama Ethiopië, de andere helft wil zeggen dat ze mijn kinderen zijn met heel mijn hart, elke vezel van mijn lichaam en ik niemand ooit liever kan zien dan hen

Ik ben Sofie, ik ben getrouwd met Stephan en samen hebben we 2 prachtige kids. Ik ben adoptiemama, onze kinderen werden beiden geboren in Ethiopië, ze groeiden niet in mijn buik maar in mijn hart. 

Misschien zoiets.

Ik spreek vlotter over fertiliteit en seksualiteit pakweg dan dat ik mezelf vlotjes voorstel. Grappig. Stom. Maar typisch. 

samen op weg

Nog 2 keer slapen zou ik zeggen tegen de kinderen
Dag van de kinderwensouders
Zemst
Een panel over lief en leed in de fertiliteit

Net nu lijkt het te hectisch rondom me. De school op zijn laatste pootjes, druk op het werk zo net voor mijn 6 weken pauze.

En toch kijk ik ernaar uit. In mijn hoofd zitten de grote lijnen al klaar, ik moet ze enkel nog vertalen naar een verhaal met veilige grenzen, een verhaal dat ik echt wil overbrengen op een juiste manier.

Los van mijn eigen bijdrage, tel ik af naar de dag zelf. Inspirerende ontmoetingen. Verhalen die ongetwijfeld recht naar mijn hart gaan. De erkenning voor mijn stapeltjesverdriet van 10 jaar kinderwenstraject is eentje dat me ontzettend beroerd.
Toch blijft er een soort twijfel. Mag ik daar wel gaan zitten vooraan en praten over lief en leed. Ik ben mama, mijn droom is uitgekomen. Ik mag zorgen, knuffelen, moederen.
Ik schreef het vandaag aan een andere sterke dame, een mama in het hart zoals ze het zelf liefst noemt. En wat ook een erg mooie benaming is. Of kinderwensouder.
Ze schreef me oa dat ene zinnetje wat me diep raakte;
Het is de weg die je afgelegd hebt die belangrijk is en inspirerend kan zijn voor anderen.

Hij bleef nazinderen in mijn hoofd zoals ik dat vaker heb als iemand de juiste woorden lijkt te vinden. En onderweg naar huis kreeg ik er meer woorden voor.

Ik en onze kids. Manlief ook, maar dat is net dat beetje anders. Hij is papa van vlees en bloed, hij is adoptiepapa, hij is mijn ratio en mijn rots, hij houdt van onze kinderen met heel zijn hart, hij heeft ongetwijfeld ergens ook verwondingen aan die hele fertiliteitsperiode maar hij geeft toe dat het anders is. Dus ik praat heel even voor  mijzelf als mama en voor onze kids.

Wij kwamen samen alle 3 vanuit een hele andere hoek, samen op een pad. Alle 3 met een rugzakje bewust en onbewust, gehavend, diep getroffen, alle 3 waren we iets en iemand verloren. Adoptie begint bij een verlieservaring, maar ook bij mij als adoptiemama was er een verlieservaring, al zag ik dat toen niet zo natuurlijk. We kwamen op de pad gekwetst en diep vanbinnen vol hoop, ons potje verdriet dichtgemetseld, ons potje liefde en vertrouwen niet altijd even open.
We wandelden naast elkaar heel voorzichtig.

De dochter klampte zich aan  me vast, ze was zo angstig, haar verlatingsangst torenhoog. Het duurde lang voor ze mijn hand losliet en voor ik ze wilde loslaten. Maar gaandeweg liep ze een eindje vooruit op dat pad, naast me en voor me maar steeds terugkomend om af en toe mijn hand stevig vast te pakken.

De zoon wilde mijn hand niet vastnemen, hij wilde liever alleen stappen. Hij lachte dat wel, was de vrolijke jongen, maar liep liever alleen. Hij liep weg en keek vaak niet om. Hij wist niet of ik wel te vertrouwen was, wist geen blijf met die tonnen mamaliefde die ik hem wilde geven.
Op een bepaald moment moesten we verpozen en de weg vragen, kunnen we die samen afleggen en zoja hoe moeten we dat doen. Hoe leren we die samen te gaan.
Ik was moe, kwam mezelf teveel tegen, raakte zelf niet meer opgeladen, wilde niemands uitgestoken hand aannemen. We vroegen raad en met kleine stapjes leerden we elkaars hand even vasthouden, niet altijd boos of bang te worden als hij weer eens wegliep. Ik ging praten en schrijven en werd rustiger, mijn hart leek te verzachten en plots durfde hij omkijken en zijn hand uitsteken. Vaker en langer. Nu wandelen we vaker hand in hand, we bewandelen ons pad nog niet zo stevig als de wandeling met de dochter, er zijn andere hindernissen vooral op drukke punten en dagen, op momenten dat er teveel uitwegen zijn. Maar we zijn samen op weg.
Wij 3 met onze rugzak en dat is bijzonder. Soms kijken we achterom en ben ik trots op ons verhaal, vallen en opstaan maar vandaag wel samen op weg in liefde en dankbaar voor elke herinnering die we samen maken.

donderdag 21 juni 2018

Flashback

Soms word ik overvallen door herinneringen aan de rollercoaster die onze kinderwens was. Toen ik vanmorgen een mailtje stuurde aan iemand om me voor te stellen in de hoedanigheid van wens/adoptieouder, neen wensouder, moest ik eigenlijk alweer kaderen waarom ik niet gewoon mama ben maar ook in die wensouder categorie ben verzeild geraakt of gebleven het is hoe je het bekijkt.

En dan begin ik steevast met het ontkennen dat ik ongelukkig zou zijn als adoptiemama want dat ben ik totaal niet, ik ben de meest trotse en dankbare en gelukkige mama die er is, zonder twijfel.
Het gaat om de stapeltjesverdriet, het verlies van jezelf en de stapels onverwerkt leed en weinig lief in de periode kinderwens zijnde het fertiliteitstraject en het adoptietraject.

En door dat neer te pennen kreeg ik dus weer heimwee. En ik besloot mezelf een snoepertjespauze te geven, even surfen naar de blog die ik schreef 3 jaar geleden.
We hadden na een zeer zware procedure toewijzing gekregen van zoonlief begin mei en waren in blijde verwachting van een eerst OK van de Ethiopische rechtbank met daaraan vast en rechtbankdatum waarop wij moesten verschijnen in Addis en we dus onze zoon ook zouden mogen ontmoeten voor het eerst...

Stel je voor einde schooljaar, juni, start van de zomer. Dochterlief zou weldra afzwaaien in de derde kleuterklas. Wij waren uitgeput tot op ons tandvlees na de moeilijke maanden die voorafgingen aan de toewijzing. Sprongen we in het special needs dossier dat onze zoon was of kozen we voor ons gezin zoals het was en een voor de buitenwereld, veiliger meer perfect plaatje. Natuurlijk sprongen we. Eigenlijk twijfelde geen haar op mijn hoofd uit, of misschien wel een paar haren maar mijn hart nooit. Geen seconde. Die jongen die er zo kwetsbaar uitzag op de foto's, die jongen waarvan we niet wisten of hij ooit zou kunnen lopen, die een rugzakje had waar we enkel het raden naar hadden, een beperking of ziekte eventueel, hij was mijn zoon vanaf ik in zijn ogen keek op de foto.

Maar dus juni, 21 juni 2015, stikkapot. Een relaas over wachten op feedback van de adoptiedienst... ze zouden bellen met nieuws over die rechtbankzitting...

Ik schreef dit op 21 juni, de verlossing kwam er uiteindelijk een kleine maand later 14 juli door een samenloop van ... electriciteitspannes in Ethiopie en zittingsdagen die verschoven, documenten en handtekeningen die ontbraken, mensen die niet bereikbaar bleken... 

Vallen en opstaan mijn verhaal...

Vandaag dan...

0842u ... hoe zou de voormiddag verlopen. Zouden ze me snel bellen, zou ik hen bellen?
Lidiya gaat vandaag op verkenning in het eerste leerjaar, Thibaut heeft examen wiskunde, Stephan vertoeft in Parijs, de werkmannen zijn eindelijk begonnen aan ons dak en ik begin aan mijn laatste maandag al werkend voor het komende jaar.

Het is een beeld van de week die gekker dan gek lijkt met 101 dingen op de agenda. Ik zou liefst gewoon gaan slapen. Dat ze me wakker maken als er nieuws is.
De nachten zijn onderbroken en heel kort. De blok op het hart weegt door. En al het banale van de wereld zou ik liefst wegduwen.

Maar ok. 16 minuten tot ze beginnen werken. Weet je nog de telefoon die ik ooit kreeg om 9.11u :)
46 minuten tot ze telefonisch bereikbaar zijn.

tiktak koffietime

Overal en nergens

Overal is hij aanwezig. Altijd.
Op de gekste momenten.

Als ik plakkertjes kleef op de pot soep 'juni 2015' dan denk ik volgende maand...
Als we tegen Thibaut zeggen dat hij midden juli terugkomt, dan denk ik "dan vertrekken we bijna"
Als we horen over feesten en uitstapjes dan is het altijd "voor" of "na"

Kleren, speelgoed, ...

Vanmorgen kreeg ik een ontwerp van zijn aankomstkaartje.

En toch is hij nergens zolang die telefoon geen goed nieuws geeft. Zo tastbaar en tegelijk zo irreeel.

maandag 18 juni 2018

Sinds

18 juni 2018
Manlief is jarig
We doen een wellness met z'n 2, pauze nemen en bewust niets doen en genieten
Zalig en we doen het te weinig
De smartphone blijft in de kleedkamers maar een schrift en pen smokkelde ik wel mee voor een onbewaakt soezend moment

Sinds ik vertraag en op pauze druk
Sinds ik luister en deurtjes openmaak
Sinds ik vertel en schrijf

is er een heerlijk soort rust gekomen
aanvaarden van wat is
omarmen en koesteren van groot geluk
de pijn wordt vertaald in kracht en iets positief

ontdekken dat praten en schrijven niet enkel mij maar ons deugd doet en soms ook anderen helpt

de strijd van toen heeft me een bewustere, sterkere en gevoeligere mama gemaakt 
en een vrouw met een verhaal
een litteken meedraagt en dat litteken mag sinds kort ook in beeld komen
en dat doet deugd

vrijdag 15 juni 2018

Mijn zoon

5 wordt hij zondag
vandaag viert hij zijn grote dag in de klas, een feestdag
deze ochtend om half 7 -hij was midden in de nacht bij ons komen liggen- nam hij me vast en zei "mama ik wil nu naar school want het is mijn verjaardag"
dolenthousiast 

zijn handjes rond mij, zijn hoofdje onrustig op mijn borst en vol van verhaal
het zijn momenten om te koesteren en momenten waarop liefde en geluk niet puurder en mooier worden dan dat

hij en ik. onze weg naar elkaar was er geen over rozen. noch de adoptieprocedure noch het openstellen en vertrouwen, weten dat het voor altijd is, je overgeven aan moederliefde

gisteren sloop ik op kousenvoeten nog even naar boven en zette met stilletjes naast hem neer, hij in diepe slaap, ik mijmerde .. het is zijn 3e verjaardag bij ons. Ik dacht terug aan 2015 waar ik uitgeput zijn verjaardag beleefde, hij op 9000 km van ons. We hadden een rugzakje meegegeven met adoptievrienden die in het weeshuis zouden zijn rond die tijd. 
het was een dag van hoop omdat we wisten dat zij snel voor foto's en filmpjes -officieus- zouden zorgen en we die zomer naar hem zouden mogen, maar ook hartverscheurend zo zonder hem

Als ik daar zo stilletjes bij hem lig zoals vanochtend dan kan ik huilen van geluk. De liefde is zo oneindig groots. Heerlijk om mama te mogen zijn van onze prachtige zoon.

donderdag 14 juni 2018

Ik doe het



"Denk er eens over na", zei ze.
Ik moet niet nadenken, het is een eer en een must voor mezelf. Op 24juni is het dag van de Kinderwensouders in Zemst met een mooi programma voor alle kinderwensouders. In de namiddag is er een panel waar we spreken over Lief&Leed tijdens Fertiliteitsbehandelingen. Met professionals en getuigen. "Wil je praten?", vroeg ze.
Absoluut en heel graag.

Sinds ik schrijf en praat weet ik hoeveel zuurstof ik krijg. Ik weet ook dat mijn initieel rauw verdriet een andere invulling, plaats heeft gekregen. Lief&Leed, eigenwaarde, lichaam en vooral niet stilstaan en verwerken zijn littekens van toen. Niet delen, niet zeuren, niet huilen en alleen maar doorgaan.
Ik moet erover praten want als er 1 iemand net als mij gaat teruggaan in de pijn en er kracht gaat uithalen dan winnen we iemand. Een beetje meer geluk.

Dus ik ga ook praten op 24 juni. Misschien met knikkende knieën of een krop in de keel. Ik ga luisteren naar anderen en hoogstwaarschijnlijk gaat het verdriet triggeren, maar dat is goed. Ik moet het levend houden om het helemaal te plaatsen en ik wil het heel graag delen.

Dus ik ben een beetje trots op mezelf, ik ben Shanti dankbaar voor de kans en ik kijk er vooral naar uit om heel veel te leren van anderen.
Wil je erbij zijn? Kijk even heel goed op de flyer en schrijf je in !

maandag 11 juni 2018

Levend verlies

Daar was het, pagina 99 van het boek Kinderwens, een stuk van professor Keirse. Ik las het en wilde bijna huilen, hij verwoordt het zo mooi en zo tastbaar. Ik zou het misschien moeten opvouwen en in een zakje bewaren zodat ik het altijd kan uitleggen. Want vaak gaat het daar mis, mijn "probleem", mijn "oude pijn" uitleggen...

Ik ga een stukje citeren, 

In een van mijn boeken spreek ik over het verdriet van ouders die geen kinderen hebben gekregen. Ik noem die mensen bewust "ouders", ook al hebben ze geen kinderen. Want het verlangen van een heel leven maakt van hen wel degelijk ouders. Mensen die ongewild kinderloos zijn, hebben te maken met een levend verlies. Er zijn in de loop van het jaar en in de loop van het leven oneindig veel momenten waarop deze mensen telkens weer geconfronteerd worden met hun gemis. 

Hij haalt dan niet alleen de zwangerschappen rondom je aan, maar verlofbesprekingen op het werk, de eerste schooldag, de examenperiodes, feestjes waar het bruist van kinderen, ...
Je staat er als ouder (ik hoor daarbij) niet bij stil hoe vaak je het over die kleine snaken hebt en ik herinner me de periode dat ik oh zo graag mama wilde zijn en gek werd van die gesprekken. Letterlijk misselijk werd, ongelukkig, wilde vragen om aub te stoppen over de avonturen van hun kids. Ook feestdagen zijn anders. Moederdag en Vaderdag, natuurlijk, maar Sinterklaas, Kerstmis en Nieuwjaar. De feesten waarop familie in grote letters wordt geschreven. 

...
Het is een levend verdriet omdat het blijft en je het niet kunt afsluiten. Je kunt niet zeggen: zijn die mensen daar nu nog niet overheen? Want het eindigt nooit en daarom kun je het niet afsluiten.

Mooi dat dat wordt erkend. Ook al mag je het niet zeggen, veel mensen zeggen het toch of denken het zeker en vast. Kom je daar nu nog mee af?!
Het eindigt nooit, het doet pijn maar het is ook een geruststelling. Het mag af en toe pijn doen, de wonde zal blijven maar het zal van kwetsuur naar litteken gaan en dat begint zijn vorm te krijgen voor mij persoonlijk.
Al blijft een bolle buik moeilijk, kijk ik bij mijn zwangere collega bewust niet naar haar buik maar enkel recht in haar gezicht. Het viel me op vandaag, dat ik mijn blik niet omlaag wilde laten gaan, ik had een slechte dag en geen zin in zo'n bollend buikje. 
Dus tijd is er nog nodig, die neem ik nog.

Over de fertiliteitsbehandelingen...
De artsen concentreren zich op het kind dat als het ware in de proefbuis "gemaakt" wordt. Het ouderpaar krijgt in een heel vroeg stadium een echo te zien, waarop het embryo zichtbaar is. Als het dan toch misloopt, is dat voor de artsen niet meer dan een mislukte poging. Terwijl het voor de ouders aanvoelt als een kind dat ze verloren hebben. 

....

Hoe dan ook gaat zo'n behandeling gepaard met verlies van persoonlijke identiteit, van zelfwaardegevoel.  Iets wat bij andere mensen vanzelf lijkt te lukken, moet bij hen verlopen via onaangename onderzoeken, vaak op tijdstippen die door de medische wetenschap worden bepaald en waar je zelf nauwelijks inspraak in hebt. De vrouw wordt door een onbekende persoon onderzocht in de intieme delen van haar lichaam. De diepste intimiteit van het koppel wordt publieke materie: de cyclus van de vrouw, hun seksueel verkeer. De man moet op commando sperma produceren op vaste momenten. Iets wat normaal een bijzonder intiem moment is tussen twee mensen, wordt nu iets heel machinaals en technisch. De impact daarvan wordt zwaar onderschat. Het is altijd een inbreuk op de persoonlijke intimiteit en een verlies van privacy.

Het is ok. Mijn lichaam was mijn lichaam niet meer. Intimiteit begreep ik niet zo goed meer, ik had er nog herinneringen aan maar wist niet meer hoe ik dat heerlijke intieme moest opzoeken na -tig behandelingen. En nu lees ik dat het normaal is, het wordt erkend en herkend. Het kan heel banaal klinken maar dat doet zo'n deugd, dat het niet aan mij ligt. 

Professor Keirse haalt ook aan dat het verdriet, het verlies niet zichtbaar is en dat het van de mensen rondom je dus een extra inspanning vraagt om er rekening mee te houden, om er naar te vragen. Dat je je hoofd niet moet breken over wat je moet zeggen, luister en probeer hen te begrijpen, dat is al een groot cadeau.

Het zijn stukjes die ik nog zal herlezen, om het goed in mijn oren te knopen of om het voor te lezen en zo uit te kunnen leggen waar ik nu mee worstel. 
Dat die jonge spring in t veld waar mijn man zo verliefd op werd veranderde, dat ik me afsloot en te hard werd voor alles om me heen omdat dat de enige manier was om door te gaan en staande te blijven. 
Jarenlang ging ik naar de kine van tijdens de behandelingen tot na de aankomst van onze kids. Pijn, hoofdpijn, alles dat blokkeerde. Wat wil je als je je staande probeert te houden en niet wil gaan zitten na het vallen, maar doorgaan.  Waar trek je de grens? Wanneer zeg je dat het goed is geweest?


Citaten uit "Kinderwens" - Shanti Van Genechten - woorden van Prof. M. Keirse

zaterdag 9 juni 2018

Ontmoeting

Ik schreef er al eerder over, gisteren in Gent hadden we een afspraak, Shanti en ik.
Er zijn zo van die ontmoetingen waar bij je het gevoel hebt dat het niet de eerste keer is dat je elkaar ziet, waar je meteen op je gemakt bent en een knuffel, omhelzing of kus niet gek aanvoelt. 

Ik weet niet of het haar prachtige glimlach is, haar aanstekelijke enthousiasme, de begripvolle blik, de verhalen, de adoptielink, de Kempisch achtergrond, .. maar de tijd ging te snel, we hadden uren kunnen blijven doorgaan.  Mochten we een whiteboard hebben gehad dan hadden we vast nu al een projectplan. Een gedeelde passie. 

We spraken over 101 dingen zoals de adoptie van mijn kids en haar adoptie, over roots en rust, over fertiliteitsbehandelingen, over fertiliteitsafdelingen en hoe ik die heb beleefd, over loslaten en aanvaarden, over heroriënteren, over kracht vinden doorheen je kwetsbaarheid. Het was een heerlijke ontmoeting en het voelde heel natuurlijk.

Ik was thuis re-energized vol ideeën die er al waren in mijn hoofd maar waar ik toch nog eens veel dieper over ga nadenken nu. Ik ga dankbaar mijn blanco schrift openen dat ik kreeg voor mijn verjaardag, zo 1 met een gouden rand van mijn lieve vriendin die erbij schreef 

schrijven...
Omdat jij er gelukkig van wordt
omdat je er anderen mee helpt
omdat "elk moment telt" en je ze zo kan onthouden

Het praten ordende nog veel meer mijn gedachten, waar zit ik vandaag, wat helpt mij, wat wil ik doen. 

Ik kwam thuis en vond een nog wakkere dochter die dolgelukkig was dat ze me nog zag voor ze haar ogen sloot. Wat heb je allemaal verteld mama. Jij ging toch praten over de adoptie. Dat was een moeilijke. Ze weet dat ik af en toe vormingen volg, af en toe wel eens praat over de adoptie en veel adoptiemamavriendinnen heb. Dus ik vertelde over die bijzondere vrouw met wie ik had afgesproken, over haar achtergrond en over kinderwens. Kort. We hadden het over later als zij kindjes zou hebben, of die dan bruin met kroezels zouden zijn of wit met plat haar. Over de taal die ze zouden spreken. Het is grappig zo te ontdekken waar ze over denkt. Heerlijk.
En ik nam me voor om haar eens te vertellen over het traject, ik moet nog nadenken over de juiste woorden, maar onze kids hebben zulke voelsprieten, ze voelt precies mijn gemoed aan dat ik het haar moet vertellen, op haar niveau en met haar woorden. Dat ze weet van mijn rugzak, dat ze weet hoe dolgelukkig wij zijn met onze wonders, maar ook dat kwetsbaar zijn, tijd nemen en woorden zoeken dat dat ok is.




vrijdag 8 juni 2018

Kinderwens deel 2

Gisteren zat het boek in de brievenbus, Kinderwens van Shanti Van Genechten. Haar verhaal, hoe ze van kwetsbaarheid naar kracht gaat. 
Ik kondigde meteen een avond stilte aan, bij boeken die me triggeren of me meeslepen houd ik van absolute rust. 

Shanti is zelf geadopteerd, gelukkig en goed gehecht. En haar verhaal nam me dan meteen mee naar onze eigen dochter. Die in alles ook gelukkig lijkt, veilig gehecht, verknocht aan ons maar ook erg bewust van haar Ethiopische roots en openlijk fan van de Ethiopische kleuren, juwelen, kleedjes, onschuldige dingen. Het boek deed me nadenken over haar kinderwens en over haar mama, ik, die net als de mama van Shanti het pad bewandelde van fertiliteitsbehandelingen en verdriet. 
Het brengt vragen en inzichten mee, een glimlach en een traan, hoop en angst. 

Het doet me ook terugdenken aan mijn etentje met een adoptiemama-vriendin eerder deze week, waarin we lachen met elkaar en om elkaar, waarin we elkaar vinden in de zorgen om onze kids, de trots en de kleine gelukjes. Maar elkaar ook vaak zeggen " het is goed zo, we doen ons best, we houden zo ontzettend de vinger aan de pols bij onze kids, ... "
Soms heb je dat nodig, te horen dat het goed is zo. Zij heeft jongens en jongens zullen wel anders zijn naar kinderwens toe, naar moeder-dochter noden, maar toch. We hebben alweer gesprekstof voor volgende keer.

Wat het boek me ook deed beseffen, is dat de titel van mijn blog helemaal fout is. Ik bekeek hem teveel vanuit het negatieve van verlies en verdriet toen ik begon te schrijven. Het is geen afscheid, het is een leven met. Leven met mijn bijzondere pad als kinderwensouder. Dat leer ik uit het boek, de ouders van Shanti waren kinderwensouders. Niet "biologisch kinderloze ouders die hebben geadopteerd."
Kinderwensouders is zo mooi. Zoveel rijker. Want zo zie ik het vandaag wel meer, zo hebben we de adoptie van onze kids altijd gezien en enorme verrijking van ons leven. Ze hebben ons zoveel moois gegeven en geleerd.

Het lezen van het boek en het me afsluiten voor de avond, het gsprek dat ook vanavond op de agenda staat, het maakte iets anders los thuis.
Plots vertelde mijn man me iets voor het slapengaan. 

" Je moet het ooit loslaten, ik wil niet dat je je erin verliest. Het enige waar je in wordt meegesleept, waar je je in verliest, wat je leest is gerelateerd aan die kinderwens."

Mijn haren kwamen even omhoog, mijn ogen gingen ver open en heel even was ik ontdaan. Wat zei hij nu potvolkoffie!
Het bleef plakken zoals dat wel vaker gebeurd bij mij. Maar na enige bedenktijd vertelde ik hem dit.

" Ik heb het gevoel dat het me vandaag zoveel energie geeft, het zet het verdriet dat er initieel was, het verloren gevoel om in iets positief omdat ik vandaag mezelf zie als iemand met een wonde, een wonde die zichtbaar mag zijn en die er ook altijd zal zijn, maar waar ik mee leef en ze op een zodanige manier wordt aanvaard dat ze me misschien zelfs mooi maakt. Door te gaan praten en schrijven, heb ik mijn lichaam terug gevonden, daar waar ik het ooit heb achtergelaten. Ik heb daar nog een weg te gaan maar ik ben goed op weg. Verdriet om het kindje dat ik nooit heb gedragen, dat is er. Tuurlijk. Ik denk soms nog terug aan die droom waar ik hem echt heb gevoeld de zwangere bolle buik en ja dat brengt tranen mee. Maar het schrijven en praten heeft me ook doen beseffen hoe gelukkig wij zijn met onze twee wonders. Met onze kinderen. Hoe onwaarschijnlijk graag ik hen zie.
Het pad dat we als kinderwensouders hebben bewandeld dat zie ik nu beter en ik besef dat ik door dat verhaal te vertellen iets positief kan brengen. "

Ik had het misschien wel nodig om door hem te worden uitgedaagd en te beseffen dat mijn "afscheid van de kinderwens" is veranderd in aanvaarden, in kracht en in iets nieuws dat kan groeien.

donderdag 7 juni 2018

Flanellen benen

Ken je dat gevoel van die knoop in je maag of van die wiebelbenen, zoals voor een eerste werk- of schooldag?

Ik heb er zo een beetje van. 
Toen ik begon met mijn verhaal, al enkele maanden geleden, klopte ik met mijn verhaal aan bij Steunpunt Adoptie. Voor mij een warm nest waar we altijd terecht kunnen vooral na de thuiskomst van onze 2 kids.
De hele adoptiefamilie heeft dat eigenlijk, dat no nonsense heerlijke wees jezelf. Bij zowat elke adoptieouder die op je pad komt, voel je dat warme gevoel van "vertel een keer". Blikken die elkaar kruisen en die weinig woorden nodig hebben. Ik vind dat gelukzalig echt waar. Hetzelfde heb ik dus bij Steunpunt adoptie. We hebben dat zo opgebouwd doorheen vormingen, gesprekken, telefoontjes, verhalen.

Steunpunt adoptie vertelde me over Kinderwens en over Shanti. Shanti is zelf geadopteerd maar de sterke madame achter Kinderwens
Bij de gespreksavond in maart kwam Anne praten van datzelfde Kinderwens en ik hing van de eerste tot de laatste minuut aan haar lippen, dankbaar dat ik na 10 jaar kinderwensverhaal toch nog kon praten over die jaren van vallen en opstaan, wat het had gedaan met mezelf en met ons als koppel.

Shanti passeerde wel eens in berichtjes of op FB. Ik las over haar en herinnerde me een artikel van jaren geleden dat ook ging over straffe madammen, zijnde zij dus.

Op 24 juni is er een dag van de kinderwensouder in Zemst. Ik zou heel erg graag gaan want ik denk dat het potjes gaat openen, dat het me goed zal doen op termijn. En tegelijk twijfel ik of ik daar op mijn plaats mag zijn. Ik als adoptiemama, gezegend met 2 wonders. Dus ik begon te twijfelen of ik dat wel zou doen.
Deelde het toch op mijn FB wall en kreeg meteen een hartje van haar. Ze stuurde me prompt een berichtje of ik kwam. Het leek wel telepathie... 
T is een straffe en morgen zien we elkaar want dat zat er wel aan te komen dat gesprek over kinderwens en schaduwverdriet, adoptiemama en geadopteerde. Dat waar ik 6 maanden geleden nog bang voor was en nu zo'n beetje voor wiebelbenen zorgt maar waar ik wel ongeloolijk naar uitkijk.

Stapjes. Mooie mensen. Zalig toch.

dinsdag 5 juni 2018

Brusje

Vanochtend aan de keukentafel een einde schooljaarsgevoel... 
Volgende jaar gaat zoonlief naar de 3e kleuterklas en dochterlief naar het 4e leerjaar
Ik zie hen nog zitten in Ethiopië .. iniemini en zo kwetsbaar. Ons laatste jaar met een kleuter merkt manlief op...

Daar wil ik nog niet aan denken, gaf ik aan... laat ons nog maar voor een inie mini gaan. Het was eruit voor ik het wist.

Ja mama! Een zusje!
Neen ik wil een bloeltje, riep de ander.

En dan even die blik onder ons. Ergens diep vanbinnen zouden we dat super vinden, we droomden van een groot gezin en liefde is er in overvloed. Ik zou het wel fijn vinden, zei manlief, maar je weet ergens dat het ook niet haalbaar is.
Twee kids met een zware rugzak, de rust die af en toe binnensluipt en ook wel fijn is. Een ander type uitstappen kunnen doen met hen...
Comfort dus.

De eeuwige ratio vs gevoel.
Onbenullige opmerkingen die leiden tot confrontaties. Wat als de wonderen der natuur nog zouden kunnen, ons hadden verrast, wat als de adoptieprocedures nog haalbaar waren en er toekomst was. ... Als je niet zomaar een huisje tuintje boompje kan hebben, zijn je mogelijkheden zo beperkt. En bepalen veel meer factoren dat 2 mooi genoeg is.
En dat doet soms pijn, dat is soms niet eerlijk.

zaterdag 2 juni 2018

Dochterlief

Een boek over dromen, toekomst en wat je leuk vindt... ze kocht het vandaag met een boekenbon, de dochter van 8 (bijna 9)

Nature vs nurture, het schrijven, tekenen en creatief zijn heeft ze van mij overgenomen. 

Twee pijnpuntjes, mini taboetjes over adoptiemama's...
Ik vind dat soms zo moeilijk om trots te zijn, te zeggen dat ze dat van ons heeft... altijd is er het besef dat ik niet de enige ben. Ik ben haar mama, maar er is ook zo'n pracht van een buikmama. De buikmama die altijd en voor eeuwig haar het leven heeft gegeven. De adoptiedriehoek. Ik zie ons nog zitten, les 1 van de voorbereidingscursus. Vergeet nooit dat je deel uitmaakt van een driehoek. Jaja, dacht ik toen. Ja Ja weet ik nu, niet omdat het moet maar omdat ik het zo voel in mijn hart. Mijn dochter onze dochter is een kind van 2 moeders. Er zijn prachtige gedichten over, bezinningsteksten die ik meteen in de doopviering gooide zodat iedereen het zou weten. Maar dus nurture en nature, soms teveel zeggen dat ik niet alle pluimen op mijn hoed mag steken.
Als iemand me zegt hoe geweldig we dat doen, hoe we haar zo'n mooie dingen meegeven, trots mogen zijn dan denk ik soms " ja maar misschien is haar mama zo creatief en heeft dat helemaal niets met mij te maken"
Mijn mini taboe is dat ik haar soms zo graag helemaal zelf had gedragen, dat ik 100% trots zou mogen zijn dat ze onze dochter is. Dat ik soms gewoon zonder me schuldig te voelen zou mogen zeggen dat ze ONZE dochter is. 
En waarschijnlijk mag ik dat wel maar soms is dat moeilijk.

Ze schrijft in haar boek, een  boek vol vragen over zichzelf, zoiets wat ik stiekem ook de megamax zou vinden.
Vragen waar ben je geboren, hoe heten je mama en papa, wat wil je later worden, waar wil je gaan wonen.
Waar wil je gaan wonen... ze snapt het niet goed dus ik zeg wel het zou kunnen dat je elders wil gaan wonen. Frankrijk, Italië, in ons dorpje, in Ethiopië... 2 tellen staat mijn hart stil want ik kijk al die adoptieprogramma's en ik weet hoe de roots soms roepen en Ethiopië is hier absoluut aanwezig enzovoort maar ik wil natuurlijk niet dat ze daar gaat wonen  ook al moet ik doen alsof dat perfect ok zou zijn. Dus mijn hart staat 2 tellen stil. 
haha hier ons dorp natuurlijk mama
Het betekent natuurlijk niets, ze is 8 - bijna 9- en ze verandert nog 100 keer van gedacht maar heel even was ik opgelucht. 
Taboe 2 - de angst om ze te verliezen aan haar roots.

Maar goed dat is stilletjes en onder ons. Ik praat daar nooit over, maar het zijn dingen waar een adoptiemama zo soms een beetje over nadenkt.  

....



Motherbridge of love
Once there were two women
who hardly knew eachother
One you do not remember
The other you call mother
Two different lives shaped to make yours one
One becoming your guided star
The other became your sun
the first gave you life
and the second one taught you to live in it
The first gave you a need for love
and the second was there to give it
One gave you the seed of talent
The other one gave you an aim
one gave you emotions
the other calmed your  fears
one saw your first sweet smile
the other dried your tears
the age old question through the years
heredity or environment
which are you the product of ?
both my darling - both
and two different kinds of love

Kinderwenshuis

Hoe mooi is dat... 
Kinderwenshuizen
Toen heb ik ze niet gevonden, maar vandaag zijn ze er ook nog voor ons... ik hoop dat zovele mensen die er vandaag nood aan hebben, hen vinden. 

http://kinderwensvlaanderen.be/wp-content/uploads/2017/12/Kinderwens-Huis-Vlaanderen3.mp4

Gat in de boekenmarkt

Vanmorgen in de boekenwinkel, ik leer het niet...  elke keer ga ik kijken in het rek psychologie, lichaam, opvoeding... ze puilen uit van de zwangerschapsboeken, dagboeken, fotoboeken, 'ik word papa'... in alle slag en soort. En elke keer denk ik "Hoe kan dat nu?!"
Fertiliteitsproblemen, verhalen, wachten op een adoptiekind, leven na een miskraam, adoptiemama, sterrenmama's, ... waar zijn die boeken?!
Waar vinden we elkaar, waar lezen we dat het ok is om mindere dagen te hebben, ...

Ze zijn er ongetwijfeld net als er 101 adoptieboeken zijn maar je die enkel vindt in je adoptienetwerk en bij de gespecialiseerde diensten. 

Dus teleurgesteld. Het boek dat ik voor ogen had, bestel ik dan wel online (Kinderwens van Shanti Van Genechten) maar toch een zucht.. 


vrijdag 1 juni 2018

Start all over

Soms vergeet ik het maar ik ben 40, mijn kids groeien als kool en worden deze zomer 5 en 9. Crazy want het lijkt gisteren dat ik ze in mijn armen sloot en eergisteren dat ik zot en onbezonnen mijn man leerde kennen, een love story dat een hoofdstuk op zich waard is...Maar goed ik 40 en in het begin van een nieuw hoofdstuk meer in balans en zoveel wijzer dan een jaar geleden.

Op het werk heb ik een jonge collega, prille twintiger, matuur voor haar leeftijd -zo zeggen wij dat graag- met een gouden hart, haar mannetje staande tussen sales mensen en managers die niet altijd tijd hebben om te managen en dan ik daarbij. Al helemaal niet makkelijk want zo'n 40-er die 60% werkt en dan nog eens heel sterk ideeën heeft over wat wel en niet en hoe het wel en hoe het niet... tja dat moet niet evident zijn. 
Maar goed onze lieve prille hardwerkende 20'er. 

Ze trok er gisteren de stekker uit. Besloot dat het genoeg was en niet je dat was, niet over 1 nacht ijs gaande, neen wel overwogen. En ik begrijp haar, ik steun haar, het is soms een madhouse. De hele wereld en zeker de Amerikaanse firma's zoals diegene waarvoor wij werken vergeten soms wel eens dat er ook iets anders is dan dollars en firefighting en kwartalen halen. Ik ben 40, ik kan het iets meer relativeren, thuis gaat de knop om en wordt er zo vaak "mama" geroepen dat ik al snel de dollars vergeet.

Mijn collega en de stekker, ik vind dat zo knap, misschien denk ik teveel als 40-er maar goed ik ben nu eenmaal 40 en ik zeg dus vandaag "meisje, groot gelijk, blad omdraaien en springen". Je moet doen wat je graag doet, wat je energie geeft, kijken naar je hart en wie je bent en je vaker afvragen "ben ik gelukkig, word ik hier gelukkig van, brengt het me iets bij". 

En met haar al die tips te geven , vroeg ik mezelf af wat ik deed toen ik zo jong was. Het lijkt een leven geleden. Ik sprong ook, genoot van alles op mijn pad, geloofde in de liefde maar werd teleurgesteld, reisde heel wat en had de job van mijn leven.
Ik leerde mijn man kennen het de gezinsfoto hertekende zich al, ik kreeg er een schat van een pluszoon bij. 

Als ik nu terugkijk, zou ik iets anders doen? Ik had graag wat meer wijsheid gehad zo hier en daar, sommige deuren wat minder hard dichtgeslagen. Maar daar gaat het natuurlijk niet om... had ik hetzelfde pad genomen?
Ik denk het wel, weet je met al z'n verdriet en z'n pijn heb ik wel alles geprobeerd, ik kan niet zeggen dat ik het niet heb geprobeerd. Dat moest ik wel. Het heeft mij en mijn lichaam getekend, mijn man en onze relatie, mijn intimiteit maar het heeft mij ook verzacht, mij wijsheid gegeven en beseft dat moederkloek worden de job van mijn leven was en niet de dollars. 
Had ik graag meer gepraat, zou ik nu nog genoegen nemen met de mallemolen zonder begeleiding Neen zeker niet. Ik zou pleiten voor meer zus en meer zo, meer zachtheid, ... meer liefde op de fertiliteitsafdeling en minder steriliteit. Enzovoort.

Maar neen ik zou het niet anders doen, onze twee prachtkids en de weg naar hen, de weg samen met hen is de allermooiste die ik had kunnen bewandelen. Wat zij ons geven, wat zij ons leren, ik zou het niet anders doen. En mijn tip naar hen zal dezelfde zijn als bij de collega. Praten, genieten, doen, goed nadenken maar soms ook springen, durf je hart en buikgevoel volgen, wees gelukkig. Leer dansen in de regen, de zon komt altijd terug.

Happiness

Ik zat net met mijn twee kids op bed, een verhaaltje voor het slapengaan te lezen. Terwijl ik dat deed, bedacht ik dat het een eeuwigheid geleden leek, rust, samen lezen en knuffelen. Ik voel het meteen aan hen. Als mama een versnelling lager schakelt en tijd neemt om te vertragen dan is het inhaaltijd. Knuffelen, lichamelijk heel nabij komen, bijtanken. Zalig. Wij bij elkaar niet alleen zij bij mij want toegegeven als ze daar dan zo aan mij kleven en die warmte opzoeken dan geniet ik ook, en val ik automatisch zalig stil.

Ik bedacht me ook op dat moment hoe heerlijk dat is. Voorlezen aan mijn kids...

Vanmiddag was ik aan het surfen, scrollen en kwam uit bij een oudere post van Els, Els De Smedt van "ok

Ze schreef een hele tijd geleden dit 
"En dan plots overvalt het je, een golf van verdriet die je in een paar seconden helemaal in de greep heeft. Sneeuw, mama's en papa's die gaan sleeën met hun kindjes in het park. Wat had ik dat ook graag kunnen doen met onze kindjes... Ik laat mijn tranen even rollen, het mag. En nadien...? Een mooie wandeling in de sneeuw en wat ravotten met Kyra! Ik voel dat de golf alweer achter mij ligt. Dit leven is OK #onvervuldekinderwens #nokids#doglove"

Het doet fysiek pijn om dat te lezen, er zijn zoveel doodnormale dingen waar mensen niet bij stilstaan. Sleeën, een kind troosten, wiegen met alle moederliefde die zomaar ergens natuurlijk naar boven komt, huiswerk maken, voetballen, verhaaltjes voorlezen, lachen om versprekingen of coole dansmoves, ... Oneindig veel dingen gaan aan je voorbij. En vaak zal dat ok zijn, maar op sommige momenten overvalt die immense pijn en dat verdriet je zo enorm.

Ik bedenk me dus al lezend daarnet hoe gelukkig we zijn met onze twee parels uit Ethiopië. Ik bewonder Els en al die andere mama's die hun toekomst hertekenen en het aanvaarden, dat ze nooit mama zullen zijn. Dat is zo sterk, zo straf, zo dapper. Ik vraag me af of wij ooit hebben gedacht dat we nooit ouders gingen zijn. Ik denk het niet. We geloofden rotsvast in de adoptie. Hebben ons daar ook in gesmeten met elke vezel van ons lichaam, alles wat we hadden. Het moest en zou zo zijn. Dat we de tweede adoptie zijn doorgesparteld, dat we zoonlief hebben kunnen thuisbrengen is een mirakel en dat heeft letterlijk heel veel zweet en tranen gekost, heel heel veel. Dus we hebben gestreden, maar zijn er geraakt.  

Maar ik voel dus mee als ik lees over de sneeuw en joelende kinderen en tegelijk voel ik me een zo misplaatste zeurkous. Welk recht heb ik om te klagen want ik kan dus wel zomaar gaan sleeën met mijn kids, ik krijg een kunstwerk met moederdag, ik mag verhaaltjes lezen ... maar daarom was het schaduwverdriet.
In de schaduw van mijn grote geluk liggen wat open wonden, opgestapeld, dichtgegroeid en weer open gegaan. 

Ik ga sleeën maar ik denk aan de mama's en papa's die de gang van de slee, de gang met zandspeelgoed of misschien zelfs de hele speelgoedwinkel liefst links laten liggen. Ik teken volgende keer een hartje in de sneeuw...