donderdag 31 mei 2018

Dat mooie lichaam...

In het filmpje dat ik gisteren deelde, vrouwen met een missie, reportage met Shanti van Kinderwens Vlaanderen, vertelden vrouwen oa over het falen van zichzelf en de teleurstelling in zichzelf.

Ik vraag me oprecht af of de pijn en het verdriet daarvan ooit weggaat. Door te beginnen schrijven, door te luisteren naar anderen, door 40 te worden denk ik dat ik vandaag in de spiegel kan kijken en soms kan glimlachen naar mezelf. De shortjes die ik vandaag soms draag zijn korter dan die van 5 jaar geleden. Ik heb meer vrede met mezelf, voel een mini streepje liefde voor mijn eigen lichaam. Dat is een immens grote stap. Ik wil er nu ook best wel aan werken aan dat lichaam en dat kon ik een jaar geleden niet, dat was te dicht op mijn vel. Het was beter om te dik te zijn, niet aantrekkelijk. 

Ok het lukt niet om zomaar zwanger te raken... dan haal je alles uit de kast. Bakken medicatie, hormonen, platte rust, niet tillen, niet lopen, acupunctuur, therapie, je hele leven draait om de hormonenkalender. alles loopt vlot. Mooie follikels, prima zwemmers, prachtig slijmvlies, benen hoog en terugplaatsen maar.  
Op kousenvoeten naar de auto, hobbels vermijden, rust thuis. Bij elk pijntje of ongemak denken dat het het innestelen moet zijn, tuurlijk wel, deze keer lukt het zeker. 

Je wil voelen wat er niet is, je wil niet voelen wat richting verlies gaat
Thuis in de cocon wachten op de telefoon uit Leuven. In de namiddag kan je je dat voorstellen, terwijl je wakker ligt van voor dag en dauw. 
Sorry mevrouw, het mocht niet zijn, sterkte.

Dat ik nooit ben gek geworden of kei hard weggelopen of iets kapot heb gegooid... god weet dat ik het nog steeds zou kunnen, de immense onmacht, de woede, het verdriet, de "het is niet eerlijk - is het wel juist - ben je zeker - waarschijnlijk zijn mijn hormonenwaarden laat-... 
Het zijn herinneringen die mijn keel dichtknijpen.

Je wordt elke keer minder vrouw. Elke keer breekt er iets. 

Minder vrouw voor jezelf, boosheid of zelfs lichte haat stapelt zich op.

Maar dat mooie lichaam is niet alleen. Als partner lig je dan naast een vrouw met onwaarschijlijk groot verdriet, vrouw in een verpakking die haar in de steek laat. Nooit meer aantrekkelijk nooit meer "zie mij", neen de vrouw en de verpakking. Patattenzak. Raak me niet aan want de verpakking is niets. 
Hoe kan je elkaar nog vinden beschadigd hart en gescheurde verpakking naast partner.

En toch... het moet liefde zijn om te blijven proberen, om te blijven knuffelen, om te blijven troosten, te wachten. Geduld. Om de lach te zoeken, net dat moment van ontspanning waarop het spontaan kan, niet op te schrikken als het eindigt in tranen. Graag blijven zien, blijven werken aan ons hertekend, ... 

Misschien moet ik het hem nog eens zeggen hoe chique ik het vind dat hij er nog is, dat hij de verpakking niet heeft omgeruild voor een andere, dat hij is blijven geloven in ons en in mij en dat hij wist dat ik en mijn lichaam ooit weer samen geplakt zouden raken. 

Misschien moet ik hem eens vragen hoe hij het zich herinnert, die telefoontjes uit Leuven, thuiskomen en mij troosten. Altijd weer moed putten. Misschien moeten we het er nog eens over hebben, een flashback.




Flashback - wachtperiode dochterlief

Ik schreef ook blogs over de wachtperiode bij onze beide kids. Bloggen om mezelf bij elkaar te houden, om mijn hoofd niet altijd in overdrive te laten gaan, om mensen te laten meelezen zodat ze niet elke keer moesten vragen op welke plaats we staan.
Ik had het nodig om te overleven net als vandaag, om balans te vinden.

Ik ging vandaag eens terug lezen in 2011 op het einde van de wachtperiode van dochterlief, we stonden op plaats 9 voor weeshuis Amba in Ethiopie. En ik had het over wachten, vallen en opstaan... 

Nieuwe week - nieuw potje hoop uit de kast gehaald.
Vrijdag toch inie mini beetje teleurgesteld dat er helemaal geen positief Amba nieuws kwam.
En dan merk je hoe erg je onbewust toch hoopt op de JIEHAA berichtjes op het forum ...
Adoptie vreet energie, plannen en puzzelen in onzekerheid des te meer.

Donderdag (nog 3 keer slapen) mogen we eindelijk nog eens naar een infoavond, mogen we nog eens (voor mij eerste keer) blik werpen op de lijst om te zien waar wij staan en onze vriendjes in de top 10. Het thema is hechting en zal dus geen licht verteerbare avond zijn maar we zijn er klaar voor en kijken er naar uit om nog eens bij FIAC te zijn want daar voelt Ethiopi√ę toch dat stukje dichterbij.

Vandaag, vanmiddag mag collega C voor het eerst dochter T in de armen houden in het weeshuis in Addis. Ik voel met hen mee. De reis, de ervaringen, het opengaan van de poort, het zien van hun dochtertje, het eerste aanraken, de blik in haar ogen en dan weer afscheid nemen, zonder haar de poort weer sluiten. Samen uit eten in Addis vol emotie... ik kan alleen maar slikken en tranen wegpinken als ik er aan denk want dat is waar we allemaal naar aftellen en nog veel meer naar de keer dat we de poort sluiten met ons kindje in onze armen.

Het weegt, alles weegt.... ik denk dat het onbewust zo door ons hoofd spookt. Elke dag is een stapje dichter maar we weten niet wanneer het verlossend telefoontje komt en dat is zwaar. We slapen allebei net iets minder goed, zijn moe, moe van het puzzelen en nadenken maar we zien wel. We laden ons op aan super fijne hartverwarmende momenten.

Gisteren werd M-G gedoopt, de papa's jongste petekindje. Zij zal hoogstwaarschijnlijk van hetzelfde jaar zijn als onze kleine moesj. Gisteren nadat ik haar papje had gegeven ver weg van alle gasten en heel stilletjes alleen wij 2 op deze wereld, moest ik denken aan onze kleine moesj. Toen peter Stef erbij kwam om M-G een lieve aai te geven, moesten we allebei denken naar ons kindje waarvan we nog niet weten wie het is maar wie wel al in het Amba op ons wacht. Woorden waren niet nodig ... we konden alleen maar slikken, glimlachen en zuchten... ooit ....


Plaatsen

Vanmorgen moest ik er weer voorbij, de praktijk van mijn gyneacologe. Op een paar km van ons huis, maar ik kom er amper. Ik heb iets negatiefs met de locaties van mijn kinderwens. 
Leuven is voor mij de stad van de ijskoude ingrepen en rauw verdriet. Voor mijn man is het zijn studentenstad. Dat is een moeilijke. Hij houdt ervan, mij splijt het open elke keer.

Geel is onze adoptiewens, is verdriet en pure geluk in 1. Is zoveel emotie hoop en wanhoop. Frustratie en ongeduld.

Bornem en Temse zijn mijn gyneacologische onderzoeken, tientallen prikjes en bloednames.

Dus daarnet bracht ik dochterlief naar de sportdag en reed er voorbij. Mijn maag keert dan om, ik zie mezelf in die stoel. Echt. 
Vol hoop kijken naar het scherm. Zijn ze mooi egaal de follikels, zijn ze gegroeid, is mijn baarmoederslijmvlies dik genoeg, hoeveel follikels zijn er
Moed inpratend, van de stoel glijden, terug naar het kamertje om me aan te kleden
Het maakt me boos die herinnering, dat altijd oppeppen...

Ik reed op hetzelfde moment voorbij een bordje "acupunctuur". Ook dat deed ik in aanloop naar want het zou helpen om de energiebanen vrij te maken.
Mijn man, ingenieur pur sang, ging met me mee. Hij deed zijn schoenen uit en ging met me binnen in de ruimte waar zenmuziek speelde, waar alles geitenwollensok was.
Hij luisterde en knikte. Toen we buiten gingen zei hij " we doen alles wat jij wil, als jij dit wil doen, we doen het" "Ik geloof er niets van maar jij wel en dan doen we het"

Alles greep ik aan. Maar het mocht niet baten. Ik geloof er vandaag ook niet meer in maar i k geloof wel dat je alles moet doen wat je ontspant in die periode, wat maakt dat je praat met wie dan ook. 

Herinneringen als deze, ik laat ze graag komen want dan praat ik, schrijf ik en ventileer ik. En met toelaten komen er weer meer dingen terug. 
Ook het filmpje wat ik gisteren deelde doet dat. Die wanhoop, die tranen van die getuigenissen, ze snijden door me heen want ik weet wat ze zeggen. 

Ze zeggen het ook zo mooi, ... Je mama die er altijd voor je is, je mama die de moederkloek is en misschien ook nog iemand is die voor je kan zorgen als je ziek en ellendig bent zelfs op leeftijd, zelfs je mama begrijpt dit niet. Ze voelt het niet ze weet het niet en toch weet ik dat het voor hen ook zwaar is.
Mijn ouders hebben me dat ooit gezegd "onze dochter niet kunnen helpen, troosten, we voelen ons zo machteloos"
Vandaag weten ze van mijn professioneel oor maar ze weten niet van de blog. Dat is te dicht op mijn vel. Ze zijn er maar laat ze maar de zorgende grootouders zijn en genieten van hun kleinkinderen. De rest bespaar ik hen.

woensdag 30 mei 2018

Reportage

Ik vond het op libelle.be, een filmpje van 2014 over vrouwen met een missie.
Shanti, ...

https://youtu.be/VXB1ekb0eQg

Het bespreekbaar maken ... geweldig.
Ook al is het filmpje van jaren geleden het is zo ontzettend herkenbaar.

Deze ochtend

Deze ochtend aan de keukentafel hoorde ik zoon- en dochterlief praten. De dochter stak een verhaal af over papa die werd geboren uit de buik van oma, mama die werd geboren uit de buik van moeke.

Mama en papa kwamen elkaar tegen en werden verliefd. 

Ze wilden heel graag een kindje adopteren en op een dag kregen ze telefoon; jullie dochter is L en dat werd ik!

...

Ik hoorde het en was met verstomming geslagen want zij skipte een deel. Onbewust, bewust of gewoon omdat ze het zo voelt? 

Het stuk mama en papa wilden heel graag kindjes maar mama kan geen baby in de buik dragen
waar was dat naartoe? 

En dan dacht ik " het is perfect " , het is haar visie of ze beschermt haar broer want ik weet dat ze het weet en voelt. 
Voor mij is het goed zo. Ik kreeg telefoon en was zo ziek zot van geluk, een crazy gevoel en dat is perfect. Echt.

Bollebuiken

In die afgelopen twee weken radiostilte kwam ik mezelf ook wel eens tegen. Bollebuikenalarm. Ze zijn overal. De verhalen, de bolle buiken zelf, en doordat ik in mijn gefocuste modus zat en vooral niet wilde voelen, ging het als vanouds. Misselijk maar dapper. 

Er was een collega-mama-medewerker die zwanger is en er nogal ziekjes van is, ze had in het verleden reeds een miskraam en die angst leeft nu nog. Ik begrijp dat. Denk ik. Want ik en verhalen rond zwangerschap dat lukt niet. Ik was en ben wel bezorgd oprecht. Ik wil dat het goed gaat. Maar ik kan het niet voelen. 
Het lag op mijn lippen "ik ben er niet zo goed mee" maar dat had ons tijdens evenementenkoorts te ver geleid. Dus was ik dapper en stuurde berichtjes om te vragen hoe het ging en had ik liever dat ze ging rusten dan risico's zou nemen. Ik beschermde op mijn moederachtige manier maar wilde niet voelen.

Er was een andere collega-mama-medewerker die heel graag nog eens mama wil worden en daar erg naartoe werkt. Ook hier kon ik geen vragen stellen, het is een schat en ik gun het haar maar ik kon er niet over praten. 

Op mijn eerste werk-werkdag vroeg mijn collega vol enthousiasme "Weet je het goede nieuws al?!" "X is zwanger!!!"
Ik wilde eigenlijk zeggen "veeg die lach van je gezicht, niet iedereen is daar dolgelukkig mee"
Maar dat doe je niet, ik gun het haar ook. Van harte. Maar ik ben niet blij. 
Pokerface. "Oh ja... dat is leuk"
En toen we een uur later bij de koffie naast elkaar zaten, feliciteerde ik haar. Oprecht. Ik vroeg voor wanneer het zou zijn. En sloot af. Ik voel helemaal niets. Maar ik ben dus verre van genezen. 

Ik dacht dat ik op goede weg was maar de wereld is meedogenloos en haalt je in. 

Terug

Terug van weggeweest. En vooral blij van terug met de pen in de hand te zitten. Buiten is het bloedheet, de kinderen slapen en ik heb het gevoel -eindelijk- rust te hebben. 
De crazy drukte van het evenement waar ik de afgelopen weken al mijn tijd heb ingepompt is voorbij. Alle deuren waren dicht, ik was heel even geen mama maar vooral mevrouw evenement support en hoewel ik dat enorm graag doe, haalde me het ook weg van wie ik eigenlijk liever ben.  De koorddans tussen ambitie, genieten van schouderklopjes en succes en de moederkloek die liever rust en balans heeft.

Vanmorgen mocht ik gelukkig bij mijn professioneel oor op gesprek, lang gepland en perfect getimed. Misschien hebben we het zelfs maar zijdelings gehad over bolle buiken en verdriet. Neen zelfs niet zijdelings; 

We hadden het over Hautekiet en plannen die rijpen maar vooral over waar ik mezelf weer even ben verloren. En dat verliezen dat leidt bij ons thuis tot chaos. Storing op de partnerrelatie, te weinig aandacht voor de kids en het schuldgevoel daarrond en chaos algemene chaos. 

Manlief is erop uit getrokken - ook gepland- met de fiets tem zondag en ik gun mezelf die dagen om orde te scheppen in de chaos en mezelf terug te vinden. Mama te zijn, maar de lat niet te hoog te leggen. Dus vandaag gingen ze in bad, kamde ik kroezels - niet fijn- maar gunde ik mezelf een afwijking van het beduur. Stapje 1 naar herontdekking en naar open deurtjes. 

zaterdag 19 mei 2018

Bekentenis

We waren met z'n tweetjes aan zee gisteren. We wandelden samen op de dijk en zagen een koppel op ons afgekomen.  Papa kind en mama met verstopt zichtbaar bol buikje.

Hij zei
Het allereerste waar ik aan denk als jij bij mij bent is aan jou.
Zou ze het gezien hebben...
Wat zou ze denken

Dat wist ik niet... dat hij bij elke bolle buik aan me denkt...

40

40 worden
Terugkijken
op zottigheid
Op jong en ambitieus
Op dromen die uitkwamen en dromen die zich niet lieten leiden
40 vandaag is zot gelukkig zijn met wat is
Dankbaar voor liefde en vriendschap
Klaar voor meer zottigheid -af en toe-
Meer simpelweg genieten

Dat ik dit zou schrijven had ik 6 maanden geleden niet gedacht. Ik ben oprecht gelukkiger, rustiger en veel meer blij met mezelf.

Dat is door het praten, eerlijk te zijn over mijn verdriet. Het geeft me zoveel zuurstof...

dinsdag 15 mei 2018

Terugblik moederdag

Is het omdat ik er zelf voor open stond of gaan we het taboe zachtjes doorbreken ... in de sociale media zag ik hartjes en tekstjes voor alle mama's die het moeilijk hebben op die moederdag...

een bloemlezing ... allemaal anders maar allemaal doen ze je nadenken en praten en weten, ik ben niet alleen, het is ok....

https://www.facebook.com/todayparents/videos/10155780555342984/

https://www.facebook.com/59914408274/videos/10157450380463275/






zaterdag 12 mei 2018

Moederdag - een moeilijke dag

Vandaag een berichtje voor al die mama's die deze periode stil en tegelijk oorverdovend verdriet hebben, ik herinner me hoe moeilijk ik het had elke keer opnieuw.
Morgen is het een feestdag voor mij ondertussen, de kinderen die er ontzettend naartoe leven, die zeggen dat het morgen echt mijn dag zal zijn, dan kijk ik naar hen, hun knutsels en ben ik zo dankbaar, zo gelukkig dat ik mama mag zijn van die twee allerliefste schatten.
Ik denk ook altijd stilletjes aan hun mama's, ze zouden ze moeten zien, barstend van leven, stralend en dapper.
Maar ik denk dus ook terug aan de tijd dat ik niet uit bed wilde, ik denk aan zoveel mama's voor wie deze dag een verdriet brengt, of tonnen hoop om hem volgend jaar ook te beleven, of gemis, of een schaduwplaats.
Mama's van sterrenkindjes, mama's in volle verwachting waar de buik eenzaam leeg blijft, afstandsmoeders, plusmama's, pleegmama's, ... er zijn er zoveel voor wie morgen niet zo'n feest is.

Wij mama's staan dit weekend in de bloemetjes. Klaar voor die prachtige knutsels, feest en misschien zelfs cadeautjes. Glinsterende oogjes en stralende glimlachen... 
Voor ik zelf begin af te tellen naar die heerlijke feestdag, wil ik een hartje voor al die "mama's" die dit weekend liever in bed blijven, zich verstoppen wegens oorverdovend verdriet en stille pijn. #infertility #sterretjes#schaduwverdriet #afstandsmama
Stuur ze een bloemetje, een hartje of geef ze een knuffel want ze zijn vaak dichterbij dan je denkt

vrijdag 11 mei 2018

Heel soms

Heel soms is het daar, luid en onverwacht.
Boosheid 

We logeren in een vakantiepark dat bulkt van bolle buiken, kinderwagens, gelukkige gezinnen zoals wij met jonge kinderen.

Vanmorgen op het strand zag ik een vrouw. Zomaar.  Twee kindjes aan de hand, ze draaide zich om en in profiel de bolle buik.

Eigenlijk is het zo oneerlijk. Zomaar kunnen kiezen hoeveel kids je hebt. Willen we nog een derde ... heerlijk we gaan ervoor.

Heel soms is dat. 
Want ik weet dat het niet altijd zo gaat. 
Ik weet dat het pad niet altijd rooskleurig is. 
En toch. Soms ben ik boos omdat het helemaal NIET eerlijk is 


woensdag 9 mei 2018

Relatie

Ik zag een oproep in de groep van Kinderwensouders. Effect van vruchtbaarheidsbehandelingen op je relatie. Zoals met elke vraag rond kinderwens die ik tegenwoordig zie, voel ik de nood om te praten. Het triggert emotie, verhalen en het maakt dat het niet in een hoekje wordt gestopt.

Ik worstel dan altijd met mijn recht om die plaats in te nemen. Ben ik nog een kinderwensouder of ben ik kinderwensouder-af sinds ik adoptiemama mocht worden? Maar goed, ik denk dus na over de vraag.

Het effect op onze relatie...

Toen we elkaar leerden kennen, was ik een vrolijke spring in't veld, gezond en goedlachs. We wilden beiden heel graag kinderen en stapten zoals iedereen happy in het avontuur. Elke maand keek ik vol verlangen uit naar de dag dat ik overtijd was en een zwangerschapstest kon doen... Die dag kwam er niet en na iets meer dan een jaar gingen we te rade bij de gyneacoloog. Probeer nog een half jaartje en kom dan terug. Soms heb je gewoon tijd nodig. Probeer zo ontspannen mogelijk te zijn, gezond te leven, focus je er niet op.
Na het halve jaar begonnen de onderzoeken en kwamen we voor het eerst in UZ Leuven op de "fertiliteit". Na de onderzoeken die ons bestempelden als "undefined", dus noch bij manlief noch bij mezelf iets gevonden, zijn we met behandelingen gestart.
Voor mij was elkaar liefhebben en intiem zijn al minder gewoon genieten want dat "proberen" is niet zomaar meer genieten, het legde druk over waar, wanneer, hoe... vanalles steek je in je hoofd.
Wanneer toen ook de wetenschap het van ons overnam en ik elke behandeling weken werd geleefd door het ziekenhuis, was het natuurlijke genieten, dat hoort bij intimiteit in een relatie, verdwenen. Hormonen voor het moment, metingen, behandeling, hormonen na en dan de mokerslag elke keer opnieuw.
Met de intimiteit en de goesting verdween ook meer en meer mijn losbollige, impulsieve zelf, mijn lach of mijn plezier. Ik leefde meer van behandeling naar behandeling, ons leven stond op pauze.
Hoe doe je dat als koppel? Er is geen magische handleiding denk ik.
Praten en elkaar heel graag zien, begrip hebben...
Vanaf het begin gingen we bij een relatietherapeut. Soms intens, soms met langere tussenpozen, soms samen en soms apart. Dat heeft ons heel erg veel deugd gedaan, af en toe terug naar hetzelfde pad komen als we wat waren afgeweken.
Ik ben dankbaar dat mijn man mijn vrolijke en lieve zelf altijd is blijven zien, maar vooral dat hij het grote gebrek aan goesting en intimiteit heeft doorstaan, is blijven geloven in ons en dat we hier samen zijn doorgekomen. Want evident is dat niet.
We werden ouders van twee prachtige kinderen door te adopteren, dat heeft ons leven nog zoveel rijker gemaakt, maar ook dat was geen rooskleurige weg.
Vandaag zijn we een veel sterker koppel denk ik door al die avonturen, het fundament van onze relatie is serieus verstevigd en na meer dan 10 jaar hervind ik eenvoudig geluk, energie en goesting in het leven op alle vlak. Naast en met hem.

Pauze

Het is hemelvaart, gisteren trokken we de stekker er even uit en zakten af naar Zeeland. Lang weekend. Even tijd samen, rust opzoeken.
Het aankomende event waar ik aan meewerk, sluipt dichterbij en eigenlijk gaat alle vrije tijd daar naartoe. Maar het is goed, het geeft ook voldoening al neemt het mijn me time in en is er weinig schrijftijd.
Maar nu even rust. Even pauze. Zon zee kids partner. Genieten

vrijdag 4 mei 2018

Warme cocon

Donderdagavond. Vormingsavond van VAG over "geen bodem-syndroom. Heeft mijn kind een hechtingsstoornis of niet?". Zware kost. Moe vertrokken.
Maar dan kom je daar binnen en dan stap je een wereld in die ik eigenlijk niet kan beschrijven. Een soort van bubbel van warmte. Mensen die je kent van ziens of heel goed, mensen die je nog nooit hebt gezien maar er is zo'n ongelooflijk aanvoelen, warmte en thuiskomen. Of je er nu komt met een kapotte jeans of een strak kleedje, of je dik bent of dun, oud of jong, ik denk dat we het zelfs niet merken. We zitten daar samen en zijn adoptieouders. En er is een verbondenheid, een -wees jezelf-, een -ik weet hoe het er soms aan toe gaat- die is rustgevend is...

Het was boeiend, confronterend en brengt natuurlijk weer ongelooflijk wat vraagtekens mee, nadenkmateriaal.

Maar het was ook hartverwarmend. 

De adoptie van onze 2 kids heeft ons zoveel moois gebracht. Niet alleen heeft het ons als mama en papa gevormd, het heeft ons ook prachtige vriendschappen gebracht. En dat moet ik vaker zeggen. Van die vriendschappen waar je intens dankbaar voor bent. 

Het is soms gek. Je kent elkaars familie niet, je was er niet bij in kindertijd, jeugd of jongvolwassene, je hebt geen vroege herinneringen, kent elkaars werk soms maar amper maar we kwamen samen op een pad en een moment in ons leven dat de (h)erkenning en de diepe emoties zo heerlijk waren om samen te delen dat het een intense vrienschap is. Puur. 

Voor die mensen die dat met ons delen, dankjwel. Jullie zijn zonnen als het even bewolkt of donker is. Jullie zijn juweeltjes van herinneringen. De grote boom om even onder te schuilen of alles aan op te biechten. Pareltjes.

donderdag 3 mei 2018

Op de radio

Het begon gisteren ik zag een FB post van Els, ze had een reactie geschreven bij een onderwerp dat werd opgeworpen door Radio1. Taboe rond verminderde vruchtbaarheid.

Hautekiet van woensdag werd blijkbaar in de "minuut" afgesloten door Tijs Vanneste, ofte Van Echelpoel. Mooi stuk, mag ik zeggen vrij onverwacht van een man zoals Tijs.

Ik schreef ook een reactie neer omdat ik het top vind dat we dat taboe beetje bij beetje doorbreken. Dus volg ik mijn hart en schrijf ik, eigenlijk tussen de soep en de patatjes.
Vanmorgen viel mijn frank dat ze er misschien nog op gingen terugkomen... ik kwam erbij om 9.38u en hoorde iets nog over een blog.
Goed ik luisterde tot 10u. En erna ging ik naar herbeluisteren.

Het verhaal van Tijs, van anderen, de visie van Prof Devroey en zijn technische uitleg over wat ICSI is, wat IVF is...
Mijn maag keerde, ik kon die uitleg niet aan... bizar. 
Onbewust dacht ik "als we ICSI hadden gedaan zou het dan zijn gelukt?".... snel was de gedachte weg want plots hoorde ik mijn naam.

Jan verwees naar mijn reactie, naar schaduwverdriet dat prof Devroey nog niet kende... -dat stak een beetje maar ik vergeef het hem -
Het ging over praten en hoe goed dat doet.

Erna kwam er volgende bundeling van reacties
https://radio1.be/van-de-ene-inseminatie-naar-de-andere-koppels-met-vruchtbaarheidsproblemen-doorbreken-het-taboe

En ik was blij, want we hadden gepraat en we haalden Radio1 en elk iemand die dit las, gaat weer nadenken en misschien eens informeren bij iemand die ze kennen die ook zo'n verdriet hebben, of zij die een kindje wensen gaan toch praten over hun stil verdriet.

Happy

woensdag 2 mei 2018

Zonnetje

Woensdag 2 mei. De kinderen zijn weer naar school na een lang weekend van spelen, familie en vriendjes. Ik ben altijd vrij op woensdag dus ik ben een gelukzak die er nog een dagje mag aanbreien en morgen een extra versnelling mag schakelen op het werk, maar dat is morgen.
Vandaag schijnt de zon, de knoppen van de rododendron staan dik van verwachting, klaar om te ploffen en onze tuin om te toveren in een muur van paarse bloem. Na de appelboom, een tweede uitbarsting van lentegenot voor de zomerbloemen het overnemen.
Nu mijn zintuigen door die afgeschraapte laag, iets scherper zijn, zie ik onze tuin ook weer meer. Vorig jaar heb ik ze niet gezien, niet of minder verzorgd. En gisteren zei ik tegen manlief na het herplanten van een paar stukken "die tuin is toch zo'n zaligheid", dan wandel ik weer rond om elke knop en elke bloem te zien. Zoals ik dat ook soms deed in de wachtperioden, snakken naar leven en iets om me aan te verblijden.

Ik ging ook weer blozen dit weekend bij het krijgen van een compliment over de blog, over het artikel in Maison Slash. Het is altijd een soort van erkenning en verademing. Het geeft me steeds energie. En bevestiging dat het goed is. 

Ik vind het jammer dat ik er niet bij was vorige week in het eerste verlies- en rouwcafé in Temse, wat een heerlijk initiatief en wat had ik graag die verhalen gehoord. Intens en puur, ook al zijn de verhalen niet helemaal gelijk, de herkenning van stil verdriet is een trigger om ook weer naar mezelf te kijken en daar kan ik eigenlijk niet genoeg van krijgen om daardoor diep te moeten blijven gaan, alleen zo gaat het ooit van kwetsuur naar litteken. Mooi litteken.

Ik bedacht me al wandelend op terugweg van school dat mei gestart is, een maand barstensvol activiteiten, feestjes en weinig werken. 

3 jaar geleden hadden we net ja gezegd tegen het dossier van zoonlief. Een special needs dossier. Na 6 loodzware weken van ja en neen en wat als, hadden we JA gezegd, hadden we het de kinderen verteld dat het zou kunnen dat er een broertje kwam maar een broertje anders dan ons. Niet zeker of hij ooit zou kunnen stappen, misschien met een beperking, dat we nog onderzoeken lieten doen, dat we het allemaal niet goed wisten maar we heel graag ja wilden zeggen met ons hart.  Zij deden dat ook meteen, perfect zijn moet niet in tegenstelling tot wat de buitenwereld ons wel vaak vertelde. Je gaat daar toch niet voor kiezen?
Die 2e mei was het feest voor mijn metekind, haar dag en goed om de zinnen te verzetten want vol verwachting wachten op de finale telefoon van de adoptieorganisatie is hels ook al was onze JA het belangrijkste. De overheid moet haar stempel ook plaatsen.

Moederdag staat voor de deur. Mijn verjaardag, 40 lentes sluipt dichterbij.
Wat wil je graag mama? ... Ik kan niet veel bedenken, ik wil vieren en genieten. Voor het eerst in jaren ben ik meer dan doorsnee gelukkig. 
Alles lijkt in zijn plooi te vallen. In mijn hart voel ik me veel jonger, de weg van begin 30 tot nu waar is die naartoe?
Ik besef dat ik veel heb gemist of onbewust heb beleefd omdat ik altijd maar heb gewacht. Dat is iets wat niet makkelijk te aanvaarden is. En ik mezelf heb aangedaan ja, maar ik kon het niet anders. Leven van vruchtbare periode naar vruchtbare periode, proberen zen te zijn in die periode want stress is dodelijk, van IVF naar IVF en de tijd ertussen proberen gezond te leven, rustig te zijn en dan adoptiewachten. Adoptiewachten is bijzonder, een col buiten categorie en tegelijk intense mooi. Ik heb er mooie herinneringen aan, vriendschappen aan over gehouden. De allerlaatste loodjes waren de zwaarste, die 6 weken onderzoeken en praten over zoonlief. Die procedure gaf een bijna genadeslag, maar we leefden op toen we hem meebrachten naar huis, alle energie ging naar hem alle mogelijkheden bieden. 
Onderzoeken en kine. Toen hij stapte was het even de hemel op aarde tot de genadeslag. De hechtingsstoornis, trauma, hij wil zich niet hechten, hij is emotioneel zo getraumatiseerd. Dat was mijn KO. 
Vandaag zijn we woensdag na 5 moeilijke dagen met hem. Het ging super goed de laatste periode en de 5 voorbije waren weer zwaar. Geen structuur, geen vat, meer ruzie dan rust, met ons hoofd tegen de muur lopen en weer zoeken naar wat het tij kan doen keren. 
De ups en de downs. Ik moet hem laten zijn wie hij is, niet altijd corrigeren als hij wildenthousiast onbeleefd overkomt bij anderen, ... hem zeker niet corrigeren bij zijn klasgenootjes als hij te onstuimig is want ze houden van hem zoals hij is. Ach hij is Tame, zei de juf van vorig jaar, ze vergaf hem alles. Loslaten, genieten. 
Want ik heb mijn mooiste geschenk. Een prachtig gezin. 2 gezonde kids. Een rots in de branding en beste vriend in manlief. Een pracht van een pluszoon. Laat de 40ste maar komen.