vrijdag 30 maart 2018

Lieve baby 2

Ik dacht... misschien moet ik je gewoon weer schrijven, kan dat de wolkjes verdrijven.
De paasvakantie staat voor de deur en met z'n 4tjes kijken we uit naar genieten samen, zus en broer zijn klaar voor de eerste grote boottocht richting Engeland waar we op bezoek gaan bij mama's allerliefste vriendin.
Ik heb haar heel veel te vertellen over hoe het schaduwverdriet de overhand begon te nemen, ik in de knoop raakte met mezelf en bijna niet meer kon genieten van je broer en zus terwijl ze onze grootste zonnen zijn. 
Ik moet haar dat allemaal vertellen omdat praten over zoiets ver weg van elkaar niet makkelijk is, we doen dat liefst terwijl ze mijn hand kan vastnemen en ik in haar ogen kan kijken, bij een thee vroeg in de ochtend of een glas wijn vanaf aperotime. Haar veilige nest zal ons deugd doen. 

Ik moet terugdenken naar de dag dat zij mama werd, ik vloog ervoor naar Edinburgh toen nog. We hebben toen lange gesprekken gehad over hoe een baby je leven op z'n kop zet, hoe ze soms ook worstelde met de grote verantwoordelijkheid maar zo genoot van wat het moederschap bracht. Ik zag haar veranderen van carrièrevrouw in een grotere moederkloek dan ik ooit had verwacht. 

Ik wilde je ook nog vertellen over die twee zotte spoken Lidiya en Tame en hoe blij ik ben met vakantie met en voor hen. We mochten deze week naar school en hoorden zoveel positiefs. Er zijn zorgen bij beiden, dat weten we. Ze hebben een grote rugzak, maar bij alle twee keken de juffen ons aan en zeiden ze " Je weet waar ze van komen, ze doen het super, ze zijn zo gelukkig, jullie doen dat super". Dat ik niet genoeg had geoefend met je broer op zijn extra oefeningen of dat we na heel veel zwoegen bij je zus vaak nog de mist ingaan dat mocht ik me niet zo aantrekken, je doet zoveel en je doet wat je kan. Samen werken we eraan.

Het deed ons wel glimlachen. Het zijn superhelden die twee. 

De lente hangt in de lucht, ik ben een kind van de lente en verlang vandaag misschien nog meer dan anders naar zon en bloemen. Maar ik kom uit de winter ook met een verlicht gevoel, ik weet dat er heel veel liefde en vriendschap rond ons is, juweeltjes die ik vaak niet zag. Praten over jou brengt tranen, zoals nu, een bakje vol, maar het brengt ook verlichting en geluk en dankbaarheid.

Het is goed zo... 

x

Liefde is

Het is vrijdag, ik heb het gehaald, vakantie eindelijk. 9 dagen rust. Alleen maar genieten.  Je ziet er goed uit, hoorde ik daarstraks, gelukkig maar je voelt je niet goed, toch?

Mm neen niet echt, het blijft als een wolkje hangen. Ik slaap ook heel erg slecht, droom, slaap onrustig. 

Maar vanaf nu mag ik genieten, loslaten en inpakken, klaar voor zondag. Dat manlief ondertussen de Ronde Van Vlaanderen nog zal rijden morgen, dat komt er tussendoor. Ik zit al met 1 voet in de koffers.

Ik ging het hebben over de liefde. We hebben een druk gezin, twee poeiertjes van kids met veel passie in hun kleine lichaam. Ze zitten niet stil, zijn een handjevol. Ik heb een man die veel reist en hard werkt, ernaast nog vele uren fietst. Ik zweef ertussen, werk, organiseer, moeder, plan en doe te weinig aan zelfzorg. Dat staat vast. Mijn schrijven hier is het enige wat dezer dagen overal tussensluipt en waar ik me ook in vastbijt omdat het moet om te kunnen ontladen en blijven doorgaan. 
Het maakt dat mijn hoofd niet doordraait. 

Dat drukke gezin dus in combinatie met een hoofd vol en mama zijnde met de lat hoog voor zichzelf. Het maakt dat ik soms niet pauzeer en te weinig ademhaal, me afsluit om te kunnen blijven functioneren. Ik weet het allemaal, heb het al meedere keren geanalyseerd... 

Tot het moment dat ik ga zitten en zeg dat het inderdaad een beetje moeilijk gaat, dat ik toelaat en vertel; 

Dat we nog samen zijn na zoveel kinderwens, na 2 adoptiekids met rugzak doorheen de eerste jaren loodsen, ze veiligheid bieden elke dag opnieuw met vallen en opstaan. Dat we nog samen zijn is niet evident. Heel veel koppels groeien uit elkaar doorheen de kinderwens omdat we er per definitie anders mee omgaan, omdat ons lichaam kapot gaat, omdat de lach vervaagt, het schaduwverdriet knaagt en we -denk ik- veel meer met de rem op leven dan onze mannen.
Dat we ook die kids van ons nog meer lezen dan de papa's, achter elke hobbel in de weg gaan zoeken naar wat het kan zijn en hoe we dat nog beter kunnen. 

En toch hebben we elkaar nog altijd lief, lachen we nog samen, mag ik stilletjes uithuilen en ook wel eens -meermaals- stampvoeten en vloeken. Heeft hij geleerd om me ruimte en heel veel tijd te geven, aanvaard dat ik vandaag liever in mijn bubbel zit dan feest met vrienden of kennissen. Onze dromen lopen nog altijd gelijk. We hebben geleerd hoe de ander rouwt, hoe de ander zich bij elkaar raapt en weer opstaat, we doen dat anders maar we respecteren dat. 

Mijn man die liefst alles in analyses giet en ten volle begrijpt, leeft met een vrouw die daar niet van houdt, die leeft in het gevoel en heel weinig kan verklaren van wat er omgaat in haar hoofd. Die liefst in de pen kruipt en oneindig praat over gevoelens.
Die daarnet door tranen heen werd geknuffeld omdat hij gewoon zei dat hij haar toch altijd graag ziet gewoon met alle kleine en grote dingen.

We schreven samen geen roman over rozenblaadjes en mooi glooiende paadjes, er zat hier en daar hartverscheurend verdriet, een beetje drama, veel realisme maar de liefde die zit als een rode draad door het verhaal. Ik had het boek met niemand anders willen schrijven.

donderdag 29 maart 2018

Geboortes

Plots begon het te dagen
De onverklaarbaar snel opgetrokken muur
Geen vinger op de wonde kunnen leggen
Ik lijk mezelf er zelf dus blind voor te maken ...
In de klas van zoonlief werd een klasgenootje grote broer van een mini meisje
Aanleiding tot "willen jullie nog een brusje" bij ons thuis, de vraag die kwam van manlief en waarvan ik dacht WAT ZEG JIJ NU?!
Babyfoto's met gouden gloed van geluk in de sociale media
En dan gisteren mijn vader -die van heel dit schrijven niet weet- die aankondigde dat x van y in de familie ook was bevallen, een meisje!


Zou het dat zijn?
Het zal een automatisch overlevingsmechanisme zijn...
Verbannen uit mijn gedachten, muur hoog om niets te moeten voelen hierbij.


Want als ik eerlijk ben was het mijn grootste droom, een mini meisje. Een levende poppemie. Met roze bloemetjesbody en zo'n inie mini haarband en roze ballonnen en roze mini laarsjes en ...







De muur

Als het niet draait en de wolkjes hangen dikgepakt in de lucht dan staat er een stevige muur. Ik kreeg gisteren meerdere berichtjes met hartjes en schrok ervan. Ik blijf erbij dat ik mijn vinger er niet kan opleggen, mijn muurtje is stevig opgetrokken ook thuis. Er komt weinig emotie door. Ook al weet ik het van mezelf, ik praat weinig, zoek geen intimiteit of nabijheid, houd het veilig op afstand.
En ook al is dat niet goed, even mag het denk ik...

Ik ben dankbaar dat ik het niet moet uitleggen, gewoon zure beer mag zijn, me mag afsluiten en alleen maar mee moet draaien. Niet hoef uit te leggen waarom want hij weet er komt een dag dat ik begin te praten



Flashback onze kids

Ik vond vandaag twee schatten, 2 ienie mini notaboekjes voor elk van onze kidsreizen eentje. Een juweeltje van een herinnering. Kribbels van mezelf en to dolijstjes, meeneemlijstjes, ...
Ze hielden me overeind in die laatste maanden en weken. 
De tijd tussen de toewijzing met naam en foto en de afreis. Bij beiden een kleine 4 maanden toch wel.

De lijstjes waren ook mijn verstand en ratio, ik was all over the place in die maanden en had noch een geheugen, noch kon ik helder denken. De rollercoaster, de wolk, alles was roos en zweefde voorbij. Dat intense geluk gemengd met zenuwen en kleine angsten was een heerlijke cocktail. Voelt het als een zwangerschap? Geen idee, maar ik zou deze unieke emotie nooit inruilen. Zat van geluk waren we toen doorspekt met machteloosheid om te moeten wachten tot die afreis, boosheid op elke administratie die moest gebeuren, maar goed dat vergeet je meteen ...

Het terugvinden herinnerde me aan die heerlijke periode van eindelijk kunnen dromen zonder een vat vol angst - want ook al ben je pas opgelucht en zeker op het moment dat je in Zaventem landt met die kleine pruts- je mag eindelijk winkelen, aankomstkaartjes tekenen, een kamer inrichten en na zoveel jaren wachten is dat ZALIG.
En toch bleef die lichte angst er altijd... nooit helemaal zottekes.

De pijn en het verdriet van de bolle buik en de mislukte pogingen waren heel ver weg op die momenten, ze waren opgelost, uitgewist en terecht want ik zat op een grote wolk. Bloggen hield me overeind, soms lees ik nog eens terug en kan ik de emotie opnieuw voelen. 
Adoptiezwanger, dat mooie gelukzalige gevoel moet hier ook een plaats krijgen want het behoort tot de mooiste herinneringen ...

woensdag 28 maart 2018

Grijs

Daar waar het schrijven en praten me vorige week op een wolkje deed zitten, valt de regen nu letterlijk maar ook figuurlijk met bakken uit de lucht. 
Ik kan het niet benoemen, niet verwoorden, ik weet niet waar het precies ligt maar er hangt een donkergrijze wolk boven mij. Liefst zou ik iedereen wegduwen en de deur heel hard dichtslaan en barricaderen. Of zou ik net het tegenovergestelde willen? Dat laatste toegeven daar ben ik niet goed in, maar het zou kunnen.

Is het het uitblijven van de lente waar ik onwaarschijnlijk naar verlang. Is het de bijna ondragelijke spanning om te kunnen vertrekken naar mijn vriendin, 3 jaar lang ging het goed maar nu het zo dichtbij is, wil ik me eigenlijk alleen maar nestelen daar en me overleveren aan vriendschap, liefde en zorg. 
Is het het bekijken van al die opgenomen adoptieprogramma's die door merg en been snijden. Die ons niet doen twijfelen, maar die ons duidelijk maken hoe die rugzak er altijd zal zijn, hoe erg die kan gaan wegen in de pubertijd of jong volwassen leeftijd. Is het herinneringen onbewust die opspelen... 

Ik heb geen idee, ik word er ongelukkig van. 

Ik probeer te kijken naar elke paasbloem die zachtjes in knop komt, ik zie de bomen die zachtroze kleuren om ons aan te kondigen dat onze appelboom weldra ook in bloei zal staan... De appelbloesem. Elke lente gaf hij me hoop. Sinds we hier wonen en de kinderwens zo intens beleven, gaf de appelbloesem me moed. Ik had altijd een winter overleefd en het zou wel goedkomen. De volgende poging zou lukken, we zouden plaatsjes winnen in adoptie-wacht-land. 

In IVFs kwam het nooit goed maar we begonnen wel de adoptiecursus in de lente nadat we de streep trokken onder de fertiliteitsbehandelingen in een lange troosteloze winter.
We kregen goed nieuws over Tame toen de appelboom in bloei stond en schoven naar de top 10 toen we wachtten op Lidiya. 

Wat verwacht ik dit jaar? De knopjes die ik tekende aan mijn boom met dode tak, nieuw leven, hoop en energie die groeit uit stapeltjesverdriet.  

dinsdag 27 maart 2018

Terugblik

Terugblik.
Na 3 inseminaties, IUI, stappen we over naar ivf, de ietwat grovere middelen maar voor het zover is, moet ik een laparoscopie ondergaan. Een kijkoperatie met contrastvloeistof om na te gaan of er geen verklevingen zijn.
Ik herinner me de ijskoude gang, de donkere ruimte, de verpleging die me zei roerloos te blijven liggen.
En dan de pijn. Een pijn die los door mijn lichaam sneed. Ik kon met moeite ademen. Ik zag de lippen van de arts bewegen maar hoorde niets.
Ze kwamen mij op mijn zij draaien. Ik hadden geen besef meer.
De pijn. De donkere ruimte. Alleen op de ijskoude tafel.

Als ik het zo neerschrijf een perfect beeld van de infertiliteitsperiode. Koud, verdoofd, eenzaam. Ook al staat je man achter de deur of naast je bed, jij en je lichaam moeten het doen.
Deep down voel je je alleen

Vast

Knoopje.
Er ligt een hobbel in het pad, een knoopje in de vlotheid van de dag. 
De regen helpt niet.

Wat is er dan? Waar zit je mee?
Ik weet het niet! Ik ben gewoon lastig.
Een soort oerboosheid die zich roert. Misschien is het wel wat veel geweest. De emoties van het schrijven, het praten, de afgelopen weken.
De adoptieherinneringen die komen met het uitlezen van Heidje's boek, het bekijken van de back to the roots-programma's. Zorgen om dochter- en zoonlief. Alles op een hoopje. Alsof iemand de stapel verdrietjes heeft dooreengegooid. En de deur nu niet enkel meer op een kier staat maar er ook wanorde is ontstaan in de zorgvuldig aangelegde stapel.

Ik tel af. Niet zozeer naar vrijdagmiddag wanneer de vakantie begint, maar naar de omhelzing op maandagochtend, thuiskomen ver van huis.
We gaan met de kinderen op bezoek bij dierbare vrienden in het Noordwesten van Engeland. Ze verhuisden en het huis is me onbekend. Ze zagen door oa de hechtingsstoornis van zoonlief nog nooit zoonlief in levende lijve, 3 jaar gingen voorbij. 
En toch zal het huis een thuis zijn, een warm nest, maak ik me verre van zorgen over hoe het zoonlief zal vergaan in zo'n onbekend huis en zoveel prikkels. Ik weet dat ik er rust zal vinden, een luisterend oor, zorg, uren tijd en alles wat ik nodig heb. Dus ik tel af naar een coconnetje om op te laden. Te praten, te schrijven misschien..
En ik hoop ondertussen dat de oerboosheid geen grote schade aanricht om me heen, laat me maar zachtjes mopperen, het komt wel goed, het heeft alleen wat tijd nodig.

Words



Meer woorden zijn er niet nodig, toch?
Zo eenvoudig maar enkel de dappersten onder ons gegeven, zo moeilijk.


maandag 26 maart 2018

Adoptie, een gesprek met de kids

Tussen het schrijven door wordt ik een beetje teruggekatapulteerd in onze adoptieherinneringen, dat komt door het boek "Geen kind of een vreemd kind" dat me in de ban houdt. Ik zou liefst non stop doorlezen ... het brengt herinneringen, bedenkingen, stof tot nadenken. 
Ik geniet ervan om erin weg te zinken.

Daarnaast bekijken we de reeks "Eindelijk thuis" op de Nederlandse televisie, steevast samen, manlief en ik. Ik blijf erbij dat geadopteerden van 20+ een ander type adoptieouder hadden (vaak) dan dat wij dat vandaag zijn. Doen wij het beter? Geen idee. Wij lezen veel en veel meer tussen de lijnen door, we zijn meer bezig met hechting, met emoties, met roots maar misschien teveel. In ieder geval geeft elke reportage stof tot praten onder ons twee.

Ook dat is goed, ook dat zet aan tot nadenken. 

Het adoptieverhaal draagt zeker bij tot het stapeltjesverdriet, vallen en opstaan, hopen en diep diep diep gaan. Maar het is tevens ons grote geluk, het maakte ons onwaarschijnlijk veel rijker in emotionele zin, in diepgang en puurheid. De immense liefde, de intense vriendschap met andere adoptieouders en het nest dat mijn man en ik bouwden voor onze kinderen, allemaal potjes geluk.

We zijn altijd heel erg open geweest over de adoptie, gebruiken ook alle termen die daar bij horen, zij het op onze manier. Het huis met de verzorgsters ipv het weeshuis, dat komt niet vaak aan de orde en klopt vaak ook niet. Buikmama of mama Ethiopië. Geadopteerd nog voor ze het konden uitspreken ... 

Vandaag zaten we bij het fruitmoment met z'n 4tjes aan tafel en ging het plots over broers en zussen. Plots vroeg mijn man "Zouden jullie graag nog een broertje of zusje hebben"... Het leek alsof hij met scherp schoot, mijn tranen prikten meteen. Wat zeg je nu?! Maar anderzijds zo'n onrmale vraag. Beiden willen ze blijkbaar nog een zusje. ...
Na een paar minuten kon ik me herpakken "Jullie weten dat dat niet kan hé"... Waarom niet eigenlijk mama?
Daar zat ik. 

Wel... mama en papa wilden heel graag een baby maar na lange tijd en zelfs hulp van de dokters blijkt dat dat niet kon. Waarom weten we niet en dat heeft ons verdriet gedaan maar nu zijn wij zo ontzettend dankbaar en overgelukkig met jullie, jullie groeiden niet in mijn buik maar in ons hart, we waren al verliefd op jullie voor we jullie in onze armen hadden.
Zoiets volgde er. Zijn er juiste woorden? Neen. Ging het vlot? Neen. Denk je achteraf ik had zus of zo moeten zeggen? Tuurlijk. 
Maar openheid en oprecht zijn is ontzettend belangrijk dus was het een mooi gesprek.

We haalden de PC erbij en keken filmpjes. Ik zag mezelf buitenwandelen, het tehuis uit met zoonlief, nummertje 2. Ik was vergeten hoe ongelooflijk emotioneel ik was. De zoon glimlachte, keek rond en keek nooit meer achterom. Ik kon mezelf niet bij elkaar houden. De tweede procedure was een zware en alle emoties kwamen los.  Mooi om terug te zien, confronterend ook, maar het samen bekijken en praten is het allermooist.

Terugblik in verbondenheid

De hele fertiliteitsperiode is er eentje van semi gesloten deuren. Verwerken of vallen en opstaan doe je grotendeels alleen.
En toch zijn er momenten van herkenning, een soort van stilzwijgende connectie want ze zijn overal die vrouwen met stil verdriet. 

Ik was er klaar mee, onze adoptiecursus stond gepland.
Ik zou een nieuwe manager krijgen op het werk, een dame die bekend stond als carrièrejaagster, sterk, enthousiast en niet te onderschatten want ze wist wat ze wilde. Ik was dat ooit ook zij het in mindere mate. Niets zou mijn job aan de kant schuiven. In de tijd van de huisje tuintje boompje-droom had ik het idee dat ik een jonge mama werd, kids naar de opvang en ik full time aan de slag. Nu leefde ik met het idee dat ik alleen maar blij zou zijn met een kindje en dat werk niet persé gelukkig maakte. Dus ik wachtte een beetje af wat deze nieuwe wind zou brengen.

Ik herinner me het nog goed. Ze zou aankomen en samen zouden we met de taxi naar een meerdaags seminarie vertrekken, een lange taxirit doorheen de spits.
Ik zie ons nog zitten op de achterbank, praten over onszelf, getrouwd, kids... Ik moet vermeld hebben dat we met adoptie bezig waren. We waren nog geen kwartier ver in die auto en kenden elkaar alleen van horen zeggen. De vrouw die bestempeld stond als een van de meest ambitieuze binnen onze grote boîte keek me aan en vertelde daar op die achterbank heel openlijk over haar kinderwens, het gevecht, de teleurstelling en het verdriet en de plannen die ze had om bij ons in Antwerpen eindelijk te beginnen aan het fertiliteitstraject. Dit had ik niet zien aankomen.
Het werd een intens gesprek van verdriet en hoop, we kwamen een uur later aan op bestemming en hadden een band voor het leven. In niets kon ik nog die harde tante zien die me was voorspeld. Neen, wij hadden een onzichtbare band.

We werden elkaars vertrouweling, heel weinig mensen waren op de hoogte maar ik keek overal doorheen, in vergaderzalen fluisterden we en ging het over metingen, resultaten, plannen, verdriet en hoop.
Ze telde samen met mij af in ons adoptieavontuur en voelde dat dat moederschap dat nakend was mijn leven bepaalde. Stilaan groeide de wolk waarop ik zat en was ik soms wel eens niet op deze planeet en dan nam zij dat op met de glimlach.
Bij haar zag ik een groeiend verdriet, besef dat die grote wens misschien niet in vervulling ging gaan.

Ze was dolenthousiast toen ik mama werd, telde mee af en vergaf me elke afwezigheid mentaal of fysiek.
Ik vertelde over adoptie en moederschap. We namen afscheid toen ze verhuisden naar de andere kant van de wereld. Maar tot op vandaag blijven we verbonden en weten we beiden diep van binnen dat geluk niet onze job is maar het moederschap. Net als ik is ze vandaag mama van 2 kinderen, net als ik een jongen en een meisje. Ook via adoptie. We vonden elkaar, hebben elkaar gesteund en gestimuleerd en zijn vandaag beiden mama in de eerste plaats.



zondag 25 maart 2018

Stapjes

Ik zet kleine stapjes. Op pad al winkelend. Zoals gisteren terwijl de kinderen rondliepen en enthousiast bommetje speelden bij filou and friends... heel even gingen mijn ogen heel bewust over de babycollectie. Het klinkt ontzettend banaal maar voor mij is dat een enorme stap..
Of mijn blik die bleef hangen bij de bolle buik van een mij onbekende vrouw.  Ik keek niet weg binnen de 3 tellen zoals gewoonlijk, mijn gezicht verklapte niet, er was zelfs een soort van glimlach "blij voor jou...zo mooi"

Miraculeus

En dan kwam ik op het turngala van de dochter -in de wachtrij bij de toiletten notabene- onze sherborne therapeute tegen. Ze kent ons gezin al anderhalf jaar. Ze kijkt los door me heen zo lijkt het maar bestookt me niet met tips eerder heel af en toe met bezorgdheden wanneer ze voelt dat ik ze kan slikken.
Daar in de wachtrij vertelde ik haar dat het goed gaat met zoonlief omdat zijn mama eindelijk begon aan de brok schaduwverdriet en er zo veel meer kwetsbaarheid, liefde en openheid is tussen ons

Stapjes om trots op te zijn

donderdag 22 maart 2018

on mute

Omdat mijn hoofd voller dan vol is na het praten op dinsdag en mijn hart zo'n beetje overloopt, heb ik het moeilijk. Niet moeilijk op zich maar met drukte, met iedereen die praat ... liefst zou ik iedereen op mute zetten en alles on hold.
Gisteren had ik het lastig met mijn lieve kids die non stop vragen leken te stellen, elke taak lijkt te banaal om aan te beginnen en zo duw ik alles en iedereen weg terwijl ik eigenlijk liefst stil zou gaan liggen en gekoesterd zou worden.

Er lijken overal beelden op te doemen, ik denk in mijn onderbewustzijn of s nachts  want ik zie ze niet allemaal en toch lijkt het alsof het een niet aflatende film is.

Wat doet je nu eigenlijk meest verdriet...
Die vraag speelde ook dinsdag in mijn hoofd.

Het niet hebben van een biologisch kind? Neen eigenlijk niet want onze kinderen zijn mijn kinderen, ik had ze niet zo mooi het leven kunnen geven, ik zou helemaal niets aan hen willen veranderen. Ik had ze natuurlijk graag zelf gedragen, gekoesterd, hun trauma's willen besparen maar dan zouden ze zichzelf niet zijn. Ze zijn ook in niets een tweede keuze.

Ik denk wel het gevoel om een kind te dragen, te voelen groeien, te kunnen verzorgen en koesteren vanaf dag 0.
Ik denk ook de bikkelhardheid van 11 jaar kinderwens. Vanaf dat je voelt dat het niet lijkt te lukken, de maandelijkse teleurstelling. De ijskoudheid van de fertiliteit waar je een nummer bent. De medicatie en het kapot maken van je lichaam. Het verliezen van jezelf en de gekheid, onbezonnenheid, ... de teleurstelling in jezelf, het falen, dat vallen en weer opstaan.
Overal en altijd meedraaien in een maatschappij die eigenlijk vooral houdt van het antwoord "goed" als ze vragen hoe het met je gaat.
Ik denk dat het dat is ... het verliezen van jezelf, de zachtheid en het bouwen van muren van gewapend beton om te kunnen functioneren.

Gewoon naar het werk rijden na bloednames, metingen, de dag na het zoveelste negatieve telefoontje aan de slag gaan en weer vrienden zien en bezoekjes doen. 
En je moeten opladen "komaan hé je moet positief blijven, erin geloven en ontspannen, je mag zeker niet te gespannen zijn"
Liefst zou ik nu gillen plaatsvervangend voor toen. Eens goed zeggen dat dat totaal van de pot gerukt is, utterly crazy, welke normale mens kan dat eigenlijk...

En toch ... onszelf treft ook schuld, we hebben niets gezegd, wilden doordoen zonder pauze want hey de tijd tikt en ik wil gewoon zwanger worden, verwerken doen we later wel.
Meer medicatie, doe maar want het moest eens lukken.
Bijwerkingen? Als we maar zwanger zijn toch?

Stel dat er morgen iemand naast me staat die eraan zou willen beginnen, de hele mallemolen. Ik zou het begrijpen, maar ik weet niet wat ik zou zeggen.
Ik denk "pas op jezelf en op elkaar" lichamelijk, gezondsheidsgewijs, in de liefde, in de vriendschap, PRAAT, rust, GENIET... maar ik weet dat je niet kan genieten. Je leven staat on hold, ...
En toch zou ik je steunen al was het maar met lieve woordjes of bloemen of een knuffel, ja dat zou ik doen. 

woensdag 21 maart 2018

De babywinkel

Ondanks de positiviteit en het ongelooflijk warme hart, staat het verdriet nu tot aan mijn lippen, het is zo tastbaar nu, zo dichtbij dat ik het alleen maar kan toelaten. De tranen prikken bijna non stop en eigenlijk wil ik ze vandaag niet wegduwen maar toelaten ook al is het woensdag en ook al komen de kinderen bijna thuis. 

Ik heb net iets gek gedaan, een grote stap en geheel onverwacht. Ik moest langs in de Hema en ging zomaar door de babyrekken, bedacht wat ik zou kopen, nam 1 dingetje op en legde het zorgvuldig terug. Wandelde verder, kocht iets voor de kids en ging buiten. 
Verderop was een mooie kinderwinkel waar ik nooit eerder binnenging. Babyspulletjes, boeken, verantwoord speelgoed ... ik wandelde weg van de deur en ging weer terug. De ruimte werd gevuld door een mama met twee kinderen die me druk leken, maar dat was waarschijnlijk enkel in mijn hoofd. Het leidde wel de aandacht af van mij en zo wandelde ik rond. Keek, raakte aan, stond het toe om te dromen, te glimlachen en slikte tranen weg. Ik nam een knuffel vast en dacht dat die wel eens de juiste kon zijn. 
...Als ik je kan helpen, mevrouw?...

Ik besloot hem niet te kopen, dat moest ik misschien eerst eens overleggen met manlief. Papalief.

Ik zuchtte en wandelde buiten, trots, verlicht, verdrietig en verscheurd.


Een brief aan jou

Gisteren schreef ik mijn eerste brief aan het kindje in mijn hart, ik deel hem hier omdat deze ontzettend moeilijke oefening er wel eentje was die deuren deed opengaan. Het was mijn eerste maar zeker niet mijn laatste. Onbewerkt, recht uit het hart zoals ik hem daar schreef.


Lieve baby, 

Een brief aan jou is iets wat ik ergens al heel lang wil schrijven, wat ik onlangs zelfs aanraadde aan iemand die haar kindje verloor, maar zelf was ik te bang.

Ik droomde ontelbare dromen over jou, hoe je zou zijn ... een kindje van mij en je papa, het beste van ons twee in liefde vergoten.
Soms werd ik wakker en droeg ik je bij mij, dat was zo pijnlijk.

Ik droomde van snoezig en zacht, klein en perfect. Ik wilde je dragen en koesteren, voor je zingen en wiegen, boekjes voor je lezen, strelen over mijn bolle buik. Ik wilde met je pronken, je papa zien stralen, ik droomde van een nest van ons drie, een gezin en een thuis vol liefde.

Elke maand, elke behandeling bracht een stuk verdriet en de droom verloor zijn schittering.

We werden mama en papa van 2 prachtige kinderen. Ze weten vandaag weinig of niets van jou, maar ooit vertel ik hen ons verhaal. Omdat jij mij de mama hebt gemaakt die ik vandaag ben, met een litteken van jouw gemis, maar zacht en vol liefde. 

Ik wil je niet vergeten, ik wil je meedragen in mijn hart. Ik wil ons verhaal meegeven om er iets moois uit te laten groeien. Jij bent voor altijd in mijn hart.

mama
x

Hartverwarmend

Het is woensdagochtend en daar ben ik dankbaar voor, ik heb een paar uurtjes om stil te staan, koffie te drinken en in mijn pen te kruipen. Eigenlijk weet ik niet waar ik moet beginnen.

Als ik een beeld zou willen gebruiken dan zou het een dorre tak zijn aan een grote boom, een boom met 3 takken. Twee stevige die jaarlijks in knop staan, 1 dorre die jaren niet heeft gebloeid, in de schaduw stond van die 2 bloeiende takken waarvan we twijfelden "wat moeten we ermee", ik durf zeggen dat ik vandaag op die dorre tak kleine knopjes zie verschijnen. Hij zal dit jaar voor het eerst weer bloeien, klein en bescheiden, maar hij leeft terug. We maken hem vrij en hij mag er zijn met zijn deelse dorheid. Het is ok zo.


Gisteren maakte ik kennis met Kinderwens vzw (@kinderwensvlaanderen) . Anne begeleidde de eerste avond rond schaduwverdriet. De lage opkomst toonde de mate van taboe dat er is rond biologische kinderloosheid en hoe goed we met z'n allen zijn om dat litteken te verstoppen. 
Ik vond het een hartverwarmende avond. Het was zo een rustig, mooi, open gesprek met zoveel herkenning en erkenning. Aan de hand van oefeningen gingen we in op bepaalde facetten, alles kon en mocht verteld worden. Soms met een lach, maar ook met veel tranen. 

Het heeft me diep ontroerd, maar vooral zoveel deugd gedaan. Ik kijk vandaag naar mezelf en ons gezin en ben misschien nog gelukkiger en dankbaarder dan gisteren. We hebben een ontzettend mooi gezin. Ik heb voor het eerst geleerd dat dat litteken dat het niet hebben van die baby van ons twee, dat dat bij ons gezin mag horen. Dat daarover een verhaal mag worden verteld. Dat het een mooie plaats mag hebben in mijn hart en er mag blijven. 

Ik heb geen kindje verloren hé, zei ik dan... en voor het eerst zei er iemand toch wel Sofie, jij hebt een kindje verloren, je mag daarom rouwen en erover vertellen.
Ideeën en verhalen kwamen naar boven, mooie getuigenissen, herinneringen, ...

Dus ik ben dankbaar, ontzettend dankbaar voor die avond.
En ik weet dat het voor mij een soort van bevestiging is van mijn aangevangen tocht en ik ben ervan overtuigd dat het door het verdriet en de langverdrongen tranen mooie dingen gaat brengen. 

dinsdag 20 maart 2018

Tik Tak

Vanavond is het zover, de praatavond.
Ik weet niet wat ik mag of moet verwachten. Ondanks de drukte van de werkdag is het iets wat de hele tijd op mijn netvlies staat, wat zachtjes wegtikt en onbewust voor hoofdpijn zorgde van spanning. En toch denk ik dat het me straks deugd zal doen, dat de spanning zal wegvallen eens we samen zijn zoals dat altijd gaat met die diepgaande gesprekken die we ooit al hadden bij Steunpunt Adoptie.
In 9 jaar adoptie is het een soort van veilige haven om over alles te kunnen praten, angsten, verzuchtingen, intens geluk, liefde, twijfels over goed genoeg, ...
Dus ik heb vertrouwen. Ik neem de zon met me mee en ga op pad dankbaar voor de kans die ze ons geven. Eigenlijk wel lichtjes baanbrekend in de wereld van taboes. Voor het eerst tussen hun muren openlijk spreken over schaduwverdriet. Niet dat het van hen nooit mocht, neen omdat het van onszelf nooit mocht. Te dapper en te sterk. Ze moesten eens denken dat adoptie tweede keuze was. Dat is het niet en nooit geweest, misschien maakt het feit dat ik daarvan 200% ben overtuigd, het feit dat onze kinderen zuchten bij "je weet toch dat ik je graag zie... " Jaaaa mama tot aan de maan en de sterren en terug voor altijd
Geeft dat mij de open deur, de ruimte om eerlijk te gaan zeggen hoeveel verdriet al die jaren hebben nagelaten, niet omdat zij niet uit mijn buik komen - ik had ze nooit zo gaaf mooi en perfect zichzelf kunnen baren - maar omdat ik / mijn lichaam faalde. Omdat ik teveel ben gevallen en weer moest opstaan zonder dat er over gepraat werd, zonder dat ikzelf kon zeggen dat ik het zo moeilijk had daarmee.

nog even... straks
we zien wel

maandag 19 maart 2018

Juweeltje

Gisteren zag ik plots een juweeltje verschijnen. Een reactie op de tekst die ik schreef voor Maison Slash (https://maisonslash.be/storyteller/darkroom-biologisch-kinderloos/)
Een reactie van een geadopteerde. Een aantal zinnen pende ze neer en met die zinnen, raakte ze mij recht in het hart. Ik ben er zeker van, niet alleen dat van mij... In de aantal zinnen geeft ze zoveel mee. Voor ons adoptiemama's lijkt het alsof ze in die paar zinnen een boek schrijft. Een hart onder de riem van de mama's die samen met mij zo hard hun best doen, vaak te hard om onze kindjes te beschermen, dat nest dat zo warm moet zijn, dat kind dat we moeten lezen en liefst nog zoveel mogelijk tussen de lijnen door, altijd oog voor hun rugzak, altijd zorgen en ruimte en liefde geven.
We willen het zo goed doen.

Het bevestigt ook mijn gevoel, onze kinderen voelen zo ontzettend mee ook al praten we niet. De dagen dat ik slecht in mijn vel zit, merk ik meteen aan de kinderen, thuis of op school, ze hebben voelsprieten voor dat donkere verdriet dat er soms zit. Zo merk ik dat zoonlief en ik sinds het schrijven, sinds ik ademruimte vind en zachter ben -omdat ik mijn deurtjes niet krampachtig moet dichthouden- elkaar zoveel meer knuffelen. Hij lacht zoveel meer, is vrolijker, geeft me soms zomaar een kus. En voor ons is dat een grote stap. Hij kan zich nu veiliger hechten omdat ik mij vandaag veel kwetsbaarder opstel. Dus dankjwel D. voor deze woorden die voor mij een prachtig juweeltje je zijn, een heeeel groot hart onder de riem.



Misschien dat dit niet de gepaste reactie is, maar ik las dit net en moet zo aan mijn mama denken. Ook mama van twee adoptiekinderen, waaronder ikzelf, van wie ze zo ongelofelijk veel houdt. Ik heb geen druppel oprechte moederliefde gemist. Maar ik wist van dit verdriet en heb dat altijd begrepen, nooit veroordeeld. Toen ik voor het eerst zwanger was ging ze mee naar alle gynaecoloogafspraken en dat deed evenveel pijn dan deugd. En dat begreep ik. Wat ik maar wil zeggen: je hoeft je niet schuldig te voelen, ook niet tegenover je kinderen. Laat hen delen in je verdriet eens ze daar oud genoeg voor zijn, het zal jullie band enkel specialer maken ♥️

Grootste geluk

Onze kinderen, ze zijn ons grootste geluk, mama (en papa) mogen zijn van deze 2 prachtkids is iets waar ik het meest dankbaar voor ben.
Mijn lat als adoptiemama ligt hoog, hoog door en voor mezelf. Deze twee hebben elk hun rugzak en voor ons is het allerbelangrijkste dat ze gelukkig zijn, dat ze door het leven dansen en weten dat ze altijd bij ons terecht kunnen.
Gisteren nam onze dochter deel aan een wedstrijd, ze doet sinds dit jaar acrogym en sindsdien straalt ze eindeloos als ze maar kan turnen. Ik vind het super want ze deelt heel weinig van haar diepste gevoelens en ik zie gewoon dat dit "positief anders" zijn haar doet groeien en bloeien. Ze heeft een talent ontdekt van zichzelf, iets wat haar positief bijzonder maakt. En wij, wij zijn haar grootste fans. Gisteren, de laatste wedstrijd van haar seizoen, behaalde ze zilver, sloeg ons met verstomming en straalde zoals ik haar nog nooit zag. Ze was zo gelukkig... Dat zijn momenten waarop ik natuurlijk traantjes wegpink, groei van trots en haar liefst van al zou platknuffelen. Maar ook terugflits naar het moment in het weeshuis, onze eerste ontmoeting, hoe we haar aantroffen, wie ze was en tot wie ze nu is uitgegroeid, altijd op bijzondere momenten denk ik terug aan dat moment, maar ook aan haar mama. Haar mama Ethiopië... een vrouw die een plaats heeft in ons hart ook al kennen we haar niet. We zijn verbonden door dat enige prachtige meisje, een dochter met twee mama's. Samen gaven we / geven we haar het leven



Aftellen

Het begint nu toch wel zo'n beetje te kriebelen, ...
Morgen, 20 maart organiseert Steunpunt Adoptie samen met Kinderwens Vlaanderen de praatavond rond schaduwverdriet.

Toen we maanden geleden een gesprek voerden hierover leek die avond ontzettend veraf. Zo lang nog ?!
Er gebeurde ook vanalles sindsdien natuurlijk, ik begon deze blog iets actiever. Hij werd gedeeld in de nieuwsbrief, er kwam een tekst die ik nog daarvoor schreef tav Maison Slash's Dark Room en deelde op mijn eigen FB pagina mijn blog link wat een hele kwetsbare maar openbarende beslissing was.

Ik sprak met redelijk wat mensen over wat bij me leeft, binnen en buiten mijn adoptiebubbel. Dat praten heeft me heel veel deugd gedaan en het schrijven doet dat des te meer.

Vanmorgen deelde Steunpunt Adoptie de Maison Slash tekst nog eens en elke keer is dat een raar gevoel. Het blijft stil bij de adoptiecollegamama's. En toch schijnt het te leven, weet ik dat het wel gelezen wordt maar durven ze de deur maar op een kiertje openmaken?
Het geeft me soms een onbehagelijk gevoel, misschien ben ik helemaal mis hierin. Het doet me soms twijfelen en maakt me ook wel een beetje bang zelfs voor morgen.
Anderzijds heb ik er veel zin in, luisteren, vertellen, kennismaken met Kinderwens want dat ken(de) ik niet...

Dus met iets meer dan 24 u verwijderd van ons samenkomen tel ik dapper af, ben ik blij met een drukke werkdag in het verschiet morgen. Wat een stap na 10 jaar stilte.

zaterdag 17 maart 2018

De wachtkamer

Fertiliteitsbehandelingen, in welk stadium ook betekent wachten. 
Bij de gyneacoloog voor je follikelmeting, in het lab voor de bloedname, in het fertiliteitscentrum zelf klaar voor je pick up, terugplaatsing of injectie, bij de labo's voor papa's die hun zaad komen doneren. Oneindig veel wachten met gevoelens die tot aan je lippen zitten. Een hart dat bonkt van angst, hoop, verwachting. En altijd tussen die mama's en papa's een doodse stilte, bijna niet durven opkijken. Niet uit schaamte want je bent blij, blij dat je niet alleen bent, blij te zien dat dik en dun er zitten, de arbeider en de hot shot, blanken en kleurlingen, Vlamingen en anderstaligen, ... en toch voel je je zo eenzaam en bang en alleen. 

In onze tijd was er nog geen smartphone om je in weg te steken. Je bladerde in magazines zonder iets te lezen, je probeerde niet op je klok te kijken en je nerveus te maken omdat ze je verwachten op je werk of omdat je gewoon NU wil geholpen worden door die huizenhoge druk of nervositeit die door je aderen giert. 


Hoe mooi zou het zijn om de wachtkamers in te richten als de nieuwste gezellige koffiebars. Met van die heerlijke loungestoelen, waar je misschien met je hoofd bij manlief op schoot kan liggen, waar je een sfeer ervaart die liefde en warmte en geborgendheid kan geven, niet kil is. Waar je misschien niet op een rij zit maar gewoon in groepjes en hoekjes. Zou dat niet meer rust brengen?


Soms zaten we gemixt met bolle buiken of bij het labo met zwangere dames die kwamen voor suikertesten of wat het dan ook was. Zelf ben je panisch voor de nieuwe bloedtest want de waarden moeten goed zitten, neen druk ervaren we niet, ... en naast je zit dan zo'n bolle buik. Ik weet in praktijk is het niet mogelijk dat allemaal te scheiden, het maakt deel uit van onze wondere wereld. Maar het zijn herinneringen die bovendrijven. 


Het ziekenhuis dat je weer verlaat, meestal alleen want je kan niet allebei te laat op je werk komen voor de zoveelste bloedname of follikelmeting. Voor prikjes en checks. In je auto stappen en je dag aanvatten, terwijl je eigenlijk in je bed wil kruipen en wil wakker worden op het moment dat ze je bellen met het resultaat. Je wil je opsluiten in een bubbel van stilte en veiligheid, geborgen en geliefd. Iemand die je haren streelt en zegt " het niet erg, laat je gaan, ik ben bij je en ik houd je vast zolang je mij nodig hebt"

Gesprek

Gisteren schreef ik een stukje over het nieuwbakken boek van Heidje Martens, "Geen kind of een vreemd kind" en hoe het me had gebeten in die eerste pagina's. 
Omdat ik haar inleidend gedichtje meteen in z'n geheel hier deelde, voorzien van mijn commentaar, besloot ik haar oprecht een berichtje te sturen. Met mijn gedachten erbij.  In tijden van sociale media staat iedereen als het ware binnen handbereik dus kon dat ook zomaar. 

Een paar uur later zoemde mijn telefoon met een berichtje van haar. En een reactie. Ik deel  ze graag -met haar toestemming- en integraal. De reactie kwam vooral op het stukje over het kraambezoek


Beste Sofie, ik heb me de haren uit het hoofd getrokken bij het lezen van bovenstaand stukje. Hoe prachtig en juìst verwoord ! Mocht ik het gelezen hebben bij het schrijven van mijn boek, ik had het gelijk geplagieerd ! Dankjewel om mijn boek 'Geen kind of een vreemd kind?' te vermelden. Vandaag hoorde ik van de uitgever dat er een tweede druk komt. Infertiliteit heeft dus nood aan vertellers. Jij doet dit op zo'n ontwapenende manier, echt knap ! Ook fijn dat je het boek stukje bij beetje leest. Ik hoor van vele lezers dat ze het in één ruk uitlezen (het leest blijkbaar als een 'thriller'), maar ik heb er zoveel tijd in gestoken dat het haast jammer is dat het zo vlotweg wegleest. Ik vind jouw blog op vele punten erg herkenbaar. En moedig. Je zou er zelf een boek moeten over schrijven ! Gewoon doen ! Hoe mijn boek eindigt, ga ik hier niet verklappen. Elk adoptieverhaal is anders. Iedereen beleeft het op zijn eigen manier. Maar wees maar zeker dat je nog veel gaat herkennen. Ik heb er jaren over gedaan om het uit te geven. Niet dat er geen belangstelling was van uitgeverijen. Maar gewoon: dat deel van je leven zomaar uit handen geven, dat was vele jaren toch een brug te ver. Want àls je het dan doet, dan moet je het goed doen, én volledig. Met alles erop en eraan. De infertiliteit beslaat vijftig pagina's van het boek. Bij mijn eerste manuscript waren het er hoop en al vijf. Tot iemand me erop attent maakte dat het boek lang niet volledig zou zijn als die periode herleid werd tot een voetnoot. En dus ben ik herbegonnen. Met alle ups en vooral de downs, die er overvloedig waren. Niet gemakkelijk. Zolang je dat aan je terrastafeltje schrijft, is het veilig. Maar daarna moet je het loslaten. Je zal het wel herkennen hoe dat voelt. Maar alleen zo kunnen we het taboe doorbreken. En misschien andere koppels helpen om er doorheen te geraken. Ik ben alleszins blij een bondgenoot gevonden te hebben ! Keep going !


Het zijn berichtjes als deze die een hart onder de riem steken want om heel eerlijk te zijn, soms twijfel ik, dan denk ik "wat als ik toch die ene emo-kip ben die hier nog altijd over maalt. Waarom doe ik niet gewoon door, dankbaar voor mijn 2 prachtkids en mooie gezin.?!"

Anderzijds weet ik diep vanbinnen dat ik niet alleen ben en het helpt me dus ik schrijf verder.

Mijn man zei "toch gek dat ze je meteen antwoordt"... waarop hij meteen zei "of neen eigenlijk niet", sinds we adopteerden maar ook sinds de infertiliteit weet ik (weten we) dat het een soort onzichtbare connectie is.

Alle adoptieouders - of bijna- die we kennen - en het is een klein wereldje dus je kent er heel veel- hebben een soort wederzijds diepgaand respect, die glimlach die zegt " ik weet het, ik begrijp het", een soort zachtheid en puurheid, een lak aan machogedoe en flaneermodus. Een soort back to basics en die basics zijn dan de liefde voor onze kids, respect voor hun rugzak en roots, een soort dieperliggend "laissez faire laissez passer en laat ons zitten en een koffie drinken samen". Een soort "ik hoef het niet altijd uitleggen". Zalig is dat.

Maar anderzijds heb ik dat ook wel met mama's met vruchtbaarheidsproblemen, zij die er zachter door werden achter de façade. Sommigen laten de façade nooit of te nimmer varen en zijn te sterk geworden. Maar goed die anderen dus. Eigenlijk zijn ze overal. Ook zij hebben een soort extra begrip, een blik in de ogen die zegt "ik weet waarom", we zijn soms extra zacht of extra bezorgd naar de kinderen omdat het huisje tuintje boompje niet vanzelf kwam. We weten van elkaar dat het verhaal met horten en stoten liep.


Dus dat Heidje me zou antwoorden dat wist ik :)

vrijdag 16 maart 2018

De wieg

Gisteren ging ik opruimen op zolder, verderwerken aan wat een project tussendoor is, en daar stond ze, de familiewieg van mijn man. Een heel klassiek stuk.
Ik die altijd als meisje en jonge vrouw had gedroomd van zacht roze en mooi ingerichte kinderkamers vond het in het begin misschien wel moeilijk, die familiewieg. 1 keuze minder om te maken in het nest, ik moest deze erin passen.

Het is iets waar ik nog altijd door wordt vertederd, maar wat me tegelijk ook altijd steekt, foto's van mooie en gezellige babykamers, waar de liefde van afdruipt, die geborgenheid en zoveel liefde tentoon spreiden, een heel hoog nestgehalte.
Door de sociale media leven we vaak mee met bloggende of instagram-mama's. Ik ook, ik vind het heerlijk. Als ze zwanger worden, neem ik een beetje afstand. Buikenfoto's, aftelmomenten die kan ik weg swipen. Babyfoto's bekijk ik zonder gevoel. De muur veilig hoog. Vanaf ze een jaar zijn, wordt het veiliger merk ik, dan kan ik reageren of zelfs vertederd zijn. Dan kan ik lachen en meeleven.

Onze kinderen waren beiden 2,5 toen ze thuis kwamen en soms zegt dat adoptiemama-vriendin wel eens dat ook daar natuurlijk een verschil zit. Vele adoptiemama's rond me kregen een babytje thuis en de zorg voor dat babytje is net iets anders. Die kan je nog in een draagzak leggen, die mag je nog de fles geven ... Die fase heb ik grotendeels overgeslagen. 
De dochter krijste moord en brand bij het kinderbedje en heeft er geen minuut in geslapen, ze sliep op een matras op de grond naast ons bed en vooral tussen ons tot ze met ministapjes in haar eigen bedje ging liggen. 
Zoonlief was met zijn 2,5 al een flinke brok maar sliep wel maanden naast me in dat kinderbedje, maar een babygehalte had hij niet, hij was dapper en wilde alles zelf doen, ik mocht hem niet wiegen of vasthouden bij het slapengaan. 

Baby's en wiegen.
Ze stond daar te blinken. En ze blijft. Ze komt in het deel "voor de kleinkinderen" compleet met lakentjes die ik nooit heb mogen uitpakken. Ik zal ze met veel liefde aanprijzen aan onze kinderen, tenzij ze net als ik dromen van andere mooie nestjes. Maar dat ik als oma vertederd aan de wieg zal staan, stiekem gaan kijken en nog eens en nog eens dat weet ik zeker. En ik hoop dat mijn hart dan helemaal open kan, dat ik een baby kan opnemen en kan voelen. Tot op de dag van vandaag ben ik bang voor dat moment, wat dat met me zal doen. Maar ik ben op weg, dapper op weg.

Een boek

Ik kocht een boek, we hadden het erover of we hem al dan niet zouden aankopen, de vriendin en ik. Want de titel en het inleidend tekstje brengen een insteek die niet helemaal de onze is 

Geen kind of een vreemd kind?

Jarenlang gehoopt, gedroomd, 
gehuild en gelachen
jou gemist in duizenden gedachten
over jou en ons

en altijd weer: dat wachten

Maar kijk, nu ben je er
zeldzaam lief en dichtbij

En al dat wachten ...
in al die duizenden gedachten...
Het is eindelijk, 
Eindelijk voorbij

(Tekst van Heidje Martens, uit "Geen kind of een vreemd kind")

Mijn verhaal is anders. Mijn verhaal gaat over het litteken dat blijft ondanks het mama worden. Het litteken van de biologische kinderloosheid, de infertiliteit. 
En dat is niet opgelost met het moederschap, na al die jaren van gelukkig mama zijn, wil ik dat stapeltjesverdriet toch nog in de ogen kijken.

Ik besloot om het boek te bestellen en nu steekt het mijn ogen uit. Het lijkt me te roepen omdat het in de eerste 25 pagina's die ik al kon lezen, zalig herkenbaar is. 
Herinneringen die ik had weggeduwd, komen terug. Op elke pagina viel ik manlief lastig met "zie je ze schrijft het hier ook, weet je dat nog?!" 
Dus ik wil lezen, maar ik ben zo'n moeilijke lezer zeker in boeken waar mijn hart wordt meegesleept, er moet rust zijn en liefst geen risico op "Mamaaaa?!" of tv of ... 
Dus ik oefen geduld en ondertussen geniet ik van de eerste 25 pagina's in mijn hoofd, zij die me soms terug katapulteren.

Of we het eens gaan zijn over het afsluiten van de wens op het einde dat weet ik niet, maar het is elk zijn verhaal, een andere kijk of invalshoek hier en dat is goed want we ervaren dat verdriet of dat intense moederschap vandaag heel anders allemaal.

Maar mocht je hem dus tegenkomen dat boek, neem het mee. 

donderdag 15 maart 2018

Twee snelheden

Gisteren vond ik mezelf een beetje in een storm zo lijkt het wel...
Ik besloot om me op mijn eigen facebook te outen en dus te vertellen niet enkel over het verdriet maar ook de link naar de blog erbij te zetten. Voor de meeste vrienden komt dit verhaal als een schok denk ik.




Niet lang erna sloeg m'n hart een slagje over bij het doorlopen van mijn FB overzicht. Maison Slash publiceerde in hun rubriek "Dark room " een tekst die ik een paar maanden geleden instuurde. 
Om het zo zwart op wit te zien verschijnen, voelde bizar. Ik herlas de tekst die al even achter me lag en was blij. Het verwoordde precies mijn diepste gevoelens en het worstelen met het taboe, met het verdriet. 

Dat ik nu open mag zijn aan eender wie die me iets vraagt, geeft me een soort van extra adem en energie want ik buig het verdriet om in iets positiefs.

Maar ik stond en sta versteld van de stilte. Mijn oh zo dappere adoptiemama-vriendinnen waarvan er enkele heel zeker herkenning vinden, ze bleven mediastil. Niet naar mij toe natuurlijk maar wel mediastil. En ik kon dat niet zo goed begrijpen. Vandaag heb ik er even met hen en anderen over gepraat. Bang voor negatieve reacties, er niet klaar voor...Ik respecteer dat, ik voel met hen mee, ik zou hen graag een knuffel geven. Ik heb er 10 jaar over gedaan, of langer en zit nu op een soort sneltrein soms. We zitten op een ander spoor vandaag. We praten, ze luisteren maar ik voel zoveel kwetsbaarheid dat het me fysiek ook pijn doet want ik zou zo graag helpen maar ik kan hen alleen maar helpen door het te respecteren. 

Dat zijn momenten waarop ik twijfel. Misschien had ik het niet moeten doen. Misschien is het helemaal fout om er eerlijk over te zijn. Ik weet dat dat niet waar is, maar het geeft me soms wel een angstig gevoel. 



woensdag 14 maart 2018

Taboe doorbreken

20 maart, de praatavond over schaduwverdriet nadert op kousenvoeten. Steunpunt adoptie die dit organiseren, stuurden me eergisteren een mailtje met een link,
een verhaal uit het buitenland

https://www.adoptivefamilies.com/parenting/buying-the-lie-painful-feelings-about-infertility-linger-after-adopting/

very American misschien, maar herkenbaar. Net als met zoveel verhalen is het een gevoel en gevoelens zijn voor iedereen anders. 
Ik vind de titel heel hard. Mijn man en ik hebben geadopteerd maar nooit om onze onvruchtbaarheid op te lossen, dat is ontzettend kort door de bocht en heel grof gesteld. 
Ik voel me niet bedrogen, ik ben een ontzettend gelukkige en dankbare mama en we zeggen altijd dat adopteren van ons veel mooiere, pure mensen heeft gemaakt. Ik beleef mijn moederschap ontzettend intens en ben een andere mama dan ik zou geweest zijn in het huisje-tuintje-boompje-plan daar ben ik van overtuigd.

Maar ik als mama heb een rugzak, net als onze kinderen. We hebben allebei een schaduwverdriet. Zij zijn afgestaan, ze begrijpen dat vandaag nog niet in zijn volle betekenis maar ooit dringt dat bikkelhard tot hen door. Wij hebben hen liefde en een nest gegeven om te wortelen en te groeien en bloeien. Zij hebben mij (ons) terug zon laten zien, terug doen lachen, mij laten zorgen en liefhebben in zijn meest pure vorm.
We zijn innig verbonden en samen heel gelukkig.
Maar onze rugzak en dat litteken dat is niet weg en voor mij als mama is het een ontzettend taboe om daarover te praten want voor de buitenwereld betekent dat vaak dat ik niet blij ben met onze kinderen en dat is dus absoluut niet zo. Het is door hun intense liefde en samen dat veilige nest te hebben, dat ik nu mag teruggaan, dat ik nu mag rouwen en dat ik hen mag leren dat rouwen ok is, dat je litteken tonen en aanvaarden mag en dat kwetsbaarheid alleen maar kan leiden tot een meer innige verbondenheid met mensen die je lief zijn. 

Terwijl ik dit schrijf weet ik niet wat de volgende stap is, ik zou het gewoon graag delen en open zijn want taboes in stand houden is niet mijn ding, ik zie zelf hoeveel energie en ademruimte ik letterlijk krijg door te praten en potjes verdriet te openen en dat wens ik eigenlijk iedereen toe want na de storm kan het alleen maar mooier worden voor ons en voor onze kinderen.

maandag 12 maart 2018

Overwinning

Gisteren was bijzonder, een zondag waarop de regen met bakken uit de lucht zou vallen, werd een zonovergoten dag.

Ik had me in een zotte bui ingeschreven voor een Urban Trail samen met een vriendin. Zij kon al flink 5km lopen, ik was daar nog lang niet maar was wel aan het bewegen geslagen.
Naarmate de datum naderde, twijfelde ik want door emo-hick ups, ijskoude weken en regenachtige dagen zat ik verre van op schema.
Mijn man, sporter in hart en nieren, vroeg me of ik wel zeker was gisterenochtend want het regende pijpestelen.
Ik begon te twijfelen maar ergens zei een stemmetje in mij dat ik het moest doen. Het hoorde bij  het grotere plan, bij de ondergesneeuwde ik die wakker word. 
Dus ik zette door en vertrok.

De vriendin en ik zouden elk apart lopen want op 1 of andere manier vond ik ook dat ik dit alleen moest doen. Bij km 6 (van de 7) kreeg ik het kwaad, niet fysiek maar emotioneel. Tranen prikten en had ik toen manlief gezien dan was ik waarschijnlijk ingestort maar ik liep door met traantjes van emotie, van trots, van ontlading. Ze verdwenen en maakten plaats voor heel veel vreugde en trots.

Daar waar ik een slechte zelfzorger ben in het nemen van me-time volgde ik zo'n beetje de "doe dat nu maar" gedachte en besloot gewoon op stap te gaan met de vriendin en man en kids naar huis te sturen.

We vonden een gezellig, gezond adres en nestelden ons met healthy food, 1 glaasje wijn, een taartje dat er gezond verantwoord uit zag en een grote muntthee.
Eerst ging het over veilige onderwerpen, onze kids, onze mannen, ons werk en dan recht naar het hart. Doordat ze de blog leest en op de voet volgt kan ik niet meer ontsnappen en dat is eigenlijk een hele goede zaak. Ik kon geen kant op met "jaja alles goed". 

Het was een mooi gesprek, kwetsbaar van beide kanten. Want zij was diegene in de winkel van de zwangerschapskleding, zij is de mama van mijn metekindje en haar bezocht ik dus ook op de dag van de geboorte. Ik weet dat het voor haar ook pijn doet, de machteloosheid, het verdiet, de eeuwige afweging tussen "vraag ik nu iets" of "zwijg ik beter"... We gingen terug naar het bezoek in de kraamkliniek en ze vertelde hoe het voor haar was, hoe ze er echt wel aan had gedacht maar er teveel anderen waren om mij die vraag te stellen. Ik besef dat ik die herinnering heb verbannen want ik herinner me eigenlijk niets.
Ik besprak wilde ideeën die soms op tafel komen bij mijn professioneel oor en schrok van haar "je moet dat doen, waarom zou je dat niet doen"... 
Ik voelde me opgeladen en ontzettend blij toen ik huiswaarts ging met de zon op mijn gezicht. 

Je ziet er zo goed uit, zei ze. En eigenlijk voel ik me ook zo. Het praten en het positief ombuigen van mijn pijn geeft energie. Ik ben blij met mezelf voor het eerst in jaren.
Ik voel me ongelooflijk gezegend met vrienden die het nu weten, die er open over zijn. Terecht kunnen bij mensen die je graag zien is een ongelooflijke rijkdom. 

vrijdag 9 maart 2018

Alive

Na mijn gesprek maandag loopt mijn hoofd overvol. Ideeën. Willen praten. 
"Je bent een olifant in een porseleinkast", zei een collega vandaag. Manlief zei me ongeveer hetzelfde. Dat is omdat ik met zoveel echts en belangrijk in mijn hoofd zit... al het andere gezwam en de fluwelen handschoentjes die je soms moet hanteren om een ministap verder te gaan, zijn teveel. Ik wil mijn tijd steken in iets nuttig en dan is oponthoud een moeilijke. Dus heb ik gedaan wat ik moest doen, eerst mijn hoofd legen, springen in het diepe zonder teveel na te denken en dan mij geexcuseerd waar ik te kort door de bocht wat brokken had gemaakt. Op het werk wijselijk de mensen een fijn weekend gewenst en gezegd dat ik maandag terug ben. 

Ik heb een boekje genomen, een mooie pen en ben beginnen te noteren. Ideeën. Ben naar de kapper geweest, heb mijn haar -waar ik aan het sparen was- terug weer korter laten snoeien en besloten dat het positief op weg moet. De energie die vrijkomt door de herinneringen en het verdriet moet ik omzetten in iets positief voor onze kids, voor de mama's die worstelen met schaduwverdriet.  Hoe dat weet ik nog maar heel vaag maar het bruist wel. 

Soms vertel ik en zie ik manlief kijken met ogen die zeggen "zou je dat nu wel doen...", soms kijkt hij ook met de ingenieursblik en zegt hij "ja dat weet ik niet zo goed of ik dat zo zie -als het nogal fluffy is- maar hij doet zijn best en dat vind ik super. 
Het doet ons lachen in het midden van de tristesse.

Gisteren kreeg ik een berichtje
"Lieve S,  je blog ontroert me,  raakt me, zet ook dingen bij mij in beweging. Bedankt daarvoor. Liefs "
Dat verwarmt mijn hart want ik wil niemand aan de rand van de afgrond zetten, om te kijken naar die put en wat daar allemaal ligt. Ik wil ons eigenlijk gewoon sterk genoeg maken om erover te praten en te huilen. En ons dan achteraf veel zachter maken. En als mijn schrijven daar zo'n klein puntje tot kan bijdragen dan  vind ik dat heerlijk.

Zo deed ik deze week een heel straffe stoot. In een moeilijke relatie -al 14 jaar lang- had ik deze week een oprecht gesprek van mama tot mama, puur en rustig. Wat ons in die 14 jaar nog niet was gelukt met deze zachtheid, wederzijds respect maar vooral ook kwetsbaarheid. En achteraf stuurde ik zomaar een even gemeend berichtje om te bedanken hiervoor. Toen ik dat vertelde aan mijn professioneel oor en mijn manlief keken ze beiden even met verbijstering en wist ik dat het goed zat. 

En dan denk ik aan Brene Brown en het boek dat ik kreeg over De kracht van kwetsbaarheid. Ik moet er nog in beginnen lezen maar ik zag al een tedtalk  van haar en ze ontroerde me net als ze me deed lachen. (https://www.ted.com/talks/brene_brown_on_vulnerability?language=nl)

Kwetsbaar kunnen zijn legt de bodem voor hartelijkheid. Zou dat niet mooi zijn, soms droom ik ervan om zo'n lieve zachte mama te zijn, zo'n kloek van wie het huis altijd openstaat en waar de gezelligheid en de warmte van afspat. 
waarschijnlijk ga ik aan mijn oren getrokken worden voor deze opmerking
Maar ik droom van meer zachtheid. Minder strengheid. Nog meer warmte. 




woensdag 7 maart 2018

Babybezoek

"Heeft iemand op kraambezoek of op een babyborrel al wel eens gevraagd of het wel met je gaat? Want dat moet toch ontzettend moeilijk voor je zijn. Het zou toch zo mooi zijn als iemand zich dan inleeft"...

Het was een eenvoudige vraag die tranen meebracht... natuurlijk heeft niemand dat ooit gevraagd. 99,9% van de mensen staat daar niet bij stil, dat je kinderwens je kan verteren en dat zo'n bezoek de hel is. Iedereen is zo vol van geluk dat zelfs ik het nooit heb verwacht. Ik kreeg een kneepje in mijn hand van manlief onderweg en nog eens voor we op de deur klopten. Een "ca va" als we buiten waren, een knuffel... maar stilstaan wat dat echt met mij doet, neen ik denk niet dat iemand zich dat ooit heeft afgevraagd.

Me inleven in het idee dat dat wel zou gebeuren, prikt de tranen in mijn ogen ... het zou zo mooi en diep menselijk zijn. Maar ook zo gek denk ik. Dat men zou vragen "Wil je hem/haar zien" Ben je zeker dat je hem/haar wil vasthouden? Ging het wel om iets snoezig uit de babylijst uit te zoeken, wat zou jij hebben gedaan... Hadden jullie al een naam in jullie dromen..

... 

Ik denk dat het iets straf is, dat niemand er dan aan denkt of wil denken. Iederen wil glimmend roos stralen van geluk en ik denk dat ik dat ook niet anders voor hen zou willen.
Maar toch..;

Gesprek

Vandaag had ik mijn maandelijkse klankbordsessie, professioneel. Vooraf wist ik niet goed wat ik ging vertellen, dat hoeft ook niet. Maar eens daar in die ondertussen vertrouwde ruimte met blik op de weilanden, in de zetel waar ik met tussenpozen al 10 jaar zit, komen de woorden vanzelf. Eerst zonder emotie en dan af en toe overwelmd door emotie. Ik ging opgeladen buiten, met vragen, met inzichten en vol van verhaal. Eigenlijk zou ik dan meteen naar een rustige plek moeten gaan, schrijven of praten. Maar in daily life moet je dan snel langs de winkel, zit je man in meeting en moet je een half uur later alweer taterwaters van school halen. Daarom noteerde ik steekwoorden. Om niets te vergeten.

Ondertussen kreeg ik hoofdpijn, warm en koud en vroeg ik me af of mijn lichaam er even genoeg van had...
Ik mag niet vluchten daar zijn we het over eens. Ik voel mezelf in relax, het is ok modus gaan en dat gingen we niet meer doen, we zouden verderwerken deze keer tot er voldoende deuren geopend zijn en tot er heel wat stenen stapeltjesverdriet zijn verbrokkeld of weggevallen.

Ik vertelde over mijn gesprekken doorheen de maand, over herinneringen, over mijn lichaam en de confrontatie ermee. 

Wat ik hier een paar berichtjes geleden vertelde over de buik die tonnen lijkt de wegen en zich naar voren duwt, mijn berusting in de kilo's teveel omdat het toch maar "lichaam" was... we gingen er dieper op door en spraken over de buik die jaren mijn buffer en stootkussen was. Opgekropt verdriet ook. En de beslissing vandaag om kordaat maar zacht te kijken naar mijn voeding en meer te bewegen wat resulteert in een paar kg's minder. En vooral wat dat dan weer met me doet emotioneel. 

Want met elke dag die ik dapper ben in mijn voeding en de weegschaal die gunstig tikt, komt er ook wel heel veel gevoel. Ik heb het nog niet gedaan maar wat zou het met me doen om gewoon naakt voor de spiegel te staan en te kijken. Om eerlijk te zijn, ik denk dat dat een ware emotionele confrontatie zou zijn. Ik herinner me uren hydraterende creme smerend vroeger lang voor... 
"Zie je lichaam graag, verzorg het ...", hoor ik dan maar dat wat zo evident lijkt is voor mij een ontzettend grote stap. Dat lichamelijke blijft een grote pijler. 

We bespraken een paar wildere ideeën, gesprekken met bepaalde mensen, een schrijfuitdaging... iets wat me triggert maar nog te bang maakt. 

En we gingen terug in de tijd waar het speelse en leuke seksuele plaats maakt voor de broedmachine en alles aan sexualiteit stress wordt. Ontspanning wegvalt maar vooral het speelse, het kunnen grapjes maken, het luchtige. 
En hoe dat potvolkoffie veel te weinig wordt besproken door de fertiliteitsspecialisten of helemaal niet zelfs.

We spraken over zachtheid, verbinding maken, zelfzorg en geluk. Over de liefde voor onze kinderen en dat niets te maken heeft met mijn schaduwverdriet. Over het taboe daarrond.

Zoveel nam ik mee naar buiten, klaar voor meer stapjes, niet weg van mijn deurtjes maar terug ernaar toe.