woensdag 28 februari 2018

De test

Met de dromen van vorige week kwam een vergeten herinnering terug. 
De zwangerschapstest. Het concrete errond ben ik vergeten. Maar ik denk dat ik er 2 heb gedaan los van de testen die in Leuven gebeurden natuurlijk na de pogingen. 

Ik zie de beelden nu weer op mijn netvlies en kan de emoties terug voelen. 

De eerste was voor alle pogingen, ik was lichtjes over tijd en in de witte badkamer van ons appartement lag de test te blinken... ik durfde niet kijken en vroeg zowat elke tel of manlief al iets kon zien. Toen het niets bleek, heb ik de bijsluiter 3keer herlezen, zouden we het wel goed hebben gedaan, zou die test ok zijn geweest...

Mijn manlief heeft me dan ook bijna altijd weggehouden van die testen, zeker verderop in de kinderwens, alle pogingen en  dromen was dat ondragelijke spanning.

De tweede en laatste poging waren we een weekendje weg en ik was ervan overtuigd dat ik zwanger was deze keer. Overtijd, krampjes, vanalles wat kon wijzen op zwangerschap want ondertussen had ik natuurlijk al alles gelezen over hoe het voelt... 

We waren in Brugge en ik ging een apotheek binnen ... ik zie het nog voor me. Heel oud en prachtig ingericht. Buitenkomen gek van excitement. De test op hotel. En de blik op het gezicht van manlief toen hij me zei dat het niets was. De grond zakt dan weg. Ik weet niet wat het ergste was; de telefoontjes uit Leuven "mevrouw sorry het is deze keer niet gelukt" of elke maand je regels krijgen. 

De pijn die ik voelde bij elke eisprong, sommige maanden zo zwaar dat ik wilde gillen "waarom?! ik heb er toch niets aan!"

Toen ik het verhaal van de apotheek vertelde vorige week brak ik in stukjes, de herinneringen aan de gevoelens en de onmacht komen heel intens binnen op zo'n moment.

Oprechte compagnon

Het was even stil. Een mooi fijn weekend, lui en knuffelzoekend. Het deed me deugd, ik had geen zin in meer. Dat heb ik geleerd in de afgelopen 1,5jaar en misschien nog het meest in de afgelopen maanden; als het batterijtje plat is dan krijgt het herladen prioriteit.

Zondag had ik een fijn gesprek, een druk familiefeest, veel -teveel- mensen. Maar zoals in alle situaties probeer ik mijn voelsprieten te volgen en kies ik selectief mijn gesprekspartners uit. Soms zijn dat veilige small talk'ers, soms erger ik me blauw aan small talk. Maar meestal zijn het mensen die puur en open zijn, kunnen luisteren en ook gevoelenswijsheid hebben.
Als ik zo iemand treft dan krijgen ze dus tegenwoordig ook een open antwoord op de "hoe is het". Ik kwam goed terecht en begon mijn verhaal over schaduwverdriet, de blog, de afgelopen maanden, over mijn clash met de jongste, over mij en manlief en hoe we daarin staande blijven.

Ik kreeg oprecht luisterende oren, een knuffel en lieve woorden. Maar hoe doe je dat? Hoe trek je je lijn als je niet wilt afspreken? Aanvaarden mensen dan dat je gezinstijd wil?
Dat vond ik een straffe vraag. Sinds oktober 2016 hebben we ons in de cocon gezet omwille van de hechtingsstoornis, eerst voor 6 mnd en dan voor 9. Hoe langer hoe meer werd ik eerlijk en vertelde ik erbij dat mijn batterij leeg was, dat ik me niet kon opladen voor bezoek. Aanvaarden mensen dat? Neen niet allemaal. Maar nooit in je gezicht. Je voelt het in kleine dingen, opmerkingen, blikken, minder berichtjes maar ik kan het wel plaatsen. 
Voor mij zijn die lieve mensen dan vandaag geen partner op mijn route, ik ben er niet boos om, verdrietig soms  wel maar wie weet pikken we elkaar ooit weer op voor de goedlachse makkelijke tijden, als ik meer kan geven dan nemen. 

Diep gaan en in de spiegel kijken, brengt veranderingen mee in je intieme kring maar eigenlijk is dat alleen maar een verrijking ... 


vrijdag 23 februari 2018

Grijze vrijdag

Buiten stralende zon, mooie winterzon, 15u op de klok dus 25 minuten tot de rush met de kids begint. Geen rush ergens naartoe maar het constante vrolijke gekwetter, mama van hier en daar liefst beiden tegelijk. Enerzijds kijk ik er ontzettend naar uit, die twee warme lichamen bij me, anderzijds lijkt het een hobbeltje waar ik nog niet aan toe ben.
Spotify prijst "Happy Friday" aan, maar ik heb meer nood aan zeemzoet en melancholisch. 

De laatste dagen lukken me niet. Ik denk dat dromen me parten spelen, nieuwe herinneringen die boven komen, mijn buik lijkt een ton te wegen, ik weet niet of dat kan maar hij zit in de weg en perst zich precies op de voorgrond. 

Manlief is terug en misschien is het feit dat hij de komende 5 weken niet reist wel een seintje om de stroom toe te laten, onbewust dan. Ik heb genoeg van dapperheid en zou liefst onder een dekentje gaan liggen en niets meer doen. Niet meer zorgen maar verzorgd worden. Maar als mama van 2 is ons dat niet elke dag gegeven dus schrijf ik nog snel een stukje, las ik net twee lieve berichtjes. 

Eentje om over na te denken, als adoptiemama's hebben we allemaal ons litteken om dragen. Of we nu toch die bio hebben of niet. IVF slaat bij ons allen diepe wonden. Deze week kwam het zomaar op mijn netvlies toen ik naar huis reed. 
Elkaar graag zien, elkaar liefhebben is een ontzettend mooi iets, een heerlijke beleving die ontspant, die je blij maakt. Maar als je maand na maand niet zwanger bent en je enkel maar van bolle buiken kunt dromen dan wordt dat verplichte en geplande koek.
Je kijkt naar de kalender, volgt je eisprong en dan is het best zus en zo en al het natuurlijke, het ontspannende, de lach op je gezicht en zeker enige speelsheid wordt geknipt. Niet 1 keer maar maand na maand. Als de pillendozen, spuiten en planning van de gyneacoloog erbij komen dan ben je een broedfabriek. Ik herinner me dat de gyneacoloog soms sprak over het zou goed zijn om nu wel of net niet betrekking te hebben.
Betrekking... 
Als elkaar liefhebben een agendapunt wordt en je onder de hormonen zit dan is het niet meer fijn. 

Daar zit denk ik een van de grootste littekens. Iets wat ons als man en vrouw innig verbindt, de chemie is in de relatie, is niet meer van ons, het loopt niet meer zoals het ooit was. En ik vraag me af of je dat ooit terug krijgt zonder therapie, zonder heel diep te gaan. Misschien kan supervrouw dat maar het gemiddelde IVF slachtoffer worstelt daar denk ik wel mee. 

De woede om wat dat heeft gedaan met mijn lichaam zit ontzettend diep, ook al krijg ik mijn lichaam de laatste maanden stapje voor stapje terug. Na 10 jaar weliswaar. Dat zou ik heel graag eens vertellen aan die groep fertiliteitsspecialisten in Leuven, Gent, Brussel, Antwerpen maar anderzijds doen die mensen hun werk en aanbidden we ze de dag dat we daar met onze benen open liggen voor de zoveelste pick up, meting, terugplaatsing en zouden we ze de wereld kopen de dag dat je zwanger blijkt. 
Dus ik weet dat dat relatief is.

Ik kijk naar buiten en ik zie de zon, vogeltjes die af en aan vliegen, de kids laden hun boekentassen in voor het weekend en ik laad me op om te genieten, toe te laten wat komt en te knuffelen.

donderdag 22 februari 2018

Hoofd vol

Het is even geleden of het lijkt toch zo...
het schrijven dan want rust is er niet 
mijn hoofd lijkt dol te draaien soms maar zit ook vast, soms erger ik me eraan dat ik het niet beter kan verwoorden, dat de woorden niet vanzelf stromen
Ik ben moe en prikkelbaar misschien omdat manlief alweer de 4/5e van de werkweek in het buitenland zat (hoera de laatste keer voor even), misschien omdat ik plots heb besloten om op dieet te gaan, misschien omdat mijn gevoelens geen uitwijkmogelijkheid hebben in de drukte, ... 

De voorbije nachten had ik bizarre dromen, ik herinner me niet alles alleen voelen ze zwaar en vol van bizarre emoties. Er waren baby's bij, maar ook ziekenhuisperikelen, gewenst vs niet gewenst, voorbije liefdes en ik werd wakker met zo'n warhoofd. Maar rustig noteren en onthouden is voor een solo mama niet weggelegd in de ochtendspits dus bleef enkel het bizarre gevoel over. Dat ik hem graag nog even zou recapituleren, maar zo werkt dat niet 

soms bekruipt er me ook een raar gevoel van onzekerheid
misschien had ik er niets openlijk over moeten zeggen, misschien ben ik wel de enige die hier zo zwaar aan tilt en misschien is dat ook helemaal niet goed om dat te doen

de blijheid over de openheid maakt plaats voor twijfel en ergernis 
teleurstelling misschien ook wel in sommigen

los van die donkergrijze momenten voel ik me goed, los van de verzuchtingen bij vermoeide kids, de jongste die weer elke prikkel aangrijpt en met mij constant in conflict gaat, voel ik me opgelucht en bevrijd af en toe, voel ik ook dat het tussen ons beter gaat
rustiger en open

mijn hoofd draait vaak wel overuren, soms noteer ik een paar steekwoorden om ze niet te vergeten

een volgende keer 
want de slaap roept alweer, vermoeid, hoofdje vol

maandag 19 februari 2018

De kleinkinderen

Al 10 jaar lang heb ik dozen met babygerief. Goedbedoeld, gekregen van familie voor mocht het ooit... 
Het babygerief deed ik al wat langer weg, maar het kleine peutertjesspeelgoed dat tot een tijdje geleden voor de kids werd gebruikt dat kon ik nooit weg doen. Alles wat babygerief en peutergerief was, stond aan de kant voor het moment.
Bij heel veel dingen kwam het moment niet. Dat doet pijn. Een familiewieg, een mooie kinderwagen, ... maar net zo goed kinderkamers die ik zag in tijdschriften. Kamertjes en gezelligheid om bij weg te dromen. 

Het schrijven heeft ook een fysieke opruimactie meegebracht. Alles wordt ingepakt en weggeschonken. De mooiste stukken van boeken, verzorging, maar ook kleertjes gaan in een doos en op die doos staat "kleinkinderen"
Dat ik ze nooit meer ga mogen openen voor een babytje van ons twee doet pijn, erg veel pijn want als je je hele leven droomt van witte of lichtroze babyspullen, wegdroomt bij babygerief en super fijn speelgoed dan is het heel erg hard om dat nooit echt te kunnen doen. Om de spullen terug in de doos te leggen, de winkel uit te lopen zonder iets... 

Dat het nu in de kleinkinderen-doos zit, verzacht een klein beetje. Maar zo had ik het niet gezien en dat doet heel veel pijn. Loslaten van dromen en spulletjes. En de pijn bij mooie instagramfoto's of beelden van kinderkamers en spulletjes die is er nog elke keer. 

Herinnering

Hoe graag ik ook schrijf, hoe erg ik er ook naar verlang. Praten is een heel ander paar mouwen. Zelfs amper met mijn man. Hij leest dit ook niet dus weet vaak niet waar ik allemaal over denk. Highlights geef ik hem en natuurlijk merkt hij het op als er iets erg mis zit emotioneel of kruip ik dicht tegen hem zonder woorden.

Dit weekend maakten we samen een langere autorit en vroeg ik hem " Waar denk je eigenlijk als eerste aan als we terugdenken aan de IVFperiode?"
Zijn antwoord was eigenlijk vrij onverwachts en kwam ergens ook wel zwaar binnen want het was maar 1 woord en het kwam ook meteen. "TIJDVERLIES"

Als ik er nu nuchter over nadenk dan is dat natuurlijk niet zo'n grote verrassing. Al die jaren worstelen hadden we kunnen skippen en meteen voor adoptie gaan. Het zou ons veel verdriet bespaard hebben, zou mij ook lichamelijk minder toegetakeld hebben -want laat ons eerlijk zijn  we weten nog altijd niet wat die hormonen doen met ons lichaam in the long run-

Maar anderzijds zouden we nooit de optie hebben gehad om een bio-tje te hebben, onze kinderen zouden dan ook niet onze kinderen zijn geweest. Dus neen ergens moet het gelopen zijn zoals vandaag.
Maar toch... dus tijdverlies.

Het hele proces heeft ons natuurlijk wel gevormd en vaak denk ik dat ik een beter en mooier mens ben dankzij al dat verdriet, hoewel ik denk dat ik dat vooral geworden ben door de adoptie. Het heeft ons leven verrijkt op heel veel vlakken en ons betere mensen gemaakt. Soms denk ik dat ik een akelig huisje tuintje boompje zou geweest zijn zonder al dit. 

Onze verschillende manier van beleven is tekenend voor heel veel facetten van onze kinderwens en de weg ernaar toe. We willen allebei even graag een groot gezin en we denken in grote lijnen helemaal hetzelfde over opvoeden. Maar het beleven van de wens was anders, ratio en wetenschap vs emotie. De adoptie was feiten en 'we kunnen alleen maar wachten' vs de emotionele rollercoaster, puzzels leggen en tellen en plannen.

Maar ook is hij mij graag blijven zien. Ik en mijn lichaam. Altijd. Daar waar ik afscheid nam van mijn mooie lieve lichaam, is hij het mooi blijven vinden. Mooi omdat hij mij graag ziet. De rondere vormen, de weerbarstigheid nam hij er liefdevol bij terwijl ik enkel afstand wilde doen van dat lichaam en er een ontzettende afkeer voor opbouwde. Het kreeg nog basiszorg. Maar ik wilde niet meer graag mooi zijn of dat betere gezondere lichaam hebben. Waarom zou ik dat willen? Het blijft een van mijn grootste worstelingen. Dat lichaam. Het zorgde soms voor afstand want hij zag het graag, maar ik niet. Hij wilde het omarmen, ik wilde geen lichamelijkheid meer of veel en veel minder. Hij werd gezonder en sportiever, ik bleef steken want het is makkelijker om een minder mooi lichaam te haten dan een slank en gezond lichaam. 

Vandaag loop ik af en toe, eet ik gezonder en wil ik echt iets doen aan dat figuur. Heel langzaam laat ik het af en toe omarmen en af en toe geloof ik zelfs dat het mooi kan zijn om wie ik ben. 

zondag 18 februari 2018

Woorden


Adem




Blanco weekend, genieten is dat... tijdens een zeldzaam moment van rustig lezen, stootte ik op een artikel in Libelle. Het verhaal van Klaas Delrue, van Yevgueni. Een verhaal over de kinderwens van hem en zijn vrouw en hoe ze 6 jaar en 9 IVF pogingen moesten wachten op hun klein mirakel.

Op het nieuwe album, "Tijd is alles" staat een nummer "Adem" dat het emotionele verhaal vertelt over het wachten, over de kinderwens.
Een heel erg mooi nummer met natuurlijk een happy end. Maar hij vertelt ook over hoe hij worstelde in die 6 jaren en hoe moeilijk het was om erover te praten. Dat hij geen verhalen vond over papa's die hetzelfde meemaakten en er daarom nu ook over wil praten. Anderzijds vertelt hij dat er wel waren die papa's maar hij er waarschijnlijk niet voor openstond. Dat elke uitstap of reis werd bedekt onder een grijze wolk want dat je je verdriet niet kan achterlaten.

Heel herkenbaar. 

Ook wij hebben natuurlijk dat happy end, dat ene moment dat je je (eerste) kind in je armen houdt, dat moment waarop alles wegvalt en je wordt overspoeld door een intens gevoel van opperste geluk...
Maar het litteken blijft.

Zoals een vriendin het deze week schreef, " het zal nooit weggaan maar het is ok zo". Wij onze rugzak, onze kinderen hun rugzak het maakt ons en ons gezin. 



vrijdag 16 februari 2018

Deurtje toe

Het zoveel makkelijker om de deur langzaam dicht te laten vallen. Dagen zoals de citytrip, drukke dagen op het werk of dagen gevuld met activiteiten zijn dagen waarop ik heel snel verval in dapperheid. Ik word meer ontroerd dan anders, één laagje weggehaald. 
Ik geef veel sneller toe aan vermoeidheid en nietdoen, maar dapperheid is zoveel makkelijker. 

Daarom dwing ik mezelf om hier nu te komen zitten en te schrijven. 

Maar eigenlijk lukt het niet, ik denk dat de deurtjes weer teveel dicht zijn gevallen. Idealiter zou ik me moeten opsluiten, weg van moetjes en verwachtingen en alleen maar doen wat in me opkomt. Tekenen, schrijven, praten, muziek luisteren en niet meer afsluiten. Ik denk dat dat bij ons zo moeilijk is, geleerd hebben om erover te zwijgen omdat anderen het niet begrijpen, omdat het te pijnlijk is, omdat het niet te verklaren valt of omwille van het taboe.

Op 20 maart is de praatavond, het berichtje is vaak gelezen, mensen stellen er wel vragen over maar inschrijven om echt te komen praten, lijkt een brug te ver. Ergens begrijp ik het, ergens snap ik het niet. Na zovele jaren is het kijken naar ons eigen verdriet enkel een stap in de positieve richting voor onszelf en ons gezin. Verdriet in de ogen kijken is moeilijk, praten over schaduwverdriet terwijl je zo'n heerlijke kids hebt, is misschien wel heel ondankbaar. Ik denk dat het net een cadeautje is.

Net als wij zijn ze vaak gevallen en weer opgestaan, we hebben hen zo gekoesterd en ze hebben ons hun vertrouwen gegeven. Ze hebben losgelaten, al die verlatingsangst, al die angst om weer afgewezen te worden. We nemen grote woorden in de mond over hechten en graag zien, vertrouwen en toevertrouwen. 
Maar de dapperheid waarvan we tegen hen zeggen dat die niet altijd moet, die voeren we liever zelf dan de kwetsbaarheid. 
We laten niet los en we vertrouwen te weinig toe. Als we nu 1 iemand of een paar mensen tot bij dat brugje zouden laten komen, hun hand durven aan te nemen en zeggen dat je moe bent, zoveel tranen hebt weggeduwd, zoveel woorden onuitgesproken...
Zouden we dan niet juist het goede voorbeeld geven en dat doen wat ook onze kinderen hebben gedaan, vertrouwen gehad en durven die hand aannemen.

Als je je lichaam niet graag meer ziet, als je altijd maar flink bent en je wegsteekt wordt het op den duur moeilijk om te geloven dat je echt wel een fijne madame kan zijn.
Een goeie mama...

Onlangs hadden we familie op bezoek, ze gingen weg en eentje ervan nam me vast (zomaar) en zei " zorg goed voor jezelf, je bent echt een lieveke weet je dat... wat jij allemaal doet en de zorg waarmee je je kindjes omringt is fantastisch " 

Het zijn van die momenten die heel veel losmaken, het was zo puur en oprecht, zo los door alle deurtjes door dat ik mijn tranen heel snel heb moeten wegslikken. Zo mooi om mij dat te zeggen. De hetisnooitgoedgenoeg-mama staat dan even stil, zou het waar zijn... 


donderdag 15 februari 2018

Recharged

Zaterdag late namiddag, het vliegtuig neemt een bocht over de zee, stralend blauw, de zon schijnt over het strand en mijn metekind en dochter kijken arm in arm naar buiten helemaal happy over onze citytrip. Mijn ogen vullen zich met tranen. Van geluk.
Het zal niet de laatste keer zijn in de dagen die volgden.

Hoe heb ik genoten van hun gegiechel, hun plezier, hun knuffels...
Hoe verbaasd was ik soms over mijn de verhalen van mijn dochter en haar geweldige gevoel voor humor
Hoe heb ik genoten van mijn metekind en onze tijd samen

Ik werd vaak overspoeld door veel gelukzaligheid, klein geluk en dankbaarheid.
Mijn metekind is 14 en vanaf ze klein was, is ze de zon geweest in ons huis, oneindig veel logeerpartijtjes, met haar ging ik op stap, met haar deed ik meisjesdingen en haar kon ik vertroetelen en knuffelen. Vandaag is ze nog steeds mijn poppemie, een bijzondere band.
Onze dochter zag ik los van huishoudelijke zorgen, los van must do's, los van de broer die er tussen roept of hun gekibbel, zalig.

Mijn batterijen zijn opgeladen en ik weet, ik ben een gelukkige en dankbare mama




vrijdag 9 februari 2018

Happy

Dat ze de liefste is ... 
Ze stuurde me een fotootje met een tekst erbij
Het enige wat ik nog nog moet doen, schreef ze is het geloven.
Dat lijkt kinderspel maar is het niet.

We gaan er 4 dagen tussenuit. De dochter, ik en mijn metekind. 40, 14 en 8 going on a trip, just the girls... Bestemming winterzon in Barcelona.
Ik ga proberen om geen latten te leggen, ik ga proberen om alleen maar te genieten


woensdag 7 februari 2018

Pantser van dapperheid

Een van de meest emotionele deeltjes van ons gesprek vandaag ging over de "goed genoeg mama". Ik zei al dat mijn lat - dat besef ik van mezelf - hoog ligt in mijn mama - zijn. Vraag je me vandaag of ik een goede mama ben dan zal ik "neen" zeggen.
Maar ben je goed genoeg?
Rationeel gezien "ja"
Mijn hart echter... 

Als ik de lat hoog genoeg blijf leggen, als ik blijf zorgen en hollen dan kan het verdriet ook niet dichterbij komen. Door een harnas van dapperheid en geslotenheid kom je niet zomaar, toch?

Vandaag houdt dat me het meest bezig, het beseffen dat ik 10 jaar vallen en weer opstaan heb gespeeld, hoe hard word je dan? Hoe flink? Hoe gesloten? En misschien ook hoe minder gevoelig?
maar je bent tussendoor ook nog naar hier gekomen, veiligheid opgezocht en komen praten, af en toe kwam het boven

Ja gelukkig, in al die jaren ben ik af en toe gaan ademen, kleine stapjes gezet zodat ik weer verder kon. Gelukkig. 

Beseffen vallen en opstaan hebben gedaan
- bij het prille verliefde "laat ons voor kindjes gaan"
Elke maand licht teleurgesteld en elke maand meer en meer
- bij het eerste bezoek aan de gyneacoloog " oh maar wacht nog 6 maanden en dan kom je terug" ... elke van die 6 maanden woog al zwaarder. 
- Opstart en verloop van de 3 inseminaties
- Overstap naar IVF met de bijhorende onderzoeken
- 2 IVFs en 1 cryo poging
- Adoptievoorbereiding met vorming, maatschappelijk onderzoek, rechtbank, prewachtlijst voor de adoptiedienst, wachtlijst. En dan na 2 jaar en 9 maanden toewijzing. In juli. In augustus hoorden we dat de rechtbankzitting in november zou zijn, dus eerste reis november. Bijna 4 maanden wachten. Nu lijkt dat niets als ik vergelijk met de laatste vrienden die hun kindje verwelkomden maar toen was het elke dag aftellen. Net niet gek worden omdat je kindje daar zit en jij hier. 
Na de eerste ontmoetingen en de RB zitting naar huis en wachten, 6 weken later mochten we haar eindelijk in onze armen sluiten.

In die 2-3 jaar fertiliteitsbehandeling en zeker in de adoptieprocedure leefde ik " on hold ". Ik was altijd ergens anders. We gingen niet mee skiën want misschien hadden we een poging, of was ik zwanger. Manlief mocht niet naar die kick off in de US want ik was in behandeling, ...
En in de adoptieprocedure zat ik op een zodanige rollercoaster dat ik heel veel dingen slechts vaag heb meegemaakt. Naar het einde toe leef je tijdens de werkuren met je telefoon bijna in de hand. Weggaan een paar dagen "ben je gek?!"

De eerste periode met de dochter was zwaar, ik weet dat ik een vriendin een bericht stuurde en zei "waarom heb je mij niet gezegd dat die roze wolk niet bestaat?!" Ik was kwaad, dat het zo vermoeiend kon zijn en zo moeilijk dat vertellen ze niet op die fluffy babytoestanden.
Maar tegelijk was het heerlijk en ontdekken. Dochterlief en ik dat is wat bijzonder.

9 maanden na haar thuiskomst ging de brief op de post. We spartelden door een nieuw maatschappelijk onderzoek en stonden opnieuw op de rol bij de rechtbank. Onze startnummer was 52 denk ik, zoiets. En een paar maand later lag Ethiopië stil. Finito. Schluss.
Onheilspellende berichten. 

We hebben oneindig lang nagedacht en besloten om ons open te stellen voor een kindje met HIV. Het zou super snel gaan. Maar na 5 maanden was er nog niets. 2x hebben ze me gezegd dat er een kindje was. Het eerste was te ziek en is overleden, een jongetje. Het tweede bleek op de laatste moment niet adoptabel.
Vallen opstaan in luttele dagen. 

Dan het dossier van zoonlief. Bikkelhard. Nadenken over je grenzen. Welke beperking kan voor ons en welke niet. Wat als hij hersenbeschadiging heeft? Wat als de onderzoeken niet goed genoeg zijn gedaan? 6 weken elke dag ja en neen in je hoofd, elke dag. Ik weet dat we toen op ons tandvlees zaten tot de verlossende telefoon met toewijzing. Helaas was ik niet euforisch. Ik was afgemat en ik voelde ook niet meer zo intens.

Ik herinner me het moment aan de poort van het weeshuis. Bij de dochter spatte ik toen bijna uit elkaar van zenuwen en verliefdheid en 101 emoties. Bij de zoon voelde ik een fractie daarvan. Ik heb dat zelden aan iemand verteld. Ik kon niet meer voelen. 

Ik herinner me een beeld 5 weken later, we halen hem op in het weeshuis. We zitten in de auto en hij lacht, ik straal en huil tegelijk. Adoptiemama's zagen daar meer dan een blije mama.
Ik herinner me Zaventem. Landen, Vrienden. En huilen, ik kon niet stoppen. Meer dan op was ik na die maanden van alles geven. 

Ik wens mezelf toe dat ik wat meer goed-genoeg-mama kan zijn, rustiger, liefdevoller, meer kan loslaten. Het is fijn geweest. Het mag wat zachter. Misschien moet ik dat pantser dat zich heeft gevormd wat meer afleggen.

Ik wil terug graag wat meer meevoelen en niet mijn schouders ophalen bij iets ernstig. Heel weinig dingen raken me intens. Vaak denk ik " tja dat is erg maar ... " 
Of ik ben zo gewoon van door te gaan dat ik denk van "komaan hé zaag"

Goed genoeg mama
Voornemen 2018 na meer zelfzorg
Het wordt misschien echt wel mijn jaar

Leuven

Ik ben blij dat ik er nooit heb gestudeerd, het zou voor eeuwig bezoedeld zijn.
Daar waar mijn man vooral mooie herinneringen heeft aan Leuven als zijn studentenstad, is Leuven voor mij de stad van kommer en kwel, van woede en verdriet. 
Als ik mijn ogen sluit, zie ik herkenningspunten langs de weg ernaar toe. De afrit nemen, die grote bocht door met een buik vol angst, "ik moet positief zijn, hoopvol" ... "deze keer moet het lukken" "de eitjes waren mooi dus komt goed"
Parkeren, de trappen op en de overdekte gang naar het ziekenhuis, de bloemen langs links. De vreselijk lelijke hal in, naar links en de trappen af. Fertiliteit zit in de kelder, geen daglicht. Rechts was de fertiliteit en verderop links moesten we het zaad afleveren. 
Ik herinner me de desk, de kleine kamertjes ter voorbereiding en voor de IUI, de soort operatiekamer voor de pick up en de terugplaatsing, de kamer met 10tallen gordijntjes waar je mocht wachten en bekomen.

Ik denk erover om terug te gaan. Ik wil de tocht nog eens maken. Alles nog eens zien. Mijn man keek me aan alsof ik van Mars kwam toen ik dat zei. Ik weet niet wat het met me zal doen, maar misschien helpt het om het in de ogen te kijken.

Ik denk dat ik het alleen moet doen. Elkander gaat een stap te snel of te traag voor me gaan, maar wat als het me bij de keel grijpt en ik alleen maar kan huilen
Als ik voel wat het met mijn hart doet om er alleen maar in gedachten te wandelen dan is de rest misschien wel te groots en  toch... 

Opgelucht

Deze ochtend had ik een gesprek bij mijn therapeut. Sinds ik in allerijl aanklopte eind december proberen we maandelijks bij te praten. Het geeft me rust. En dan moet ik praten, niet over het weer maar netjes bij de les, niet wegsteken zoals ik dat vaak en publique wel kan.
Maar vandaag dus een andere ik dan een maand geleden. Een maand geleden trapte ik op mijn adem, moest ik lucht happen en had ik vaak het gevoel dat ik geen lucht kreeg letterlijk.
Teveel emotie, te weinig praten en te weinig wenen

Vandaag was ik rustiger, ik kon lachen maar ook huilen. Ik heb veel stapjes gezet sinds ons laatste gesprek, veel gepraat en geschreven. Vooral geschreven want ik moet bekennen met emotie in mijn ogen en open hart praten face to face doe ik zelfs amper bij manlief. In het schrijven lukt dat wel.

We hadden het over de stappen, over Steunpunt Adoptie, over de praatavond die komt, over mijn kleine en grote gesprekken met verwachte en onverwachte oren rondom mij. Over dapper zijn, te dapper. Over mijn lichaam waar ik niet naar kijk, over de kinderen en hoe hun voelsprieten mama's onrust oppikken, over de goed-genoeg mama, over ons gezin, over hoe het verder kan

Ik ging buiten en zag de zon en ik weet dat het ooit goed komt. Ik kan en wil niet meer terug, en ja het zal op mijn tempo zijn, voor mijn eigen veiligheid maar ik wil blij zijn en het zwarte verdriet rustig op me af laten komen want ik weet dat als het moet en mag van mij, er veel mensen klaar staan aan mijn brugje


maandag 5 februari 2018

Herinnering

De juiste cijfers en letters zijn vervaagd,
om hoeveel dagen het juist ging weet ik niet meer
Maar het gevoel kan ik nog oproepen

Na de transfer van het bevruchte eitje of na de inseminatie ging je weer aan de medicatie. Op strict tijdschema. Alles wat je voelde kon een goed of een slecht teken zijn. Beetje bloedverlies kon door innesteling maar ook een slechte voorbode zijn, bij krampjes net zozeer.

Maar de verlossing kwam er per telefoon. X aantal dagen na de transfer was er een bloedname en dan mocht kreeg je in de namiddag telefoon vanuit Leuven. Ze belden altijd tussen 13 en 16u of zoiets.
Die dag was een hel. Dat wachten was om gek van te worden. Ik werkte altijd thuis, ik kon op zo'n dag niet onder de mensen komen. 

Soms kwam er zoveel bloedverlies rond die tijd dat je wel wist dat de poging was mislukt maar meestal kwam het slechte nieuws via hen.
Een verpleegster uit Leuven met op de achtergrond een gekkenhuis van geluiden
" Het spijt ons mevrouw, het is deze keer niet gelukt" 
Opnieuw en opnieuw. 

Je recht houden om nog af te sluiten, te bedanken. Wat ze nog vertelde daar hoorde ik niets van. Altijd die ongelooflijke pijn, teleurstelling. Knock out. 

Vallen en weer opstaan na korte tijd. 
Als je daarover nadenkt, mijn hart doet er pijn van, mijn keel knijpt dicht. Bijna altijd was ik alleen bij het nieuws. Ik denk dat ik wel weende, me terugtrok onder een dekentje. Om de dag erna weer door te gaan. 

Namen

Al van toen ik heel jong was, wist ik - ik was enig kind - dat ik heel graag mama wilde worden. Liefst een jongen en een meisje. Ik had het allemaal al in mijn hoofd. Trouwen op mijn 22 en mama op mijn 27. Ook namen had ik al Christopher en Charlotte.
Christopher was een probleem want mijn vriendin in het middelbaar wilde die naam ook en was het dus zaaks om als eerste aan die kinderen te beginnen...

Het liep helemaal anders, op mijn 22ste studeerde ik nog en het pad van de liefde liep niet over rozen. 

Toen ik samen was met mijn huidige manlief wisten we meteen dat we beiden een grote kinderwens hadden en er niet te lang mee wilden wachten... 
Christopher had afgedaan en plaatsgemaakt voor Louis of Emile. Charlotte bleef overeind.

Als je heel graag kinderen wil dan leef je deels altijd in een soort van angst, toch na een tijdje want je ziet overal potentiële bolle buiken. Als je begint aan het fertiliteitstraject nog meer. 
Op een dag kwamen schoonbroer en schoonzus een zwangerschap aankondigen en 9 maanden later werd Lotte geboren. Het was alsof mijn hart stilstond... op zich is het misschien iets klein vergeleken met wat er echt toe doet maar dat onze naam moest afvallen, was een extra klap. Weer een soort van boosheid, waarom was het ons nu niet gelukt, dan hadden wij zo'n kleine Charlotte kunnen aankondigen. 

Eigenlijk best idioot als ik het hier nu zo neertyp maar het is een van de zaken die je zo'n pijn kunnen doen, die teleurstelling in het hele proces, in je lichaam in jezelf. Telkens een stuk van die droom die wordt geschrapt.

Fantoomzwanger

Hoe vaak waren er die dromen, dromen van zwangere buik om wakker te worden met de leegte. 

Toen kon ik voelen hoe het was 

Vorige week zat daar een zwangere collega, hand op de zwangere buik, bijna 2 dagen lang.

En ik kon het voelen, helemaal opnieuw. 
En ik wilde alleen maar zeggen ...

Hoogspringen

Toen ik dan eindelijk mama werd 6 jaar geleden begonnen aan hoogspringen, mijn lat lag hoog. Ik wilde alles zijn voor mijn (onze) dochter. Ik moest super veel met haar spelen, knutselen, uitstapjes maken, de mooiste boeken voorlezen, haar liedjes leren, de taal, de kleuren, teruggaan in haar "babytijd" om haar te laten inhalen, ik moest haar koesteren als een baby en tegelijk laten openbloeien en klaar maken voor school, bovenal moest ik haar laten hechten, haar veiligheid bieden. Oh ja een haar roots koesteren, haar verhaal van dag 1 meegeven. Dat ze moeilijk sliep, dat ze emotioneel aan mij plakte maakte dat ik douchte in 3 minuten, met de deur open naar toilet ging, alles en alles met haar deed. Ik herinner me zo'n douchespurt terwijl ze sliep en ik kei hard ten val kwam. Tranen verbijten en doordoen want nu had ik even tijd.

Toen we gingen voor zoonlief legde ik mijn lat nog hoger. Hij had fysiek veel extra zorg nodig. Ik ging met hem naar de kine, droeg hem overal en hij was al een pateetje van 2,5. Ik bouwde ingenieuze parcours in ons huis om hem te stimuleren recht te staan. Ik raakte uit mijn doen want hoe moest ik de intense zorg voor hem combineren met de erg nauwe emotionele band met dochterlief die gewend was alle aandacht te krijgen.
Hij kon stappen in spoedtempo, een allergroots wonder waar geen arts iets van snapte. We gingen door en het vrolijke kereltje ging sneller dan verwacht naar school. Hij wilde zelf alles doen. Ik ging door mijn rug, kreeg een chronische schouderontsteking en kon amper slapen van de pijn. Je moet voor jezelf zorgen. Mmm ja ja maar ik moet nu eerst...

Hij luisterde niet, we kregen geen vat op hem. Alles gleed ervan af en prikkels dat waren drama's behalve op school. Oktober 2016 kwam het verdicht van emotionele verwaarlozing (bovenop het fysieke) emotionele leeftijd van een baby van 5-8 mnd terwijl hij toen 3,5 jaar was. En hechtingsstoornis. Mevrouw u moet voor uzelf zorgen. Ja ik weet het...
Mijn lat kwam op ongezien hoogte want ik wilde  blijven werken - zij het 90%- omdat dat mij ademruimte gaf, ik wilde een lieve mama blijven voor de dochter, ik wilde eigenlijk ook meer t ijd doorbrengen met mijn man qualitytime en ik kon niet begrijpen dat wij een kindje hadden met een hechtingsstoornis. Ik, de moederkloek, ik deed toch alles ... 
Het werd mijn emotionele gevecht, tot de dag van vandaag draag ik de gevolgen van een jaar dat een zware  tol eiste. En dat lag bij mijn hobby, hoogspringen, hoger en hoger.
De lat van een vrouw die zo graag mama wilde zijn en dat dan wilde doen als de allerbeste ter wereld. 

Ik kijk vandaag in de spiegel en dan kan ik wenen, of neen dan ween ik.
Mijn 10 afgelopen jaren stonden in het teken van mama worden en proberen de allerbeste mama te zijn. En tussendoor partner, vriendin, meter, tante, dochter, schoonzus, collega, en vandaag weet ik dat daar eigenlijk moet staan en MEZELF.
Ik heb op alle vlakken kleinere en grotere steken laten vallen, zo vind ik dat zelf. Partner en mama staan op 1. Op de rest ligt mijn lat ondertussen bijna op de grond want ik ben te moe geworden. Ik neem vooral en kan zelden nog geven.
En mama... 

Ik had mezelf als een betere mama gedroomd. Cooler, rustiger, goedlachser, vrolijker, een mama met tijd voor alles die alles vrolijk combineert. 
Ik werk nu 60%; kan er iets meer zijn voor de kinderen. 3 werkdagen per week is er meer rust in de avond en middagspits. Onze kinderen gaan nooit naar de opvang en elke dag kook ik vers. We lezen of elke avond een verhaal of spelen een gezelschapsspel voor het slapengaan. We dansen veel en zingen de longen uit ons lijf een paar keer per week. Maar neen ik vind mezelf geen goede mama. 
Ik wil attenter zijn, nog meer babbelen, ik wil mijn dochter leren dat het ok is om over gevoelens te praten, ik wil zoonlief zeggen dat hij veilig is, ik wil meer met haar kleuren, meer met hem op de mat spelen, luisteren naar de eindeloze rij aan verhalen, ...

Ik wil rust in mijn hart, weten dat het goed is, geloven dat ik wel een goeie mama ben, maar ergens is dat blijven steken

Ik denk dat adoptiemama zijn niet zo makkelijk is. Dat we het extra goed willen doen. Hun rugzakje lichter maken. Dat we zo lang hebben moeten wachten en daarom alles ineens willen doen. Dat we uit dankbaarheid hen het allerbeste willen geven. Dat we willen bewijzen naar buiten dat het een absoluut gelukkig plaatje kan zijn.

Misschien is het tijd om mijn hobby van hoogspringen op te geven, misschien moet ik gewoon doen wat ik kan. Soms zeggen "sorry nu even niet " 

zondag 4 februari 2018

Beeld







De kids

Zie ze lopen, onze twee wonders, ... er gaat zoveel door mijn hoofd of om in mijn hart als ik hen zo zie, de hulpeloze vogeltjes die ze waren en de twee prachtkinderen vandaag. Beiden bruisend, vol pit, gouden hart, passioneel, oh zo kwetsbaar

Dat we hen ouders mogen zijn dat is onwaarschijnlijk mooi, dat is ons grootste geschenk.

2 jaar en 9 maanden hebben we gewacht op onze dochter. Ze was 2,5 toen ze thuis kwam, maar slechts 76,5cm groot en in alles te vergelijken met een grote baby. We kijken vaak terug naar haar filmpjes omdat ze daar zo van geniet en dan kijk ik terug naar dat kleine ukje dat onze hele wereld ondersteboven zette. Ze klampte zich aan mij vast, moest van papa niet weten als het op zorgen aankwam. Ik mocht mijn ogen niet sluiten in haar bijzijn, panisch werd ze dan. Ze wilde niet inslapen zonder mij en opende met haar 6e zintuig meteen haar ogen van zodra ik durfde weg te sluipen. Na een paar maanden was ik leeg en stopten we haar bv dag om dag om de beurt in bed ook al krijste ze "Mama" en zat ik met tranen in mijn ogen beneden. Vreselijk.
Overdag waren we altijd samen. Tot ze naar school ging - 9 maanden na thuiskomst - was il altijd bij haar. We genoten samen en waren enorm hecht. Intens verbonden. Ik had tijd om 101 dingen met haar te doen, altijd zorgen, genieten, knuffelen, niets was teveel.

Bij de zoon was het traject anders. De wachtperiode veel zwaarder. Door de keuze voor een special needs was het wachten slopender, meer onverspelbaar. Tot de dag dat je een rapport krijgt met medische termen, mogelijkse pistes. Foto's want ik moest zien wat er medisch mis was. Op een  van de foto's zag ik zijn gezicht -wat eigenlijk niet mag- op een ander zag ik een naam. Ik wist toen al dat hij onze zoon zou worden. Wat het ook ging zijn, hoe zouden we Neen kunnen zeggen tegen dit "dossier".
6 slopende weken met telefonisch pendelen elke dag tussen de adoptiedienst, artsen en professoren hier in België van via de adoptiedienst, de verantwoordelijken in Ethiopië.
Twee maal heb ik gezegd " we stoppen, we kunnen dit niet, ik ben op " en toen nam mijn man over, we gingen door.
Na 6 weken zei de professor " gelet op uw grenzen en rekening houdend met wat we kunnen afleiden uit de onderzoeken in Ethiopië, kan u JA zeggen" Nog eens 5 dagen later kwam de verlossende telefoon van de adoptiedienst met de officiële toewijzing. 2,5 maand later hadden we hem in onze armen en nog eens 5 weken later waren we samen thuis.

Hij moest zoveel zorg krijgen, kine, stimulatie, zorg... 
Maar altijd wilde hij zelf alles doen, hij was te sociaal, was baas in alles wat hij deed, hij stond aan het roer van zijn schip en niet wij. Een harde noot tot vandaag. We zetten stapjes in hechting maar het is anders dan bij dochterlief. 
Hij is een grotere knuffelbeer, heeft een zachter hart maar durft niet loslaten. Zij is kwetsbaar maar oh zo een vechter. 

Onze kids


zaterdag 3 februari 2018

Goed gesprek

Er was niet alleen het live gesprek met mijn collega's. Er waren ook berichtjes, virtuele gesprekken. Over het losmaken van gevoelens bij het lezen van de blog. Berichtjes over verdriet, dapperheid, klein geluk, vermoeidheid, herkenning, vriendschap, ... allerhande emoties.

Stuk voor stuk doen ze deugd, ik ben blij dat ik beginnen praten ben, dat ik schrijf en dat ik nog meer ga praten.
Woensdag ga ik nog eens in mijn professionele zeteltje zitten, 1 maand geleden is het vorige gesprek, sindsdien is er veel veranderd. Af en toe werd er een grote bres geslagen in mijn muur en kwamen er tranen, kort maar krachtig.
Ik laat met mini stapjes mensen dichterbij komen. Ik denk en maal en analyseer. Maar voelen dat zou ik nog meer kunnen, veel meer. Maar stap voor stap.

Voorlopig worden uitgestoken handen nog even tegengehouden. Praten zo live bij elkaar is denk ik nog te moeilijk. Te risicovol, te dichtbij. Dus ik geef mezelf nog even.
Zonet zag ik dit in een kinderboek over emoties
Onze kids zijn er gek van
De volgende wijsheid trok mijn aandacht
"Als je verdrietig bent, wil je je verstoppen en alleen zijn
Je wil gewoon helemaal niets doen"

Abortus

1 van de dingen die deze week mijn gedachten binnensloop was de abortus, excuseer 2. 2 abortussen in onze omgeving. Onze beschaafde vriendenkring.
Ik wilde er iets over schrijven want het sloop mijn gedachten binnen. In beide situaties heb ik er lange gesprekken over gehad. Bij de ene was het gepasseerd toen ik het hoorde, bij de andere hadden we gesprekken vooraf.
Terugkijkend denk ik weer maar eens hoe dapper ik kan zijn, hoe ik emoties moet kunnen uitschakelen. Ik herinner me dat we het erover hadden, dat het voor mij hard moet zijn, maar mijn antwoord zal dat van een vreemde zijn geweest.

Ik neem het mee om er toch nog eens naar te vragen aan beiden. Wat doet het vandaag met je? Als je het rationele uitschakelt en de reden die er zogezegd was of is, kan je dat dan een plaats geven?

Meer kan ik er niet over schrijven, het blokkeert.

Tekstje


Ik kreeg dit tekstje toegestuurd, ze moesten aan me denken...
Herkenbaar oh ja. Maar niet alleen voor mij. Herkenbaar voor veel lieve adoptiemama's rondom mij. 

Als je wens in vervulling gaat na zoveel jaren
Als je je kindje in je armen sluit na jaren aftellen, na een rollercoaster van emoties, ... 
Dan wil je 1 ding "koesteren"
We zijn bijna allemaal tot op het tandvlees gegaan voor onze kids. Het aftellen, de hoop en teleurstelling ook in zo'n wachtperiode maken je moe. De euforie erna geeft je vleugels. Maar ze slapen meestal slecht. Durven niet vertrouwen, hebben verlatingsangst, het zijn kwetsbare vogeltjes en ons moederhart wil nog maar 1 ding en dat is zorgen. 
We aanvaarden de hulp alleen als de dokter ons zegt dat we wel moeten blijven functioneren, dat we soms eens moeten doorslapen. Hoeveel van ons gaan zomaar eens een paar dagen weg met manlief bv. Neen onze kids komen eerst, hun basis moet zo sterk en zo breed worden en dat gebeurt niet in een maand of een jaar.

Zo was het ook toen ik bij de therapeute van de jongste zat en ze me vlakaf zei 
Dat verdriet van jou, bij wie kan jij terecht?
Wanneer ga je eens voor jezelf zorgen?
Als jij niet voor jezelf zorgt, dan duw je je zoontje weg. Hij die nu na meer dan een jaar zo'n positieve stappen heeft gezet, klaar om zich te hechten, jij duwt hem nu weg omwille van je eigen verdriet.
Ik ben buiten gegaan als een zombie. Maar het was toen dat ik wist dat het genoeg was. Ik ben supermama niet. Ik moet ook zorgen voor mezelf. Als ik het niet volhoudt, als ik zelf niet gelukkig ben of rustig kan zijn, dan kan ik niet zorgen voor mijn kinderen zoals ik dat zo graag zou willen. 

Onverwachte babbels

Op het werk ben ik vrij gesloten, niet zo heel emotioneel. We hebben een team van 10 maar slechts 1 collega zit full time bij me aan het eiland, de rest waait slechts soms aan. 
Mijn mannelijke collega's zijn verscheiden van karakter, van leeftijd, we hebben een goede relatie maar niet diegene waarbij we dagelijks even bellen.
Deze week dus met z'n allen samen voor 3 dagen vergadering.

Moment bij de koffie. 
We staan er met z'n 3-en. Een van de 2 mannen maakt een domme opmerking over zwanger zijn. Ik wandel even weg om iets te halen en keer terug. Dacht bij mezelf "wat een idiote opmerking". Ik keer terug en ze staan beiden naar me te kijken. "Zo dom van me sorry". De andere zegt "Ja ik heb hem even ingelicht"... Wat ze gezegd hebben onderling weet ik niet. Maar plots stonden we daar met z'n drieën met tussen ons in het thema "ongewenst biologisch kinderloos". Ik had gewoon zoals vroeger kunnen doorgaan met koffie maken en het semi genegeerd hebben. Maar in plaats daarvan begon ik te vertellen. Over 10 jaar worstelen, over de blog, over verdriet, over hoe klote het is. Over de collega die we een paar uur later zouden ontvangen, 5 maanden zwanger. Ja jij ziet natuurlijk elke zwangere buik... zei mijn collega. Ik voelde me plots begrepen op een onverwachte plaats, ik had gewoon gezegd dat het niet ok was. Dat ik niet wist wat ik zou doen bij een dag vergadering met een zwangere buik.

s Avonds gingen we met z'n allen uit eten en ging het er plots weer over. En nog voor ik iets kon zeggen zeiden ze "Ja, die collega had de hele tijd haar hand op haar zwangere buik, vreselijk was dat!"
Ik moest glimlachen want ze hadden dat opgemerkt en misschien wel gedacht "Oei wat nu"... 
We begonnen te praten over de blog, over schrijven, over verstoppen en nu wel willen loslaten. Over wat als mijn lieve dochter ooit zwanger is. 
Ik werd niet emotioneel, dat gebeurt me dan niet maar ik vond het straf. De omgeving, de openheid en het medeleven. Ik vond het chique, van mij en van hen.

Moe

Ik ben leeg, moe oh zo moe
Een volgepropte week, volgepropt met werk, fulltime ipv 60% werken, uit eten 's avonds, manlief in het buitenland en na welgeteld 1 avond samen vertrok hij vanmorgen voor een hele lange week naar India.
Tanken gisterenavond, bijtanken bij elkaar met een zwaar hart want niet kunnen praten, niet kunnen knuffelen, weegt door. Bijzonder in deze tijden. 
Dus na een rustige avond gisteren en toch even dat bijtanken bij elkaar, zijn we overslapen vanmorgen. Vertrok hij halsoverkop veranderde van vertrek Brussen naar vertrek Amsterdam. Teveel stress om het weekend te beginnen. 
En nu ben ik dus leeg en op want in tijden van extra emotionaliteit is niet kunnen herademen fataal voor mijn opgewektheid.
Spelen met de kids, geduld bij vraag 156 of ze tv mogen kijken wordt moeilijk

Maar we spartelen de dag door, geven toe aan een klein uurtje TV en ik ben blij dat ik even zit en kan schrijven. Want het niet kunnen schrijven in tijden van emotionaliteit maar te druk, is misschien nog het ergste. Hoofd vol.