dinsdag 30 januari 2018

In the air


Ik heb het gedeeld. Ik heb de blog niet vermeld. Wel getwijfeld.
Ik wil eigenlijk niet meer stil zijn maar praten. Hoe meer mensen het weten, hoe meer mensen me niet meer "ok" gaan laten antwoorden als ze vragen hoe het met me gaat. Hoe meer mensen leren dat je er over mag praten. Dat er veel vrouwen zijn als ik met verdriet. Die misschien bezig zijn met een behandeling en blij zouden zijn met een paar woordjes, een bloemetje, een schouderklopje. Die blij zouden zijn met een hartje op moederdag.


maandag 29 januari 2018

Buiken

Bolle buiken, vandaag spotte ik er eentje. Mama van een klasgenootje van 1 van de kids. Ik weet niet of ik eigenlijk zou kunnen uitleggen hoe het voelt. Het is als een checkmark. Rationele registratie.
"Ok die mama is dus zwanger, 3e kindje" , ik zou zeggen dat ik dan een pijn in de hartstreek voel en heel kort (een nanoseconde) "het is niet eerlijk" en dan gevoelloos. Rationele benadering. 
Rationeel kan ik zeggen dat ik blij ben voor die mensen, omdat dat nu eenmaal zo is, je bent blij voor mensen als ze stralen en aan gezinsuitbreiding doen. Maar ik ben blij emotieloos.
Ik voel echt niets buiten sorry negativiteit of vechtlust. Dapperheid. Survival modus.

Natuurlijk zijn er vriendinnen zwanger geweest, schoonzussen, maar ik kan niet zeggen dat ik dat mee heb beleefd. Ik herinner me daar amper iets van. Ik zag hen, ik zag de buik groeien en verder stelde ik geen vragen. 
Geen zeemzoeterige zweeftoestanden over het schoppen in de buik, echo's, weet ik veel ... ik denk dat ik daar niet naar geïnformeerd heb.

Ik herinner me 1x iets wat op mijn netvlies staat. Aan mijn lieve vriendin die meeleest, neem het niet persoonlijk, ik heb het je nooit verteld, ik had gewoon neen moeten zeggen.
Mijn vriendin was zwanger. 3e kindje. We gingen winkelen zoals vriendinnen dat doen. En we verzeilden in een winkel voor zwangerschapskleding, ik denk dat het solden was dus dan kan je dat als zwangere vrouw niet skippen, ik begrijp dat. Ik heb ook niets gezegd. 
Er was vanalles moois, denk ik, maar het ging als een waas een me voorbij. Ze ging passen, mijn vriendin. En ik herinner me dat ik daar zat in het midden van die paskamers in een zeteltje en in elke paskamer stond een bolle buik die kwam showen, die licht gaf ... zo stralen.
Ik had nooit mee binnen mogen gaan, ik had het moeten zeggen, maar ik besefte het pas toen ik er zat in het midden en enkel kon luisteren en kijken en eigenlijk alleen naar buiten wilde lopen en de wereld een ferme trap verkopen. 

Buiken zijn intrigerend en vaak ongelooflijk mooi, stiekem kijk ik dus wel
Aan de schoolpoort is het vaak een parade natuurlijk en ik praat eigenlijk niet met bolle buiken. Dus sommigen vinden mij misschien onvriendelijk maar ik weet niet wat zeggen tegen zo'n bolle buik. Ik wil niet weten hoe het gaat. Ik wil geen verhalen. Ik ben ok als het voorbij is, hoewel neen dan ga ik niet kijken naar de baby, ook dan liever niet. 

In de afgelopen jaren ben ik een aantal keer wakker geworden en dan wist ik hoe het voelde om zo'n buik te hebben. Ik had het gedroomd, zo levensecht dat ik het nog kon voelen toen ik wakker werd. De reality check die je dan krijgt, is weer zo'n klap en toch sta je op en pik je je dag op. Crazy. Op zo'n dagen moet je eigenlijk in je bed blijven, huilen en vloeken en schrijven of schilderen of vertellen. Maar dat heb ik nooit gedaan, het kwam niet bij me op dat het zou kunnen of mogen. Dat ik daar recht op had, op rouw en verdrietig zijn.





zondag 28 januari 2018

quote


Voelen

Ik schreef er al eens kort over, gevoelens onder een dikke laag mist.
Een vriendin wees me erop in een mail ook "ik voel zo weinig"
Heel herkenbaar.
Zelden heb ik intense emoties.
Ik voel veel minder. Noch euforie, noch intens verdriet.
Meeleven met iemand is niet altijd makkelijk. Ik kan heel rationeel en dus hard zijn. Analytisch.
Mijn andere vriendin gaat me misschien mailen dat het niet waar is want dat ik dat wel kan, me inleven, luisteren, lief en attent zijn.
En toch voelen zoals bij mijn vorige tekst die tot vandaag de meest perfect analyse is die ik heb gemaakt over het geheel, voelen is daar niet bij.
Ik kan voelen uitschakelen.


Gevoelens komen in je dromen soms, zei mijn therapeut. Maar ik heb ze nog niet gedroomd... ik ben geduldig. Het zal even tijd nodig hebben. Wat herkauwwerk. The right time, the right place, de perfecte bubbel.

Adoptiemama

Ooit ging ik bij een andere therapeute dan mijn vaste therapeut. De andere was een dame gespecialiseerd in sexualiteit want laat ons een kat een kat noemen. Sexualiteit krijgt een hele andere dimentie na de fertiliteitsshow. Het zijn van die dingen waarvan ik denk "zou ik dat nu wel schrijven" want hoewel de blog anoniem is, zijn er mensen genoeg die weten wie hem schrijft. Maar helaas is sexualiteit een groot deel van het verhaal en kan ik dus niet om die olifant heen.
Sexualiteit wat zo een belangrijke factor is in je relatie is nooit meer of voorlopig niet meer hetzelfde. Je lichaam dat je kent, laat je in de steek op een fundamenteel deel, een van je grootste kinderdromen. En dus de sexualiteit die gekoppeld is aan dat lichaam van je wordt een moeilijk iets. Georchestreerd soms.
Omdat dat na al die jaren bijzonder begon te wegen, ging ik dus naar die andere therapeute.
Vlakaf zei ze ons eerste erg lange gesprek Voor we daar in beginnen, hebben we heel veel ander werk. Wat al leidde tot het fronsen van mijn wenkbrauwen. Wat voor werk?
Waarom vind je het het zo erg dat je nooit biologisch mama werd? Wat doet er zo'n pijn? Waarom wil je dat zo graag?
Grote ogen had ik, zo'n moeilijke vragen. Ik heb mijn hersenen gepijnigd. We hebben een aantal heel goede gesprekken gehad tot het te dicht kwam en ik zo moe was van mijn gesprekken, de zorg om de hechtingsstoornis van de jongste en allerhande andere dingen dat ik besloot om een lange pauze in te lassen. Die tot nu duurt.
Ondertussen begin ik te zien wat het antwoord op die vragen kan zijn, maar ga ik nog even dat pad niet op.


Maar wat veel mensen waarschijnlijk niet begrijpen is dat biologische vs de adoptiemama. Ik ben voor mezelf en ook voor hen denk ik vandaag 100% mama van mijn twee kids. Voor mezelf zijn ze mijn vlees en bloed en soms zelfs meer denk ik. Je gaat in die hele adoptieprocedure zo diep, je stelt jezelf, je partner, je relatie, je kinderwens, je hele hebben en zijn zo in vraag in de voorbereiding, de wachtperiode en erna dat je ten goede veel meer het pure in jezelf naar boven haalt. En daar ben ik ontzettend dankbaar voor, voor dat pure in mezelf, dat pure in onze adoptievrienden. We vinden bij elkaar een zo intense verbondenheid, een begrip en puurheid dat het misschien wel moeilijk is voor de "gewone" vrienden om dat allemaal te begrijpen.


Maar als je terugleest dan zet ik er altijd die "adoptie"voor en dat is misschien wel een probleem. Als iemand me vraagt "Heb je kinderen"? Dan sta ik daar.
Mm ja 2 adoptiekinderen en een pluskind.
En daar heb je het. Stel dat ik zou zeggen 3 dan ben ik fout want dan misken ik alle biomama's in het verhaal. Als ik zeg 2 dan sluit ik mijn pluskind uit en dat kan ik niet want het is ergens ook mijn kind al zolang, zit in mijn hart.
Stel dat we enkel kijken naar de 2 dan vind ik het ook moeilijk want ik weet heel goed dat ik hen niet heb gedragen, niet heb gebaard. Ooit gaan ze op zoek naar die mama die hun het leven heeft geschonken en ja ik ben er ook maar ik met niet hun hele wereld, ik deel die met een mama.


En zo ben ik dus nooit gewoon maar mama, van geen enkele van de drie. En toch denk ik dat ik op een dag 2 en een pluskind ga zeggen. Mijn twee kids. Mijn twee wonders. En het feit dat ik dat niet zeg, ik denk dat het bij mij ligt, 100% loslaten, 100% hechten en dan is mijn cirkel rond. Hechting. Mij overleveren. En daar moet ik dan weer nog eens heel diep over nadenken bij mezelf. Want dat is de knoop van het verlangen naar de zwangerschap, het eigen kindje en de knoop die ik heb in de relatie met mijn jongste. Zijn hechtingsstoornis laat mij in de spiegel kijken.


Mijn puzzel ligt. Perfect geanalyseerd. Nu de emotie. Ooit een keer.

Knopje

Het is zondagavond, de kinderen liggen in bed, manlief is er even niet en ik kruip achter mijn PC. Even schrijven. Eens ik start met nadenken en teruggaan weet ik dat er momenten zijn dat mijn hoofd zo vol is dat ik moet schrijven, als een emmertje dat zal overlopen.


En toch kan ik die knop ook perfect omdraaien. Zoals ik dat al 10 jaar doe. Vrijdag vertrokken we op weekend met kids en mijn ouders. Dus dik 2 avonden ertussenuit. 2 dagen met geen ruimte voor schrijven of me time. Omdat het niet mag? Neen tuurlijk niet maar omdat ik dat zo gewend ben. Uit de bubbel stappen, flinkheid en op stap. Niet praten, niet al te veel denken, gewoon wegduwen.


Met elke dag extra in dit proces ben ik hier eigenlijk niet zo trots op, het is beetje dom en misschien zelfs zwak in plaats van sterk. Maar het is een rol die ik gewend ben en waar ik niet zomaar afstand van kan doen.


Van de mama-vriendinnen die me mailden nadat ze de blog lazen, kreeg ik wat herkenning. Meest van het vallen en weer opstaan, waarbij het op het einde overeind krabbelen is en niet meer recht springen. De vermoeidheid ook, extreem moe. Daarom niet fysiek maar vooral mentaal. En dan dat knopje, rolletje spelen, dapper blijven lachen en meedoen en in jezelf soms zo willen gillen, iets kapot gooien.


En toch heb ik weer bewust gekozen voor mijn knopje. Veilig.
En een beetje dom.

vrijdag 26 januari 2018

Ode aan mijn man

Ik steek het altijd op zijn rationaliteit dat we er niet zoveel over praten maar dat is eigenlijk larie en apekool. Ik ben liever flink.
Alleen op zeldzame momenten ga ik toegeven, als ik breek bij intimiteit, als ik te erg word betrokken bij rozewolk-zwangerschapsverhalen.
Hij die me stuurt dat hij zo trots is op mij in al dit, hij die het evident vond dat hij met me mee zou gaan naar zo'n praatavond terwijl ik dat even dacht alleen te gaan klaren.
Hij die internationale vergaderingen aan zich liet voorbij gaan omdat ik te emotioneel was in een wachtperiode of me zelf geen prikken wilde zetten tijdens de IVF. Die me graag bleef zien ondanks oneindige mood swings.


Hij leeft al jaren met een vrouw die zich tot vandaag niet kan verzoenen met haar lichaam. Nadat het veranderde in de broedfabriek en daar falikant de mist in ging, is het iets .. ik kan het niet uitleggen maar ik heb het nooit meer graag gezien


Naast de superheld vrouw die zich altijd te dapper hield en dus afsloot van veel emoties, kreeg hij een verpakking, een lichaam dat soms wel lijkt los te staan van mezelf.
Intimiteit zoals wij dat kenden voor de vruchtbaarheidsbehandelingen is vrijwel onbestaande. Nog een taboe. Nog iets waar ik ontzettend  boos over kan zijn, dat daar geen begeleiding bij is, geen " mevrouw meneer uw lichaam en beleving verandert, blijf erover praten, u kan terecht bij .. "
Gelukkig heeft mijn man engelengeduld en tonnen liefde


Als ik terug kijk dan ben ik nog maar zelden de gekke doos waar hij voor viel. Van intens geluk en schaterlach, van onbezonnen gek doen en genieten in hoofdletters lijkt er maar zelden sprake. Maar ik weet dat dat niet altijd waar is. Soms kan ik dat wel. Maar zo vaak is het wegstoppen van al die emoties, ze onderdompelen onder een mistgordijn ook nefast voor zovele intense emoties van geluk
Dat mis ik. Gewoon onbezonnen gelukkig zijn, genieten van onze prachtige kinderen, gelukkig leven met het gaatje in mijn hart. Zoals ook hij dat een plaats heeft gegeven.

Uitgestoken hand

Ik wist dat de nieuwsbrief van Steunpunt vandaag zou worden verstuurd, ik wist van de link naar deze plek.
Maar voor dat zo anoniem in mensen hun mailbox kwam, wilde ik het graag uitsturen naar mijn adoptiemama-vriendinnen van het eerste en tweede uur. En naar een vriendin erbuiten.


Mailen en schrijven gaat me redelijk af. Live praten is moeilijker.
Ik kreeg vanmorgen een ontzettend mooi berichtje van mijn lieve vriendin die geen adoptiemama is. Ze heeft 3 biokids. Eigenlijk was dat berichtje een knuffel en een uitgestoken hand want als ik mag dan mag ik altijd aankloppen om te praten.


ik moet even slikken nu en dan toch traantjes vegen


Want het berichtje pakte mij omdat mijn vriendin geen emo-mie is zoals ik, ondanks het feit dat we beste vriendinnen zijn, zijn we zo verschillend op dat vlak. Maar het was zo lief en kwetsbaar geschreven. Ze weet dat ik vind dat ze me niet helemaal kan begrijpen, ze weet dat ze niet kan voelen wat ik voel en niet in mijn hoofd en hart kan kijken en toch
Ik denk nu vandaag dat het feit dat ze me niet kan begrijpen eigenlijk een fabeltje is. Sinds de tekst van de olifant denk ik dat ik gewoon die brug niet wil bouwen.
Dat ik niemand over de brug wil laten komen tot bij mij, ik ben liever dapper en flink want dat is veel veiliger. maar zo dom
op momenten als deze in de meest onverwachte dingen breekt de dam
ik ben namelijk -als ik dat mag zeggen- redelijk puur van nature, en ik zal de eerste zijn om te vertelen dat je moet praten over verdriet, dat je moet durven openhartig zijn
en ik besef vandaag dat ik dat niet ben. ik ben een gesloten boek als het komt op mijn diepste gevoelens. het stille verdriet.


Dus ze is dapper, ze staat aan de overkant te wachten tot mijn brugje daar is.
Misschien staat ze er wel samen met zoveel meer mensen dan ik wil zien. Zoals mijn man. Mijn rationele man en rots.

Klik op de knop

Toen ik een paar weken geleden buiten kwam bij mijn therapeut was ik vol van plan en vol van angst. Ik stond klaar aan de put van verdriet maar wist echt niet hoe het verder moest. De olifant van het vorige tekstje, hoe moest ik hem toelaten en wat zou hij brengen. Ik weet het nog steeds niet. Het zijn stapjes denk ik dan.


En toch heb ik veel gedaan. Ik ben beginnen schrijven en ik besloot om Steunpunt Adoptie te contacteren. Steunpunt adoptie is voor mij een verzameling van lieve mensen die ons van voorbereiding op de adoptie tot vandaag begeleiden met vormingen, raad maar vooral luisteren. Luisteren luisteren luisteren. Begrijpen. Niet oordelen.
Hemels in adoptieland.


Voor mij zijn ze een veilige haven omdat ze ons verhaal kennen, we hebben een open en eerlijke communicatie. Ze weten dat ik ondanks mijn verzuchtingen mbt de hechtingsstoornis, mbt 101 dingen onze kinderen oneindig graag zie.


Ik contacteerde hen met mijn verhaal, mijn probleem, mijn stil verdriet. We hadden een lang gesprek. Ook bij hen is het taboe, ook bij hen zullen adoptieouders niet vaak praten hierover want ja dan ben je misschien wel niet klaar of was je toch niet rond hiermee?!


We dachten samen na en ze zagen wel wat in mijn vraag om te praten. We gingen op pad en vandaag was daar hun nieuwsbrief.
https://www.steunpuntadoptie.be/nl/events/detail/praatavond-schaduwverdriet-bij-adoptieouders



Het deed mijn hart iets sneller kloppen. Van de spanning want wat als ik de enige ben die hierover wil, moet praten. Van trots omdat ik het durven te vertellen heb.
Mijn stap naar het bruggetje. Een bruggetje om tot bij mij te komen ... ik weet het niet