woensdag 28 november 2018

Verhuis - nieuwe blog

1 van de talenten en energiegevers, energiebommetje eigenlijk dat naar voren kwam uit mijn eerste sessie bij de loopbaancoach was woordkunstenaar. Ik ben zelf nogal terughoudend om te spreken over talenten want mijn zelfbeeld is niet bepaald "hier ben ik".
Maar goed, het komt terug in de test, in een 360 en doorheen vele andere gesprekken.

Ik kan makkelijk mijn gedachten verwoorden. Soms is het wel even zoeken, maar eenmaal ik iets helemaal kan zeggen of opschrijven zoals ik het wil, haal ik daar veel voldoening uit. Als je mij een vraagt stelt, komen de woorden spontaan. Ik heb de behoefte om al pratend te denken: soms herhaal ik dingen in een andere formulering omdat ik zeker wil zijn dat ik het helemaal goed overbreng. Als ik een mooi tekstje heb geschreven, betrap ik mezelf er soms op dat ik het 's avonds opnieuw ga lezen om er nog eens van te genieten.

Vanbinnen voel ik dat dat klopt, ik schrijf graag mijn ideetjes, mijn gevoelens en twijfels neer. Ik deel graag. Ik houd enorm van de bevrijding die het geeft. 

Ik schreef 2 blogs vol rond de adoptie van onze 2 prachtige kinderen, dat is hun verhaal, heel intiem en dus niet publiek. 
Dit jaar begon ik te schrijven over mijn schaduwverdriet, een oude grijze soms gitzwarte wolk. Een lelijk litteken dat door het schrijven en het praten stilaan verandert naar een litteken dat ik best wel wil meedragen, eentje dat ik aanvaard.

Maar omdat ik vandaag meer ben dan dat, simpelweg Sofie, omdat ik ook adoptiemama ben en ook daarover vaak schrijf voelde de titel van die andere blog niet meer goed.
En laat een woordkunstenaar nu niet schrijven wat niet meer klopt... 
Vandaar neem ik afscheid van 
http://afscheidvaneenwens.blogspot.com/
(blijft wel toegankelijk) en ga ik hier verder schrijven over dat wat mij bezighoudt als (adoptie)mama, in the ratrace van ons leven en vooral met alle ups en downs. Vandaag is dat ook burnout, opruimen, kleingeluk, 101 dingen zoals wij mama's dat ook elke dag beleven

Ik ga een paar tekstjes meebrengen vanuit "Afscheid" en schrijf er tbt bij in de titel. Verder ga ik gewoon door met doen wat ik graag doe, schrijven :)

https://simpelwegsofie.blogspot.com/

dinsdag 27 november 2018

Zoek

Soms ben ik ze kwijt, mijn pedalen

En hoewel ik worstel met mezelf en het ontzettend moeilijk vind om stil te zitten, om te aanvaarden dat ik gewoon moe ben, ben ik ook wel vaker eerlijk. Ik heb geen zin in een gesprek, ik heb geen energie meer over om iets doms te regelen, ik ben thuis en ik doe enkel wat echt moet. Koken, huiswerk maken, knuffelen en slapen. Opruimen soms. Winkelen als het energiepeil het toelaat. Ik geef het niet graag toe maar ik kan niet meer multitasken, ik ben niet meer zo ad rem en ik kan geen gesprekken volgen in chaos. Meer dan 6 mensen rond een tafel en ik haak af.
Dat is kei moeilijk om te aanvaarden.
Kei. Moeilijk.

Werken zit er niet meer in in 2018. Dat geeft ergens rust. Perspectief om beter te worden. Rust in mijn hoofd. Liefst zou ik vandaag de kerstboom zetten, kerstmuziek spelen en onder een deken gaan zitten.
Dus de Sint zal dit jaar vroeg komen. Want mama heeft nood aan the most wonderful time of  the year.

Er zijn energiebommetjes, hartverwarmers.
Zoals de coachingsessies die me prikkelen, ze geven ideeën en paden die ik niet zo meteen in gedachten had, maar wel mooi zouden kunnen zijn.
Ze leren me dichter bij mezelf teruggaan. Ze geven woorden aan waar ik soms ben komen vast te zitten.

Vrienden. Berichtjes. Een hartje onder de riem. Luisterende oren. Geduld. 

Professionals. Gisteren moest ik huilen bij de dokter. Of we wel normaal waren met een psycholoog voor mezelf, een voor zoonlief, een kinesist die me ontlast als ik pijn heb, een huisdokter die ik nu net iets vaker zie en een coach.
Hallelujah. Mijn ouders kijken er soms bedenkelijk bij. Net als waarschijnlijk vele anderen mochten ze het weten. Maar stuk voor stuk hebben ze hun kracht en maken ze het vandaag dragelijk.

Jullie moeten het volhouden... hoor ik als het gaat over zoonlief. Complex trauma. Hechtingsstoornis. Prikkels die niet geregulariseerd zijn. Een rugzak om u tegen te zeggen, maar zoveel liefde. Onwaarschijnlijk veel vechtlust en liefde. Wij zijn zijn stevige brug. Wij moeten stormen trotseren, geloof me dat gaat niet zonder die ondersteuning. 

Ik schrijf in chaos. Mijn hoofd is chaos. Mijn hart gehavend. 

Maar die hulplijnen. De inzichten, het leren over ons en de hoop om hier sterker samen uit te komen evoluerend naar een nieuwe balans en een nieuw hoofdstuk dat geeft me een duwtje in de rug, het komt wel goed.


zondag 25 november 2018

Appelboom

De appelboom

Toen we ons huis kochten was ik wat blij met je
Een appelboom in onze tuin, 
Stralend
Onze keuken is het hart van het huis en jou kon ik van
daaruit altijd zo mooi bewonderen

Ik, kind van de lente 
ik herleefde als de appelbloesem bloeide

Elk jaar na de herfst en de winter
Als ik weer een nieuwjaarsfeest had overleefd
waarin we klonken op een nieuw jaar en wie weet een wonder
waarin we hoopten zwanger te worden
of de jaren erna hoopten dat nieuwe jaar
een Ethiopische parel in onze armen te sluiten
Na elke donkere periode
Na elk kalenderjaar dat voorbij waaide
Kwam jij in bloei

De bloesem kwam piepen 
En ik nam mijn potjes verse moed
Hoop. Blijheid. Moed. Dapperheid.

Begin dit jaar voerden we een gesprek rond schaduwverdriet
Ik moest een boom tekenen
Een boom met 2 takken die groeien, bloeien en
eentje was dor, 
hem wegsnijden zou een litteken geven
Maar littekens vervagen, je hoeft ze niet te verstoppen
Dat alles leerde ik die avond

Thuis zei ik manlief dat het goed was om je dorre tak 
letterlijk af te zagen
Ik moest huilen, het voelde zo echt
De symboliek was zo groot

Vandaag maakten we de tuin winterklaar
En in het schemerdonker stond ik bij je
Je hebt gestreden maar verloren
Getekend sta je erbij
Een nieuwe bloei zal er niet komen

Hij mag weg, fluisterde ik aan mijn man
Ben je zeker ? We doen het alleen als het voor jou ok is...
Ik kon alleen maar knikken
Hij ging verder en ik bleef achter
En daar in het donker rolden de tranen onbedaarlijk over mijn wangen
Jij was mijn rots en mijn geluk
Ik hield ervan om bij je te zitten in de lente en de zomer
We plukten appels met onze kids en maakten heerlijke appelmoes
Je bloesem maakte me zo gelukkig, ontelbare bloesemfoto's heb ik van je
Je gaf me hoop op nieuw leven

Mijn appelboom
Bedankt voor alles

vrijdag 23 november 2018

Coaching

Toen de tijd bleef stilstaan en het hart haperde, zo'n 5 weken geleden, had ik al een plan.
Een geschenk aan mezelf. Een van de grootste die ik mezelf ooit schonk, zo vond ik.
Op m'n 40ste naar de loopbaancoach. Het is zo'n hip ding om te doen zo lijkt het wel. Maar wie me goed kent, weet dat ik niet persé van hip en stylish ben, eerder van buik en hart.

Ik besloot dat mezelf cadeau te doen, te gaan onderzoeken of dit het nu allemaal wel was in mijn leven. Of hoofd hart en buik nog zo'n beetje op elkaar stonden.

Toen bleek dat het hart plots haperde en ik moest toegeven dat mijn batterij letterlijk leeg was, wist ik al dat er iets niet goed zat. Mijn balans was zoek, ik gaf meer dan ik had en terug kreeg.
En komt dat dan door je werk of is er nog iets? 
De vraag die velen stellen. Is het aanwijzen van de schuldige dan het belangrijkste, vraag ik me af? Het is een samenspel van zovele dingen, altijd. 

Maar net toen was er ook dat eerste gesprek met de coach. Ik was er terecht gekomen na een aantal bevragingen, beetje onderzoek en een intakegesprek want super belangrijk is de klik die je voelt met je coach. Op het eerste zicht begreep ik dat niet zo goed, maar vandaag besef ik dat het fundamenteel is om alle stappen te kunnen zetten.

We gingen praten over sterktes, energiegevers, ik mocht schrijven en in mezelf gaan kijken, vroeger en vandaag, mensen bevragen rondom me en er kwam een rode draad, een beeld dat zo sterk was, hartverwarmend, inspirerend en dat me energie geeft zelfs in tijden van grote vermoeidheid.

Vandaag mocht ik dromen, carte blanche spelen. Het beeld dat naar voren kwam, was zo duidelijk dat het me bij de keel greep en tegelijk gelukkig maakte. Er waren tranen en er was een glimlach. Die confrontatie is ontzettend mooi, hartverwarmend en hoopgevend maar tegelijk beangstigend want planmaker zit in mijn rationele deel en planmakers die willen resultaat en een stappenplan en vandaag kan ik er nog niet de vinger op leggen. Wat kan ik met al die sterktes die zo sterk draaien rond authenticiteit, woordenkunst, waarden, creativiteit en luisterende oren? Ik heb ideeën, wilde ideeën die ik nog niet ga neerschrijven want dan zijn ze helemaal echt. En ze moeten nog rijpen.

Vanochtend was ik leeg, vanmiddag weer driekwart vol want dat bruisende, inspirerende is ontzettend fijn en ook al zie ik het stappenplan nog niet helemaal en al zeker m'n bestemming niet... Even genieten, rondom me kijken en te zien dat er zon is aan de horizon en boeiende mensen op en naast mijn pad, dat is al ontzettend veel. 

Een mooiste geschenk dus, ook in tijden van haperende hartjes.

Aan mijn zoon

Mijn zoon
Dappere krijger
Hart van goud
Hart op slot

Je kwam op de wereld en was gedoemd om te vechten
Overleven, strijden als een superheld
Je moest eens weten dat ze verbleken naast jou
Die superhelden waar je van houdt

Mirakel
De vertaling van je naam
Elke letter is terecht

Wij, mama en papa
Trots en dankbaar
dat we dat mogen zijn
jouw mama en jouw papa

Elke dag, lieve schat
Elke dag is een avontuur met jou
Elke dag willen we je koesteren
je beschermen, je liefhebben

Er zijn gaatjes in je hart
Littekens van de strijd
Soms stroomt onze liefde zomaar weg
weggeglipt doorheen die ontelbare wondjes

Elke dag opnieuw bouwen we samen met jou
Vaak botsen we keihard tegen de muur
Soms zelf gewond, moe gestreden
Maar we blijven voor en met je vechten

Want jij bent het waard
Jij, lieve schat
Jij bent onze zon en onze maan

Soms als je hartje opengaat en je zomaar lacht
zomaar wil knuffelen...
als ik je hand mag vasthouden en je wangen mag strelen
als ik voel dat je me gelooft als ik zeg dat ik van je houd
dan vervult mijn hart zich van liefde en geluk

We houden van je, lieve superheld
Elke dag
Ook al is je hart soms op slot
Ook al duw je ons weg
Altijd en onvoorwaardelijk
tot aan de maan en de sterren en terug

Uit onverwachte hoek

Ik kreeg gisteren zomaar een berichtje...
Een mama van een vriendje van zoonlief.
Was lang geleden dat we hadden gepraat en zomaar kreeg ik een berichtje om te vragen hoe het met mij gaat, hoe het gaat met zoonlief op school

Er zijn van die mensen die je eigenlijk niet zo goed kent. Die je ook heel weinig spreekt, zo enkel en passant. Maar mensen van wie je weet dat je helemaal niet hoeft te praten over hoe het weer is. Maar wel eerlijk en oprecht kan zeggen dat je zoon niet gewoon een sociaal gek beest is maar wel beperkt in zijn emotionele zijn.
Of dat je moe bent, thuis zit, dat het teveel is.

En zij, die mama. stuurde mij wijze woorden, oprecht en vanuit het hart.
Dat ze er altijd is voor een luisterend oor als ik energie heb.
Dat onze zoonlief met handleiding en al zijn onstuimigheid altijd welkom is.
En ik kon alleen maar huilen want het zijn van die onverwachte mooie woorden uit onverwachte hoek die best ver van je bed is die je zomaar omverwerpen.

Ze stuurde me ook deze mooie woorden.
Dankjewel

donderdag 22 november 2018

Stapje terug

Vrijdagochtend
de kinderen zijn op school
het huis is stil uitgezonderd het geluid van de (af)wasmachine
de ochtend is koud maar zonnig en de koffie dampt gezellig naast me

Ik ben leeg, verdrietig, machteloos
Schaakmat gezet en ik voel me een loser
Het idee dat ik vanavond moet koken of naar de winkel moet gaan
De kans dat iemand me bij de schoolpoort zou aanspreken
Het idee dat ik nog Sintcadeaus moet bestellen
Het lijken bergtoppen vol ijzel en gevaar

Ik zou wel willen gillen
Dit ben ik niet
Ik multitask en glimlach en doe nog extra's met plezier
Ik ren van hot naar her en houd van praatjes en onverwachte dingen
Toch?

Ik wil genieten en ten volle deze vrije tijd beleven want dat is hij
5 weken ben ik ondertussen thuis, wat had ik allemaal al niet kunnen doen
maar het lukt niet
Ik ben buiten spel gezet door m'n eigen hoofd, hart, lichaam

Dus zet ik me en wacht ik
Laat ik het maar zijn

Dappere zoon

Onze zoon, hij is bijzonder, een wonder.
We adopteerden hem als special needs kindje, fysieke beperking op de leeftijd van 2,5. Niet wetende wat de beperking in concreto inhield. We hadden vage beelden, de pediaters van UZA sloten een en ander uit op basis van onderzoeken 9000km bij ons vandaan uitgevoerd door Ethiopische artsen en op basis van videomateriaal van een 20tal sec.
Maar toch, of hij ooit zou kunnen stappen trok iedereen in twijfel.

10 weken nadat hij thuis was stapte hij kleine dappere moeizame stapjes. De wereld stopte met draaien want hij was een klein mirakel toen.

Vandaag meer dan 3 jaar later is hij fysiek bijna even sterk als zijn leeftijdsgenoten, loopt hij, fietst hij bijna en doet hij trappen en kuren als de beste.

2 jaar geleden echter kregen we een ander verdict. Hij zou een hechtingsstoornis hebben. Prikkels, gebrek aan structuur maakte ons leven zeer moeilijk. En liefst deed hij alles alleen, liefde en knuffels duwde hij weg hoewel hij schijnbaar de vrolijkste charel van de klas was.
Een vogeltje zo gewond dat liever alleen zijn strijd streed.

Wat doet dat met een mama? Een moederhart dat zo graag met elke vezel van haar lichaam wil liefhebben, koesteren, troosten, wiegen, zichzelf wil geven voor zijn geluk. Gekke, levendige, impulsieve mama die graag mensen over de vloer kreeg, op bezoek ging, bleef plakken werd mamaatje pieker. Stiller, peinzend, balancerend. Dat is niet goed voor zoonlief, dat zou te druk zijn... Feestjes waren niet langer om naar uit te kijken maar stressmomenten voor hem en mezelf. Voor hem is het een soort crisissituatie, moeilijk te overzien, onvoorspelbaar en hij was dan niet onze lieve, lachende zoon. Hij verandert in oncontroleerbaar, onvoorspelbaar, overal en nergens zijnde... Ik ontwikkelde geen zesde maar een zevende zintuig dat altijd en overal op scherp staat. Nooit rust vindt tenzij hij rust vindt.

Vandaag ben ik thuis week 5. Pauze. Het was op. De balans was niet meer gezond. De rust altijd zoek. De pedalen waren op hol geslagen en ik ben uitgeput, stikkapot. 90% van de tijd.

Vandaag deed ik iets geks. Manlief in het buitenland en toch wilde ik oh zo graag met mijn moeder op stap. Libelle Winterfair, ik wilde dat eens doen en nu was het moment want volgens de dokter moet ik meer doen van wat ik graag zou doen.
Mijn vader was de held van de dag om de kids af te halen, eten te geven en dochterlief naar haar hobby te rijden.

Wonder boven wonder had onze trein vertraging en was mama dus na haar gezellige maar voor haar vermoeiende dag later thuis dan gepland. 

Ik was blij toen ik hem zag zitten in de auto, mijn mini superheld. Tot ik zijn gezicht zag. Boos, woedend. Hij duwde me weg. Mijn hand die de zijne zocht, mijn kus op zijn wang, hij wilde me niet aankijken en trok zijn muts ostentatief over zijn oren.

Thuisgekomen was hij nog steeds boos. Hysterisch dat het meteen bedtijd was.
Papa deed een videocall en toen hoorde ik het ook. "Ik ben boos op mama want mama is zomaar weggegaan vandaag".
Zomaar klopt natuurlijk niet want alles is bij ons een doorgesproken schema. Elke ochtend herhaal ik 5 keer wat de planning van de dag is, wie waar wanneer.
Maar ik was weggegaan.

Ik had mijn zoon, die deze week een super knuffelweek had en de laatste weken kleine stapjes naar me toe zet van knuffels en samen dit en dat, in de steek gelaten.
Zo eenvoudig en zo rauw is dat.

Een mama moet zorgen dus ik bracht hem naar bed. Mijn zoon van 5 die hysterisch was. Hij brulde moord en brand.
Uitkleden ging niet dus ik liet hem tot rust komen. Hij huilde hartverscheurend en in mijn ogen prikten tranen van machteloosheid, van verdriet.
Hij werkte een beetje mee.

Ik begon te vertellen dat ik was weggegaan ja, maar dat mama's dat soms doen zo eens op stap gaan. Maar dat ik ook altijd terugkom en hem altijd, elke minuut graag zie. Ook als ik weg ben. De tranen biggelden over mijn wangen. Hij tilde mijn kin op en onze blik kruiste.
Dat is het moment waarop ik hem zie, de jongen in mijn zoon, het verdriet en de pijn in zijn ogen. Hij huilde in stilte mee en liet me vertellen. Toen ik hem zei dat ik hem graag zag, knikte hij.

Ik deed ons badkamerritueel in stapjes en liet hem zelf naar z'n bedje komen, wat hij ook deed. Na een tijdje.
Hij wilde dat ik wegging maar mocht hem wel een nachtzoen geven.

Vijf minuten later hoorde ik gehuil. 

Ik ging naar boven en hij trok mijn gezicht tegen het zijne. Een zeldzaamheid. Hij kneep en kuste me op mijn voorhoofd. "Mama, kunnen we het nog goedmaken?"
Dat zei hij, hij fluisterde het. 
Mijn hoofd tolde want onze kwetsbare zoon, het vogeltje dat misschien niet meer zou kunnen vliegen en liever alleen in zijn nest zit, hij liet me toe. Een kwetsbaar, broos en groots moment. 

Hij beseft het niet maar hij is dapper. Een superheld. Een wonder. 
En ik ga slapen met een hart vol warmte en dankbaarheid. Elke kleine stap is bijzonder.

vrijdag 16 november 2018

Dom

Een collega-mama van aan de poort en in het oudercomité moet bevallen, bijna. Laatste loodjes. We sms'en over iets. Ik weet dat het voor echt super bijna is. Ik wil haar iets wensen. Maar blokkeer. Wat zeg je dan? Succes of geniet of sterkte of ... ik weet niet hoe het voelt of wat het is. Ik voel me plots dom, emotioneel dom en onwetend. Tranen prikken in mijn ogen. Ik ben dapper. Ik gun het haar MEGA en uit de grond van mijn hart. Ik ging schrijven dat het niet is omdat ik het zo graag zou willen. Want eigenlijk weet ik dat niet. Ik voel weer niets. Vlak. Buiten prikkende ogen. En dan weet ik dat het niet voorbij is, en ik die dacht dat het echt helemaal over was, opgeschreven, verwerkt.
Yeah right
Levenslang. Meer afgevlakt maar levenslang. 
Ik duim voor mijn collega-mama, ik kijk uit naar een berichtje met super nieuws. Ik kijk uit naar die eerste blik op dat snoezige gezichtje en die mini handjes.
Maar ik weet niet of ik dapper zal zijn. En ik denk dat dat ook niet moet, niet meer. 

Plan

Ik ben in pauze week 4.
Begin deze week had ik wat energie en ik genoot. Vandaag gaat het weer zoveel moeilijker
Ik doe het meeste (altijd) op gevoel en intuïtie enerzijds maar ik denk in lijstjes anderzijds. Plannen in mijn hoofd
Ik wil een plan maken voor mezelf, de knop omdraaien naar actie
Maar ik moet me neerzetten. Plannen werkt hierin niet. Ze zíjn ongewenst.

Grijs

Grijze ochtend. Beetje miezerig.
Ik bracht de kinderen naar school en toen ik wegwandelde keek ik toevallig naar de kerktoren. Mistig.
Het katapulteerde me terug in de tijd naar die ochtend dat ik foto's ging nemen van een school die we tot dan niet kenden.
Ons dorpsschooltje.

Voor de adoptie moesten we een levensverhaal schrijven, zowel mama als papa. We moesten ook twee vrienden vragen een getuigenis over ons neer te schrijven. En we moesten een fotoboek maken. Van ons, ons huis, onze omgeving... de school.

Dus op een grijze ochtend belde ik aan met het verhaal dat we hopelijk ooit een kindje zouden hebben en dat hij of zij ooit hier zou worden ingeschreven en of ik aub foto's mocht nemen van een klas, van de school...
Het was een oh zo grijze mistige ochtend en zo voelde ik me ook. Alleen. Wachtend. Hopend.

donderdag 15 november 2018

Mallemolen administratief

Ik besluit eens op te ruimen in onze administratie departement financiën. Het is zoiets wat ik verzamel tot het de moeite is om met een perforator aan de slag te gaan.
Ik herinner me dat Nele (Colle-opruimcoach) een handig overzicht voor schreef om te weten wat je nu eigenlijk hoe lang moet bijhouden dus dat moet ik echt eens doornemen...dat bedacht ik me toen ik stuitte op de map met het bewijs van onze medische mallemolen.
Tastbaar bewijs aan ontelbare bloednames, echo's, medicatie... ik herken ze van ver de facturen met herkenbare felblauwe rand.
Ik wil niet kijken. Ik wil ze weggegooien maar het is te vroeg mentaal, emotioneel gezien. Meer dan 10 jaar geleden en ik kan geen pak facturen weggooien. Ik moet wel helemaal krankjorie zijn.
Maar ik wil ze nog eens kunnen bekijken. Ik kan niet verklaren waarom. Maar misschien moet dat niet .
Misschien is het mijn tastbare herinnering aan .. onze droom, wat ons klein mirakel had kunnen zijn.
En dat is zo ...
Krankjorie dus.

woensdag 14 november 2018

Michelle

It s the worst thing that we do to eachother as women not sharing the truth about our bodies, how they work and how the don't work.
We sit in our own pain.
We do not talk about it.

Michelle Obama
1 op 6

Ik zag haar op het nieuws en applaudisseerde spontaan. Wauw. Zij die in een interview vertelt over infertility, een zwangerschapsverlies, IVF.
Fantastisch want praten helpt...

https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/11/10/michelle-obama-praat-voor-het-eerst-over-miskraam-en-ivf/

De buitenwereld

Toen ik de kids naar school fietste deze ochtend zag ik een prachtige zonsopgang, de koude sneedt in mijn gezicht
De pauzeknop is nog altijd ingedrukt en ik voel dat het nog moet. Maar het is iets moeilijk voor de buitenwereld. Ik zag het ook bij mijn man jaren geleden.
Als je aan de schoolpoort kan lachen, als je met je kinderen naar de speeltuin kan of zelfs iets gaan drinken met een vriendin, dan kan je ook gaan werken.
Ik geef toe dat ik dat vroeger ook dacht van die populaire ziekte van deze tijd.
Vooruit met de geit had ik ook wel gezegd.
Maar het is niet omdat je kan lachen, al je energie bij elkaar raapt om met je kinderen tot aan de speeltuin te gaan,... dat je kan werken.
Neen werken is datgene waar je hartkloppingen van krijgt of hoofdpijn, waar je weer verandert in moe en energieloos, wat je uitput.
Zolang de balans niet goed zit en je niet met de glimlach kan kijken naar een nieuwe werkdag, moet de pauzeknop nog even worden ingedrukt.

Deze week kreeg ik een vraag. Professioneel. Ik doe het wel even dacht ik, want ik heb vandaag wel energie. Het zou niet lang duren.
Enkel al het gesprek (via sociale media) vond ik moeilijk. Het rapport dat lukte wel. Erna lag ik 2 uur in de zetel, met hoofdpijn. Uitgeteld. 

Dus ik pauzeer. Ook al worstel ik soms met de luie zelf. En denk ik aan wat erna komt. Ik hoor het mij nog zeggen tegen mijn man, tegen vrienden. " Je moet pauzeren, genieten, op adem komen, niet denken aan werk of wat erna. Vandaag rusten"
Maar ik zie het nu. Het is kei moeilijk. Kei.

Terugblik - afscheid van de dochter en Ethiopië

7 jaar geleden was het onze laatste dag in Ethiopië en keerden we huiswaarts voor een aantal weken. De tijd waarin documenten door de mallemolen moesten in Ethiopië en bij onze eigen Belgische overheid. We mochten dochterlief maar op bepaalde korte momenten zien en hadden de laatste bezoekjes al even achter de rug.

Wanneer ik dit schrijf hebben we ons laatste ontbijt 'genoten' in het hotel. Vanavond verlaten we Ethiopie voor even en laten we onze dochter ook echt even achter. Ik denk dat ik net als bij vertrek in Brussel tranen zal laten... Het is ontzettend moeilijk om dicht bij haar te zijn maar haar toch niet even te kunnen vastnemen.
We twijfelden om het traject vandaag nog eens te voet te doen om extra te filmen, maar het zou te moeilijk zijn om tot aan de poort te wandelen denken we. Dus beter niet.

Zaterdagochtend waren we beiden echt op. Een deel van de emoties is afgesloten om te kunnen blijven functioneren. Vooral papa heeft dit gevoel. Beiden hebben we het idee dat we elk moment kunnen kraken en zouden kunnen wenen non stop. Maar dan denken we aan haar lach, aan haar pinguinstap, aan de kusjes, aan haar eerste wuiven-moment, ...
Ze had nog nooit gewuifd. De verzorgster deed het haar voor en in het begin ging haar handje wat onhandig over en weer maar dan kwam de swung erin en zag ze papa enthousiast terug zwaaien en lachen en plots had ze zo een grote glimlach op haar gezicht, zo trots dat ze het kon!

Omdat we beiden toe waren aan iets anders en een beetje ontspanning trokken we gisteren naar Hilton voor een zwempartij in verwarmd water en een lekkere gewone lunch met een echt glas witte wijn (ze hebben geen wijn in ons hotel). Het water van het kinderbad is zeer warm en we hebben er ons gewoon in gezet, het eerste warm water deze week want douche was altijd ijskoud. Dat was zo genieten dat ik had kunnen wenen van geluk.

Het was heerlijk genieten, het leek wel een oase. Gras, vogeltjes, zwembad, boekje lezen ... eindelijk voelden we ons ontspannen. Rustig bespreken hoe de volgende weken eruit zien, wat we snel en minder snel in orde moeten brengen, ...

Het enige moeilijke was dat het Hilton een hotel is dat vol zit met adoptieouders. In het zwembad zaten Denen en Amerikanen de meesten met siblings (meer dan 1 kindje - broers en zussen)
Toen we vertrokken, zagen we in de lobby 3 Amerikaanse koppels die donderdag bij ons op de RB zaten. Ze hadden hun kinderen in hun armen. In tegenstelling tot Belgen mogen zij hun kinderen dus direct meenemen na de zitting. Wij moeten wachten tot docs in orde zijn om Belgie met Lidiya in te mogen. Want volgens Ethiopisch recht is zij onze dochter en zou ze vanavond met ons mee mogen... maar het is niet anders.

Het beeld van die koppels met hun kinderen is wel een beetje blijven hangen.

Na een heerlijke namiddag werden we meegenomen door Safmarine collega K en zijn vrouw S die hier al 4 jaar wonen en werken. Even kregen we een blik op een ander Addis. We ontdekten zowaar een Nederlands barretje, aten in resto-tje met traditionele dans en gingen moe maar voldaan slapen.
Even een vakantiedag zo leek het wel.

Vanmorgen inpakken, in de namiddag gaan we wandelen op Entoto Mountains met K en de hond en daarna nog 1 maal uit eten en dan richting airport. Het gevoel is duaal, de dochter achterlaten maar de reis naar de zoon, ons huis, de poezen, ... van de zomer naar de herfst

Onvervuld


vrijdag 9 november 2018

Zottekes

Vandaag was misschien wel dag 1 van de zelfzorg sinds ik thuis ben (3 weken). Niets op de agenda tussen 830u en 1530u (school  bepaalt alles)... geen moetjes... lunch bij de ouders geweigerd.  Geen mensen. Ik had er naar uit gekeken.
Ik ben kei slecht in het ok vinden om niks te doen.
Vogel voor de kat...

Vandaag ging eerst over sterktes, lezen, schrijven,  reflecteren en "aha" herkenning. Plots had ik zin om buiten te gaan,  herfstkleuren op te zoeken. Muziek, stevig stappen, 5 km alleen maar ik en het bos.

Na een berg voor mezelf klaargemaakte salade bedacht ik hoe zalig zo n warm bad met boek zou zijn

En nu voel ik me dus schuldig
Wegens schandalig genieten en niks doen

Vertragen

Zelfzorg is voor mij vandaag vertragen - van moetens-

Vertragen
Vertragen is
De kleurschakeringen zien in de lucht
Kopjes koffie drinken
Je koffie drinken als hij warm is
Tijd hebben voor een praatje
Een recept proberen
Kijken naar vogeltjes en dartelende eekhoorns
Dromen
Een reclameblaadje doorbladeren
Muziek echt horen
De tafel pas afruimen als je er zin in hebt
Te laat aankomen op school
Praten tegen de kat

Vertragen is
minder moetjes
Ik moet lijstjes maken van de moetjes en dan nog schuiven ze meestal door naar de volgende dag
minder plannen
ik gruwel ervan
Meer leven vandaag en met je ogen rollen als iemand je spreekt over plannen voor volgende week
Dat lijkt een eeuwigheid ver

Ik en blij dat ik een menu heb voor de komende dagen
verder kom ik niet
dat is zeer tegen mijn natuur maar het lijkt allemaal niet zo erg
de wereld blijft draaien





woensdag 7 november 2018

Kinderkamer

Ik stop de dochter in bed, hoewel al 9 en super flink blijft ze een zeer aanhankelijk vogeltje op zo'n momenten. Heerlijk vinden papa en ik dat stiekem.
Ik leg me even naast haar voor een babbel en kijk rond op haar kamer. Mijn blik pint zich vast op de lamp, een bol met prinsessen en vlinders;

Ik word terug gekatapulteerd naar die wachtperiode. Adoptie-zwanger is bijzonder. Je bent niet zichtbaar zwanger natuurlijk en je weet niet wie je verwacht... tot de toewijzing is het gissen of je een jongen of een meisje krijgt maar vooral hoe oud je kindje zal zijn. De leeftijdscategorie bij ons wat 0-2 jaar en natuurlijk had ik gedroomd van een baby. Heel erg. 

Ik herinner me de telefoon bij toewijzing en An van de adoptiedienst die de naam doorgaf en de geboortedatum van onze dochter. Maar ?! Ze is al 2 dan?!
Om 1 minuut later manlief te bellen en te vertellen dat ze al 2 is, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Gekke herinnering.

Maar goed bij zwanger zijn, hoort -denk ik- shoppen voor 101 zaken maar ik kon dat dus moeilijk. Ik nam vanalles vast maar legde alles weer terug want jongen/meisje, baby of toch wat ouder dat maakt kopen moeilijk. Want natuurlijk wilde ik roos voor een meisje en een jongen daar hield ik denk ik niet zoveel rekening mee ... 

Zulke dingen waren soms best moeilijk, je wil zo graag genieten van die wolk en zichtbaar zwanger zijn, dingetjes kopen, klaarzetten... 
Maar de lamp dus. Het is voor mij een herinnering van geluk. Uitzoeken speciaal voor haar...  Eindelijk mogen kopen, inrichten. Ik wilde ook alles zelf kiezen. Na jaren wachten mag je eindelijk kopen en dan was ik niet altijd blij met goedbedoelde geschenken, neen want ik wilde dat eindelijk zelf kopen en vooral uitkiezen voor mijn mini dochter. 

Nu moet ik erbij glimlachen en ik weet dat het zo banaal lijkt. Ondankbaar misschien ook, maar het is 1 van die mini dingetjes waar je niet bij stilstaat, klein verdriet zoals het voorbijgaan aan kinderwinkels, babyafdelingen, boeken van dreambaby die meteen de papierbak in gaan... 
En dan toch eindelijk mogen kopen. Ik ging de winkel op en neer wel 5 keer om gewoon een overtrek uit te kiezen voor het verzorgingskussen. En op wolkjes en met glinsterogen liep ik dan naar de kassa, dolgelukkig... 


7 jaar geleden - de mooiste dag

maandag 7 november 2011

De ontmoeting met dochterlief

Ik weet niet hoe we deze dag en deze ontmoeting onder woorden moeten brengen... Geen woorden zullen volstaan om het immense gevoel van geluk en liefde te beschrijven...

Om 6u zijn we klaarwakker, door het lawaai op straat en rondom het hotel, maar ook en vooral vanwege dat wat komen gaat. Beide zijn we nerveus, beetje bang, ... hoe gaat het lopen? We weten dat ze onze dochter aan de mama geven als ze ze geven, het zou ook kunnen dat we haar tegenkomen op de binnenplaats ze is immers 2,5 ..

We kijken de zak na met haar speeltjes, selecteren cadeautjes voor de andere kindjes in het AMBA weeshuis, laden de batterijen van de camera en extra memorycard in.

Om 8u zien we de andere ouders aan het ontbijt. Stil allemaal, af en toe zenuwachtig lachen, goed dat we elkaar hebben.

De uren voor vertrek vliegen voorbij. Het ontbijt is toch beetje druk in groep, papa moet nog naar bank, mama moet nog even checken wanneer we nu warm water zullen hebben en het internet werkt dus mama wil ook snel even surfen.

Om kwart voor 10 staan we beneden aan het taxibusje. Zenuwen bij ons allen. Tranen blinken in mijn en papa's ogen... wat ongelooflijk spannend.
Wanneer we richting AMBA rijden, vragen we om ons tijdig te waarschuwen want de straat van het amba willen we filmen. Wanneer we uitstappen aan de witte poort worden de emoties teveel. Alle mama's maar ook onze papa moeten even bekomen.

Dan volgt de klop op de poort...
Vrijwel onmiddellijk wordt ze geopend. Voor ons staan Sister Derry en mevrouw Assafach (de directrice van het amba).
Ze heet ons welkom en vraagt ons om binnen te komen. Op de koer lopen enkele kleintjes maar nergens onze dochter te bespeuren.
We mogen binnenkomen, ze vragen voor wie we komen.
We noemen haar naam met trillende stem.  Direct roept ze "L" en een verzorgster wijst dat men haar aan het verzorgen / aankleden is. Ik ga het hoekje om en daar ligt ze...

De emotie is onbeschrijfelijk, ik tril er nog van na als ik er aan denk. We hebben het filmpje al 3 maal bekeken en toch blijven we wenen. Super zo wonderlijk...
Ze kijkt met haar prachtige grote kijkers naar papa en mij...
Haar nanny zegt haar dat ik haar mama ben ... ik geef haar een aaitje en kusje op haar hand. Natuurlijk moet de verzorgster haar werk afronden, ze kleden haar in roze broekkousen, een groene T shirt en een fleurig kleedje. Haar schoenen zijn zeker 1 maat te klein en haar voetjes worden er letterlijk in gebokst maar voorlopig laten we het maar zo. Tijdens de verzorging aaien we haar, praten met haar en geven haar ons Bumba bal dat voor de rest van de tijd amper zal loslaten.
Ondertussen krijgen rondom ons de andere koppels hun kindjes, ook daar vloeien tranen, zowel bij ons om dat geluk te zien als bij hen voor de ontmoeting met hun kindje.

Wanneer de verzorgster klaar is, mag ik haar pakken. Ongelooflijk, prachtig, adjectieven om dat geluk uit te drukken zijn denk ik nog niet uitgevonden ;)
Ze laat zich direct optillen, kijkt nieuwsgierig maar huilt niet... ze is zo zacht, zo een prutsemie...

Wat later wisselen we en mag papa haar voor het eerst knuffelen. We genieten van die eerste momenten. We bezoeken haar kamertje en haar bedje, zien vele andere kindjes klein en groter. Onze dochter is graag buiten en al snel wil ze buiten spelen.
De tijd die volgt vliegt voorbij. We spelen om beurt, wandelen met haar rond, knuffelen haar, spelen met de dingetjes die we meebrachten maar vooral de bumba bal en de poppenkast pop vallen in de smaak. We geven een voorzichtige knuffel met zijn 3.
Wanneer ik haar buik kriebel en het herhaal, barst ze in lachen uit en snapt ze het spelletje van haar te achtervolgen om te kriebelen. Papa vliegert met haar door de lucht, haar schaterlach zindert nog na in mijn hoofd. Wondermooi zijn die herinneringen.

Na het eten, handjes wassen, drinken en direct stond ze weer buiten. Nog een allerlaatste knuffel met papa en mama en dan moest ze naar binnen voor bedtijd.
Ze was moe en hield me stevig vast, mij en haar ballon. Haar afgeven was moeilijk. Hoewel we wisten dat het beter was, gingen we toch nog even kijken naar haar bedje. Daar stond ons meisje hartverscheurend te wenen... we moesten door... ze moest slapen... ze was ook moe, maar dan buitengaan is niet makkelijk.

Twee dagen tot we haar terug mogen bezoeken...

Doorbreek de stilte



Week van de vruchtbaarheid

1 koppel op 6 ... 

toch vaak zo stilletjes of misschien toch niet
ik ken er veel, via de adoptievriendjes, maar ook bv op de school van mijn kids
en toch praten we er te weinig over zomaar vrijuit
ken je iemand? praat ermee, vraag hoe het met ze gaat af en toe


maandag 5 november 2018

En nu

Het was vorige week.
Drukke bende. 8 vrienden. 12 kinderen. Vooral tieners weliswaar. Dus vaak van het hangende soort dat ook wel heel fijn met ons kwam kaarten samen of mee ging wandelen in prachtig gekleurde bossen.
Ondanks het grote aantal mensen was het een rustpunt. De zorg werd gedeeld en er waren geen moetjes. Onze kinderen gingen op in de groep en genoten van zoveel vrijheid, speelkameraden en idd van het hangen.

Onze mannen waren gaan winkelen, de mama's waren thuis en gingen aan de slag met een berg pompoen om soep te maken. Ik niet. Ik zat neer en deed poging nummer zoveel om een alinea te lezen in een boek.
Plots kwamen de tranen. Ik kon en kan niet meer lezen. Kan me niet concentreren. Ik wilde helpen zoals ik dat altijd deed en zou doen. Maar ik voelde me leeg en wilde alleen maar hangen. Tranen plots en niet te stoppen. 
Je moet niets doen, alleen maar voor jezelf zorgen en je evenwicht terugvinden. Rust gewoon.
Kei makkelijk en zo moeilijk. 

Dochterlief merkte het op en kwam bij mij. Maar mama wat is er dan? 
Ik vertelde dat mijn batterijtje leeg was. Dat het even niet ging en dat ik moest rusten zoals de dokter ook al had gezegd.

Grote kijkers, een knikje, een knuffel.

Twee dagen later in de hele vroege ochtend was het nog muisstil in huis. We waren wakker, de dochter en ik.
Ik vroeg haar om een spelletje te spelen samen, gezellig.
Maar mama, is je batterijtje dan al terug een beetje voller?
Mijn ogen schoten vol, ik nam haar in mijn armen en ademde de heerlijke geur van haar haren in (kokos) ... wat een lieverd, wat een voelsprieten 

Herfst

Buiten kleurt de herfst
het leven van alledag
geel rood groen
kleurenpracht

eekhoorns en vogels 
ze lijken een feest te vieren
dartelend in het bos

mijn voeten tegen de verwarming
een kop koffie bij de hand
telefoon offline
stilte, zelfs geen muziek

energie is weg
batterijtje leeg

Vandaag is traag
Morgen is traag
en ... 

vrijdag 26 oktober 2018

Aan de zijlijn

3 jaar geleden is het dat mijn manlief, mijn sterke rots en altijd dappere zelf moest toegeven dat het op was, in het rood, leeg …
Ik stond toen aan de zijlijn, zat soms te kijken, wist niet altijd wat te doen, je kan ook niets doen buiten knuffelen, een schouderklop, zeggen dat het goed komt.

Nu zit ik hier
Vaak zonder woorden
Altijd maar mijn draad kwijt (daar word ik gek van)
En zo vaak zomaar met tranen

Ik zie mijn man kijken
Ik zie mijn ouders met een bezorgde blik, die me soms proberen een extra knuffel te geven
Ik zie het in de ogen van de dochter die altijd al enorme voelsprieten had
Ik lees het in berichtjes

Het verwarmt mijn hart, ik weet dat ze er zijn, de vriendjes, de lichtjes in de duisternis, de schouder, de luisterende oren, …
Merci :)
Ik ben vandaag niet zo dapper, soms is het lichtje een druppel op een hete plaat
Glijdt het zo van me af. Vraag ik of mijn man mij nog wel graag ziet, ook al vertelde hij mij dat net nog geen uur geleden. Tussendoor kan ik erom lachen. Tussendoor glimlach ik bij de lieve woordjes van mijn vriendinnen die net zo moe zijn, die ook zoveel zorgen dat ze zichzelf te vaak vergeten. En mij dan toch zo'n hart onder de riem steken.
Sterren aan een grijze hemel
Laat ons beloven om het deze vakantie traag te doen, puur en op ons gemak. Heel veel magjes en zo weinig mogelijk moetjes.
Ik beloof het, ik kan eigenlijk niet anders... maar beloof het mij ook en jezelf

Vast

Ik wil het begrijpen, kunnen uitleggen, oplossen, werken met een stappenplan...
Dat lukt niet.
Niet met dit.
Ik zit vast in emotie, angst, 101 dingen die niet ik zijn en die ik niet kan vatten.
Soms gaat het goed. Soms lach ik.
Soms functioneer ik ogenschijnlijk normaal.
Meestal heb ik een druk op mijn borst, ademnood nog steeds. Meestal moet ik praten tegen mezelf om te onthouden waar ik mee bezig was.
Meestal lijk ik voort te bewegen als een slak en heb ik meer zin om te staren dan om te doen.

Ik slaap veel maar nooit nog diep.

Ik open een blogbericht en sluit. Ik start een mail en stop.
Alles is precies moeilijk.

Vandaag pakken we, een week Ardennen. Ik weet niet of ik blij ben, ja een beetje. Ik houd van de herfst, de geur van het bos, de pakken blaadjes om door te stappen, de gezellige muts en sjaal. Koude in mijn gezicht en daarna een heerlijk glas lekkers of een tas koffie. Altijd is er iets om te snoepen. We gaan met vrienden. Standaard. Jaarlijkse traditie.
Sinds zoonlief er is, lijkt het altijd moeilijk voor mij. Ik maak me zorgen om de drukte voor hem, de prikkels, de allemansvriendjes-handelingen. Hij doet het daar altijd wel best goed, kent iedereen, amuseert zich, maar ik ben een zorgmama. Ik haal hem af en toe uit de drukte, zet ons in een cocon. Ik weet dat ik vandaag die cocon ook nodig heb. Ik wil schrijven en lezen en rusten, niets moeten. Ik weet dat ik goed omringd zal zijn, gekoesterd, alle ruimte alle tijd krijg. En toch.

Ik moet inpakken, heb een hele dag en ik doe niets. Ik denk maar doe niet. Vergeet. Maak nog een lijstje. Ik ben mezelf kwijt.

dinsdag 23 oktober 2018

Het spiegelbeeld

Ik debatteer al 3 dagen met mezelf of ik zou schrijven nu. Schrijven doet me goed, het geeft me zuurstof. En ik heb al over zoveel pijn geschreven dat ik ook dit mag beschrijven.
Donderdag ll ging mijn hart even de mist in. Nu ik thuis ben, merk ik stilletjesaan hoe erg het is. Vooral in de stilte als ik alleen ben.

Bij de kinderen lukt het om te zorgen, zelfs met meer geduld en meer rust. Hun voelsprieten geven aan dat ze zachter moeten zijn, minder ruzie maken, minder battles met mama aan gaan.

Maar los daarvan overspoelt me een reeks van bizarre dingen. Ik kan me niet concentreren, of amper. Ik moet alles, maar letterlijk alles noteren om niets te vergeten. Ik ben ongemakkelijk in ruimten waar ik mensen niet ken, angst aangesproken te worden. Zo moest ik naar de winkel en liep ik rond met een zodanige behoedzaamheid dat ik het zelf erg gek  vond.
De tranen zitten altijd klaar. Ik vrees de tsunami op het moment dat ik ze loslaat of ze niet meer kan ophouden.
Ik slaap enkel nog licht.
Daar waar ik niet kan stilzitten, kan ik nu minutenlang niets doen en enkel staren of dromen.

Ik kijk in de spiegel en supermama is weg. Het is vandaag de "goed genoeg - mama" die alle moetjes heeft afgeschaft. Althans voor mezelf. Buiten koken (en dat zijn enkel de basis-ik-kan-net-koken-gerechten) en was insteken of ophangen en de kinderen van en naar school brengen/halen doe ik niets.

De leegte en de vermoeidheid hebben alles stilgelegd. En weet je, het is goed zo. Ik laat het toe, gedeeltelijk dat geef ik toe. De tranen tsunami houd ik nog even weg. Die komt wel als ik veilig genoeg ben. Ik voel de wind meer op mijn gezicht, ik geniet van een zonnestraal die mij verwarmt en ik laat rondom me heen iedereen lopen en rushen. Ik kom later wel.

zaterdag 20 oktober 2018

Mijn hartje


Een van de lievelingsboeken van zoonlief (In mijn kleine hart) gaat over een hartje boordenvol gevoelens. Ook ik vind het geweldig, het laat ons toe de gevoelens te benoemen, iets wat voor onze kinderen niet evident is.

Eergisteren sloeg mijn hartje over. Ik had pijn, een soort van krampen in mijn hart zo leek het wel. Ademnood.

Mijn hartje was niet blij, niet verdrietig. Wel dapper, dapper om eindelijk te zeggen “sorry het is op, het gaat niet”. Mijn hart was moe en heel kwetsbaar.

Het werd verwarmd door de reactie van manlief, de beschermende zorg, door de reactie van de dokter die me ook wel stevig liet voelen dat het nu echt wel genoeg was.

Vandaag kan ik zitten en niksen (dat is trouwens heel moeilijk), luisteren naar de geluiden rondom mij. In slaap dommelen, op sleeptouw worden genomen door gedachten. Het is een heel bizar gevoel eigenlijk, alsof ik dingen zie of hoor die ik lang niet hoorde. Maar ook besef ik dat ik de hele dag door moet overlopen wat noodzakelijk is. Wat is de volgende stap in de dag? Wie moet er eten, wat moet er gebeuren, waar was ik nu alweer mee bezig...

Voor het eerst blijft de was in de wasmand, schuif ik mailtjes waar ik over moet nadenken voor me uit en denk ik “ laat het maar even los “. Een weekend nietsdoen of zelfs al maar 1 dag. Dat is iets geks. Maar misschien wil ik er wel veel meer van.

Ik nam een blad papier en noteerde energiegevers en vreters. Want ik had oh ja vrijdag ook toevallig een eerst gesprek met een coach. Gek genoeg had ik daarvoor energie, ik kreeg er ook heel positieve energie van terug. Maar ik noteerde ze dus die energiegevers. Ze mogen even de plak zwaaien want ze maken de rest van de moetjes, heel eenvoudige moetjes thuis, haalbaar. Terwijl ik praat in mezelf en lijstjes maak mentaal of op papier.

Mijn hart is moe.

vrijdag 19 oktober 2018

Dag 0

Ik schreef de vorige post kort voor ik moest doen wat ik nooit had verwacht. De handdoek in de ring gooien. Achteraf bekeken had ik het misschien moeten zien aankomen.
Het ging al even niet meer zo goed workwise. De ballen in de lucht houden. Vechten tegen de stroom in, meegaan in de kortzichtige aandeel gedreven firefighting.  Vandaag hier en morgen daar. Koerswijzigingen soms van uur op uur.
Ik kreeg letterlijk ademnood. In de veilige thuisomgeving begon ik voor het eerst te hyperventileren. Binnen het uur zat ik bij de dokter en kon ik alleen maar huilen.
Maar ik werk maar 60%... ik ...
Ik werd de les gespeld, natuurlijk heeft ze gelijk. Ik weet dat. Ik ben supermama niet. We hebben een gezin waar heel veel zorg nodig is, waar het niet smooth sailings zijn. Eigenlijk nooit. Elke dag is best moeilijk. Als je dan ook geen energie meer haalt uit je werk en ook daar helemaal geen omkadering meer hebt...

Crash.

Ik moet toegeven, zegt mijn man.
Mezelf op de eerste plaats zetten, zegt de dokter.
Doe wat je leuk vindt, zegt de dokter.

Ik zag het bij mijn man ooit, ik zag het bij vrienden. Ik weet hoe het werkt.
Hoe moeilijk is het om in de spiegel te kijken. Hoe moeilijk is het om te luisteren naar de stilte, niets te moeten. Kei moeilijk.



donderdag 18 oktober 2018

Aan de zijlijn

Soms lees ik een verhaal op de sociale media of een tijdschrift over mensen die nog in een traject zitten zoals dat heet. 
Dat is moeilijk soms. Het haalt wonden open, doet je terugblikken naar een tijd die zo gitzwart was en waar elk sprankeltje hoop kei hard werd neergehaald, aan flarden geschoten.

En toch zijn er zo'n mooie verhalen waar het allemaal goed komt, prachtig. Echt. Ik gun het elk van die mama's die hun lijf niet voor niets hebben kapot gemaakt.  Dat is misschien te hard... maar zo voelt het nu even dus ok.

Ik las het deze week nog ergens, ik moet opzoeken waar, dat kinderloosheid een verdriet is dat je niet mag onderschatten.

Ik ben niet kinderloos. Ik heb de 2 super kinderen, ik zou zeggen de meest fantastische maar goed dat is niet waar want jij denkt hetzelfde van jouw kinderen. Dus voor mij de 2 meest fantastische.
Ze doen me lachen, ik ben MEGAtrots op wie ze zijn. Twee kids met pit, oh boy zoveel pit. Twee creatieve zielen elk op hun manier. Ze hebben muziek in hun lijf en hoofd en moves heerlijk. Ze zijn kwetsbaar als een vogeltje. Ze maken me soms gek. Dat is ook waar. Maar vooral verwarmen ze mijn moederhart met zoveel allesomvattende liefde, echt waanzinnig veel. Ik kan niemand zo graag zien als die 2.
Ik ben dus niet kinderloos. Maar ik voel wel een soort van oergemis. Ik kan dat niet altijd uitleggen, niet iedereen snapt dat wegens toch wel een taboe. Maar goed ik voel dus een oergemis.

Deze week vroeg ik heel oprecht naar het traject van iemand die ik ken. Alleen er aan denken, snoert mijn keel dicht. Het vergt veel energie maar ik wil het doen want ik zou zo heel erg graag hebben dat het lukt. Gewoon boem patat van de eerste keer zodat het een goeie ervaring blijft. Dat de positiviteit blijft en ze gewoon kunnen terugblikken op een mooi verhaal. Echt.
Het idee dat iemand die ik ken door die mallemolen moet... dat komt veel zwaarder binnen dan ik dacht.
Toen ik las over de prikjes en de pick up en de volgende stappen, moest ik wenen. 
Beetje gek is dat. Het was alsof de beschermingslaag opzij werd getrokken en gewoon kei hard binnenkwam. 

Ik vraag het dus best nooit live. Best zo op afstand zodat ik kan glimlachen door mijn scherm en de universe heen, zo met emoticons. 

Ik duim kei hard dat het lukt. Iedereen verdient dat. Echt.

maandag 15 oktober 2018

Aftellen naar de dochter flashback

Maandag. Indian summer goes on. Ik heb een half uurtje (scherp) voor mezelf.
Dit weekend, zomaar random tussendoor, overviel me een groots gevoel van geluk. Ik zei tegen m'n man... "wat hebben wij 2 prachtige kinderen, wat mogen wij onze twee handjes kussen" en dat is zo. Ze zijn ons grootste geluk. Het is die tijd van het jaar, terugblikken...

7 jaar geleden zaten we in de laatste rechte lijn van het wachten op de eerste ontmoeting met onze dochter. Op 15 juli van 2011 kregen we een toewijzing. Dat is een telefoontje van het adoptiebureau die je aankondigen dat je mama & papa wordt van in ons geval een meisje L geboren op 8 juli 2009. 2,5 dus. Nog een maand later hoorden we dat onze rechtbankzitting pas na het gerechterlijk verlof zou vallen nl 10 november 2011 in Addis Abeba.
We planden een reis en zouden 5 november vertrekken om haar 7 november voor het eerst te ontmoeten.
2 jaar en 7 maanden (en een klets) waren we al aan het wachten...

Ik zou een jaar ouderschapsverlof nemen maar begin oktober, een maand voor ons vertrek, werd ons kantoor gesloten en kregen we collectief ontslag. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik die periode niet bewust heb meegemaakt. Ik balanceerde om recht te blijven in die laatste weken voor vertrek. Balanceren tussen angst, grootste geluk en ongeduld. Oh ja en we verbouwden toen, onze keuken was een bouwwerf en de kinderkamers zowel van de pluszzon als dochterlief waren in de laatste fase beland.

Ik schreef op 15 oktober 2011...

Balanceren, koorddansen dat doen we momenteel.

Balanceren tussen werk en leren leven met ontslag, afscheid nemen van mensen, dromen en werk. Maar ook uitkijken naar wat komt, de kans op een koersverandering na het jaartje vrij met Lidiya Marie. 
Het ontslag werpt een schaduw op de voorbereiding jaartje vrij, het heeft het veilige vangnet zomaar doorgeknipt. Het verdriet om het verlies wordt opzij geduwd want er is teveel daarbuiten dat aandacht vergt. Teveel deining zou me van m'n koord laten vallen.

Balanceren tussen "het leven zoals het is" en "uitkijken naar de reis van ons leven". Vaak is het moeilijk om mee te draaien in het leven van alledag. Niets is normaal. De werkconstante is weg, ons huis staat nog altijd beetje op z'n kop, de gezellige keuken waar je kookt en geniet, mis ik soms. 
De dagen de pluszoon er is, zijn de meest gestructureerde. Zijn school en hobby's zijn dan constantes waar we in moeten mee draaien en bieden even structuur.

Balanceren tussen verlangen om haar te zien en opkijken tegen het onwaarschijnlijke gemis dat op ons wacht als we terug naar huis keren. Het gemis dat er nu ook is. We zijn vervuld van vreugde omdat het zo dichtbij sluipt maar we zijn ook triest omdat elke dag wachten eentje teveel is...

Balanceren tussen rust inbouwen, pauze en stilte en druk bezig zijn. Bezig blijven houdt het leefbaar maar rust is broodnodig.

Nog minder dan 4 weken, het komt oh zo dicht. 
Vandaag ontdekte ik dat de yoghurt in mijn winkelkar goed blijft tot de dag voor de rechtbankdatum. Zo'n kleine dingen doen me dan slikken, "het is er bijna".

Spannend wordt het, spannend balanceren op onze koord...

vrijdag 12 oktober 2018

Klamme handjes

Nele en ik werkten samen aan een artikel over opruimen, rust en loslaten. Haar blog, haar boek en haar verhaal inspireerden mij. In het afgelopen jaar heb ook ik geleerd hoe opruimen ruimte en rust kan geven. Het was bij mij niet meteen gerelateerd aan dozen en labeltjes. Daar had ik absoluut geen energie voor toe. Ik was al blij dat ik de avond haalde in die periode. Emotioneel leeg of net overvol. Schrijven, praten, ordenen en loslaten gaven heel heel langzaamaan terug energie.

Nu een klein jaar later durf ik zeggen dat ik veel gelukkiger ben dan in die periode, dankbaar en blij met wat is. Milder naar mezelf. Mezelf erkend zoals ik ben, verdriet of littekens aanvaard. Ze zijn deel van wie ik ben vandaag.

Vandaag deelde Nele ons interview, over afscheid nemen en loslaten.
Ik ben trots op het resultaat en ik hoop dat het voor sommigen (h)erkenning brengt, ik zag hier en daar mooie reacties maar ik geef toe dat ik zo'n dag meestal losloop met klamme handen en flanellen benen.

https://mamaruimtop.be/2018/10/12/interview-7-afscheid-van-een-droom/

donderdag 11 oktober 2018

Relatie - Flashback naar een panelgesprek

Een terugblik naar mijn voorbereiding voor Dag van Kinderwensouders, 24 juni 2018. Ik mocht er spreken in een panel van kinderwensouders.
Ik kijk dan altijd met schaamte rond me heen. Ik met mijn twee prachtige kinderen, mag ik hier wel zitten.
Verdien ik niet een sjot onder mijn *** dat ik hier durf vertellen over verdriet terwijl ik het allergrootste geluk kreeg, nl mama worden.
Maar ik leerde dat elk van ons met zijn verhaal zo bijzonder is en dat onze verhalen inspirerend kunnen zijn, troostend voor anderen...

Flashback naar een stuk van het panelgesprek.

Impact op relatie en seksualiteit.
Na zelfbeeld de allerbelangrijkste voor mij. Of misschien gedeeld op 1, inherent verbonden.

Vandaag durf ik te zeggen dat ons hele verhaal als kinderwensouder ons dichter bij elkaar heeft gebracht en we een stevige basis hebben die zeer goed is getest doorheen de jaren. 
Als je elkaar leert kennen en de liefde groots is, zit je vooral op die fijne onbezorgde wolk. Huisje tuintje bomen-dromen. Voor heel veel mensen vloeit die droom mooi door een een gerealiseerde droom. Geen rimpeling.
In een fertiliteitstraject word je letterlijk, maar vooral ook figuurlijk uitgekleed. Schaamteloos nemen ze je meest intieme samenzijn over. 

Als man je sperma afleveren op commando in een vreselijk klein kamertje waar het doorgeefluik in je ogen priemt. Wachten in de wachtzaal tussen zwangere koppels, andere mannen. Je eigen vrouw stijf van de hormonen vol verwachting naast je. Wachten op het droge verdict of je sperma van goede kwaliteit is... No pressure... 
Bij ons was dat nooit het probleem -we zijn een unexplained.
Als vrouw weer eens moeten worden onderzocht. Dokter of verpleegster zoveel in de rij. Schaamteloos in de gyneacoloogstoel. Je mag er niet bij nadenken. Gewoon doen. Komt er nog iemand binnen, join the club. Eigenlijk moet je afstand nemen van je lichaam daar. Dat hoorde ik ook bij collega panelleden. Daar moet je uit je verpakking treden. 

Deze totaalimpact op je seksualiteit, je kijken naar elkaar, je meest intieme zijn dat doet wat met je als individu, als koppel, als minnaars. 

Je moet dit alles een plaats geven en dan besef je dat je twee unieke personen bent die anders omgaan met de hoge druk, de teleurstelling, hoop en de zoveelste mokerslag. Je verwerkt anders per definitie, maar je moet altijd wel samen terug op je pad komen. Je kruipt s avonds in je bed, elk met je verdriet. Soms de hoop dat je niet wordt aangeraakt, de verpakking althans. Getroost wil je worden, omarmd wil je worden, aanbeden niet, dat lichaam omhelzen, liefkozen no way.

Als man sta je machteloos aan de zijlijn. Oog voor jou is er minder zowel in het traject als erbuiten door je vrienden -als die er al bij betrokken worden- daarenboven zie je je vrouw op een rollercoaster van hormonen voor, tijdens en na de behandeling. En mag je haar niet of minder aanraken. Waar voor de man denk ik de troost ook in de seksualiteit zit, ligt daar voor de vrouw een groots verdriet. Je wil troosten, helpen, hoop geven maar woorden vinden, is moeilijk.
Soms barst de bom en roep je wel eens. "Waarom blijf je bij me, ik kan je toch niet geven wat je zo graag wil", "Ik kan niet eens een kind dragen", "Zoek maar iemand anders", "Ik ben niets meer waard". Of je wordt woest omdat je man praktisch ingesteld als ze zijn een 'verkeerde' 'nuancerende' opmerking geeft.

Blijven praten en een "andere" vorm van intimiteit zoeken is cruciaal. Intieme geborgenheid wordt de sleutel, het mogen blijven terugkomen zonder over de grens te gaan.
De mooiste intimiteit waar je samen van genoot, waarmee je kon lachen is bruusk van tafel geveegd.  Ik spreek voor mezelf als ik zeg dat dat heel erg moeilijk was. Mijn lichaam was veranderd in broedfabriek en kon zelfs dat niet afwerken. Het laatste wat ik wilde was kijken naar mijn lichaam, ervoor zorgen, het koesteren, het laten aanbidden, ervan genieten. Verpakking. Buiten mezelf.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik 10 jaar heb nodig gehad om terug in de spiegel te kunnen kijken en het te aanvaarden. Te zien en te begrijpen dat mijn man het al die jaren graag is blijven zien. 

We zouden die druk nooit zijn doorgekomen zonder professioneel oor. Af en toe razen en violen gelijk stemmen, luisteren naar elkaar .

Door geduld en heel veel liefde zijn we altijd weer samen op ons pad gekomen. Hebben we ook dat adoptietraject nog eens onder de arm genomen en zijn we vandaag ouders van 2 prachtige kinderen, wij samen. Zijn we terug af en toe gekke pubers. En hebben we elkaar helemaal aanvaard zoals  we zijn met een lach en nog af en toe een traan.
Vandaag kijk ik terug en ben ik trots want ondanks dat die 10 jaar veel te lang waren misschien, zijn we ze doorgekomen en hebben ze ons sterker gemaakt.