woensdag 28 november 2018

Verhuis - nieuwe blog

1 van de talenten en energiegevers, energiebommetje eigenlijk dat naar voren kwam uit mijn eerste sessie bij de loopbaancoach was woordkunstenaar. Ik ben zelf nogal terughoudend om te spreken over talenten want mijn zelfbeeld is niet bepaald "hier ben ik".
Maar goed, het komt terug in de test, in een 360 en doorheen vele andere gesprekken.

Ik kan makkelijk mijn gedachten verwoorden. Soms is het wel even zoeken, maar eenmaal ik iets helemaal kan zeggen of opschrijven zoals ik het wil, haal ik daar veel voldoening uit. Als je mij een vraagt stelt, komen de woorden spontaan. Ik heb de behoefte om al pratend te denken: soms herhaal ik dingen in een andere formulering omdat ik zeker wil zijn dat ik het helemaal goed overbreng. Als ik een mooi tekstje heb geschreven, betrap ik mezelf er soms op dat ik het 's avonds opnieuw ga lezen om er nog eens van te genieten.

Vanbinnen voel ik dat dat klopt, ik schrijf graag mijn ideetjes, mijn gevoelens en twijfels neer. Ik deel graag. Ik houd enorm van de bevrijding die het geeft. 

Ik schreef 2 blogs vol rond de adoptie van onze 2 prachtige kinderen, dat is hun verhaal, heel intiem en dus niet publiek. 
Dit jaar begon ik te schrijven over mijn schaduwverdriet, een oude grijze soms gitzwarte wolk. Een lelijk litteken dat door het schrijven en het praten stilaan verandert naar een litteken dat ik best wel wil meedragen, eentje dat ik aanvaard.

Maar omdat ik vandaag meer ben dan dat, simpelweg Sofie, omdat ik ook adoptiemama ben en ook daarover vaak schrijf voelde de titel van die andere blog niet meer goed.
En laat een woordkunstenaar nu niet schrijven wat niet meer klopt... 
Vandaar neem ik afscheid van 
http://afscheidvaneenwens.blogspot.com/
(blijft wel toegankelijk) en ga ik hier verder schrijven over dat wat mij bezighoudt als (adoptie)mama, in the ratrace van ons leven en vooral met alle ups en downs. Vandaag is dat ook burnout, opruimen, kleingeluk, 101 dingen zoals wij mama's dat ook elke dag beleven

Ik ga een paar tekstjes meebrengen vanuit "Afscheid" en schrijf er tbt bij in de titel. Verder ga ik gewoon door met doen wat ik graag doe, schrijven :)

https://simpelwegsofie.blogspot.com/

dinsdag 27 november 2018

Zoek

Soms ben ik ze kwijt, mijn pedalen

En hoewel ik worstel met mezelf en het ontzettend moeilijk vind om stil te zitten, om te aanvaarden dat ik gewoon moe ben, ben ik ook wel vaker eerlijk. Ik heb geen zin in een gesprek, ik heb geen energie meer over om iets doms te regelen, ik ben thuis en ik doe enkel wat echt moet. Koken, huiswerk maken, knuffelen en slapen. Opruimen soms. Winkelen als het energiepeil het toelaat. Ik geef het niet graag toe maar ik kan niet meer multitasken, ik ben niet meer zo ad rem en ik kan geen gesprekken volgen in chaos. Meer dan 6 mensen rond een tafel en ik haak af.
Dat is kei moeilijk om te aanvaarden.
Kei. Moeilijk.

Werken zit er niet meer in in 2018. Dat geeft ergens rust. Perspectief om beter te worden. Rust in mijn hoofd. Liefst zou ik vandaag de kerstboom zetten, kerstmuziek spelen en onder een deken gaan zitten.
Dus de Sint zal dit jaar vroeg komen. Want mama heeft nood aan the most wonderful time of  the year.

Er zijn energiebommetjes, hartverwarmers.
Zoals de coachingsessies die me prikkelen, ze geven ideeën en paden die ik niet zo meteen in gedachten had, maar wel mooi zouden kunnen zijn.
Ze leren me dichter bij mezelf teruggaan. Ze geven woorden aan waar ik soms ben komen vast te zitten.

Vrienden. Berichtjes. Een hartje onder de riem. Luisterende oren. Geduld. 

Professionals. Gisteren moest ik huilen bij de dokter. Of we wel normaal waren met een psycholoog voor mezelf, een voor zoonlief, een kinesist die me ontlast als ik pijn heb, een huisdokter die ik nu net iets vaker zie en een coach.
Hallelujah. Mijn ouders kijken er soms bedenkelijk bij. Net als waarschijnlijk vele anderen mochten ze het weten. Maar stuk voor stuk hebben ze hun kracht en maken ze het vandaag dragelijk.

Jullie moeten het volhouden... hoor ik als het gaat over zoonlief. Complex trauma. Hechtingsstoornis. Prikkels die niet geregulariseerd zijn. Een rugzak om u tegen te zeggen, maar zoveel liefde. Onwaarschijnlijk veel vechtlust en liefde. Wij zijn zijn stevige brug. Wij moeten stormen trotseren, geloof me dat gaat niet zonder die ondersteuning. 

Ik schrijf in chaos. Mijn hoofd is chaos. Mijn hart gehavend. 

Maar die hulplijnen. De inzichten, het leren over ons en de hoop om hier sterker samen uit te komen evoluerend naar een nieuwe balans en een nieuw hoofdstuk dat geeft me een duwtje in de rug, het komt wel goed.


zondag 25 november 2018

Appelboom

De appelboom

Toen we ons huis kochten was ik wat blij met je
Een appelboom in onze tuin, 
Stralend
Onze keuken is het hart van het huis en jou kon ik van
daaruit altijd zo mooi bewonderen

Ik, kind van de lente 
ik herleefde als de appelbloesem bloeide

Elk jaar na de herfst en de winter
Als ik weer een nieuwjaarsfeest had overleefd
waarin we klonken op een nieuw jaar en wie weet een wonder
waarin we hoopten zwanger te worden
of de jaren erna hoopten dat nieuwe jaar
een Ethiopische parel in onze armen te sluiten
Na elke donkere periode
Na elk kalenderjaar dat voorbij waaide
Kwam jij in bloei

De bloesem kwam piepen 
En ik nam mijn potjes verse moed
Hoop. Blijheid. Moed. Dapperheid.

Begin dit jaar voerden we een gesprek rond schaduwverdriet
Ik moest een boom tekenen
Een boom met 2 takken die groeien, bloeien en
eentje was dor, 
hem wegsnijden zou een litteken geven
Maar littekens vervagen, je hoeft ze niet te verstoppen
Dat alles leerde ik die avond

Thuis zei ik manlief dat het goed was om je dorre tak 
letterlijk af te zagen
Ik moest huilen, het voelde zo echt
De symboliek was zo groot

Vandaag maakten we de tuin winterklaar
En in het schemerdonker stond ik bij je
Je hebt gestreden maar verloren
Getekend sta je erbij
Een nieuwe bloei zal er niet komen

Hij mag weg, fluisterde ik aan mijn man
Ben je zeker ? We doen het alleen als het voor jou ok is...
Ik kon alleen maar knikken
Hij ging verder en ik bleef achter
En daar in het donker rolden de tranen onbedaarlijk over mijn wangen
Jij was mijn rots en mijn geluk
Ik hield ervan om bij je te zitten in de lente en de zomer
We plukten appels met onze kids en maakten heerlijke appelmoes
Je bloesem maakte me zo gelukkig, ontelbare bloesemfoto's heb ik van je
Je gaf me hoop op nieuw leven

Mijn appelboom
Bedankt voor alles

vrijdag 23 november 2018

Coaching

Toen de tijd bleef stilstaan en het hart haperde, zo'n 5 weken geleden, had ik al een plan.
Een geschenk aan mezelf. Een van de grootste die ik mezelf ooit schonk, zo vond ik.
Op m'n 40ste naar de loopbaancoach. Het is zo'n hip ding om te doen zo lijkt het wel. Maar wie me goed kent, weet dat ik niet persé van hip en stylish ben, eerder van buik en hart.

Ik besloot dat mezelf cadeau te doen, te gaan onderzoeken of dit het nu allemaal wel was in mijn leven. Of hoofd hart en buik nog zo'n beetje op elkaar stonden.

Toen bleek dat het hart plots haperde en ik moest toegeven dat mijn batterij letterlijk leeg was, wist ik al dat er iets niet goed zat. Mijn balans was zoek, ik gaf meer dan ik had en terug kreeg.
En komt dat dan door je werk of is er nog iets? 
De vraag die velen stellen. Is het aanwijzen van de schuldige dan het belangrijkste, vraag ik me af? Het is een samenspel van zovele dingen, altijd. 

Maar net toen was er ook dat eerste gesprek met de coach. Ik was er terecht gekomen na een aantal bevragingen, beetje onderzoek en een intakegesprek want super belangrijk is de klik die je voelt met je coach. Op het eerste zicht begreep ik dat niet zo goed, maar vandaag besef ik dat het fundamenteel is om alle stappen te kunnen zetten.

We gingen praten over sterktes, energiegevers, ik mocht schrijven en in mezelf gaan kijken, vroeger en vandaag, mensen bevragen rondom me en er kwam een rode draad, een beeld dat zo sterk was, hartverwarmend, inspirerend en dat me energie geeft zelfs in tijden van grote vermoeidheid.

Vandaag mocht ik dromen, carte blanche spelen. Het beeld dat naar voren kwam, was zo duidelijk dat het me bij de keel greep en tegelijk gelukkig maakte. Er waren tranen en er was een glimlach. Die confrontatie is ontzettend mooi, hartverwarmend en hoopgevend maar tegelijk beangstigend want planmaker zit in mijn rationele deel en planmakers die willen resultaat en een stappenplan en vandaag kan ik er nog niet de vinger op leggen. Wat kan ik met al die sterktes die zo sterk draaien rond authenticiteit, woordenkunst, waarden, creativiteit en luisterende oren? Ik heb ideeën, wilde ideeën die ik nog niet ga neerschrijven want dan zijn ze helemaal echt. En ze moeten nog rijpen.

Vanochtend was ik leeg, vanmiddag weer driekwart vol want dat bruisende, inspirerende is ontzettend fijn en ook al zie ik het stappenplan nog niet helemaal en al zeker m'n bestemming niet... Even genieten, rondom me kijken en te zien dat er zon is aan de horizon en boeiende mensen op en naast mijn pad, dat is al ontzettend veel. 

Een mooiste geschenk dus, ook in tijden van haperende hartjes.

Aan mijn zoon

Mijn zoon
Dappere krijger
Hart van goud
Hart op slot

Je kwam op de wereld en was gedoemd om te vechten
Overleven, strijden als een superheld
Je moest eens weten dat ze verbleken naast jou
Die superhelden waar je van houdt

Mirakel
De vertaling van je naam
Elke letter is terecht

Wij, mama en papa
Trots en dankbaar
dat we dat mogen zijn
jouw mama en jouw papa

Elke dag, lieve schat
Elke dag is een avontuur met jou
Elke dag willen we je koesteren
je beschermen, je liefhebben

Er zijn gaatjes in je hart
Littekens van de strijd
Soms stroomt onze liefde zomaar weg
weggeglipt doorheen die ontelbare wondjes

Elke dag opnieuw bouwen we samen met jou
Vaak botsen we keihard tegen de muur
Soms zelf gewond, moe gestreden
Maar we blijven voor en met je vechten

Want jij bent het waard
Jij, lieve schat
Jij bent onze zon en onze maan

Soms als je hartje opengaat en je zomaar lacht
zomaar wil knuffelen...
als ik je hand mag vasthouden en je wangen mag strelen
als ik voel dat je me gelooft als ik zeg dat ik van je houd
dan vervult mijn hart zich van liefde en geluk

We houden van je, lieve superheld
Elke dag
Ook al is je hart soms op slot
Ook al duw je ons weg
Altijd en onvoorwaardelijk
tot aan de maan en de sterren en terug

Uit onverwachte hoek

Ik kreeg gisteren zomaar een berichtje...
Een mama van een vriendje van zoonlief.
Was lang geleden dat we hadden gepraat en zomaar kreeg ik een berichtje om te vragen hoe het met mij gaat, hoe het gaat met zoonlief op school

Er zijn van die mensen die je eigenlijk niet zo goed kent. Die je ook heel weinig spreekt, zo enkel en passant. Maar mensen van wie je weet dat je helemaal niet hoeft te praten over hoe het weer is. Maar wel eerlijk en oprecht kan zeggen dat je zoon niet gewoon een sociaal gek beest is maar wel beperkt in zijn emotionele zijn.
Of dat je moe bent, thuis zit, dat het teveel is.

En zij, die mama. stuurde mij wijze woorden, oprecht en vanuit het hart.
Dat ze er altijd is voor een luisterend oor als ik energie heb.
Dat onze zoonlief met handleiding en al zijn onstuimigheid altijd welkom is.
En ik kon alleen maar huilen want het zijn van die onverwachte mooie woorden uit onverwachte hoek die best ver van je bed is die je zomaar omverwerpen.

Ze stuurde me ook deze mooie woorden.
Dankjewel

donderdag 22 november 2018

Stapje terug

Vrijdagochtend
de kinderen zijn op school
het huis is stil uitgezonderd het geluid van de (af)wasmachine
de ochtend is koud maar zonnig en de koffie dampt gezellig naast me

Ik ben leeg, verdrietig, machteloos
Schaakmat gezet en ik voel me een loser
Het idee dat ik vanavond moet koken of naar de winkel moet gaan
De kans dat iemand me bij de schoolpoort zou aanspreken
Het idee dat ik nog Sintcadeaus moet bestellen
Het lijken bergtoppen vol ijzel en gevaar

Ik zou wel willen gillen
Dit ben ik niet
Ik multitask en glimlach en doe nog extra's met plezier
Ik ren van hot naar her en houd van praatjes en onverwachte dingen
Toch?

Ik wil genieten en ten volle deze vrije tijd beleven want dat is hij
5 weken ben ik ondertussen thuis, wat had ik allemaal al niet kunnen doen
maar het lukt niet
Ik ben buiten spel gezet door m'n eigen hoofd, hart, lichaam

Dus zet ik me en wacht ik
Laat ik het maar zijn