dinsdag 27 november 2018

Zoek

Soms ben ik ze kwijt, mijn pedalen

En hoewel ik worstel met mezelf en het ontzettend moeilijk vind om stil te zitten, om te aanvaarden dat ik gewoon moe ben, ben ik ook wel vaker eerlijk. Ik heb geen zin in een gesprek, ik heb geen energie meer over om iets doms te regelen, ik ben thuis en ik doe enkel wat echt moet. Koken, huiswerk maken, knuffelen en slapen. Opruimen soms. Winkelen als het energiepeil het toelaat. Ik geef het niet graag toe maar ik kan niet meer multitasken, ik ben niet meer zo ad rem en ik kan geen gesprekken volgen in chaos. Meer dan 6 mensen rond een tafel en ik haak af.
Dat is kei moeilijk om te aanvaarden.
Kei. Moeilijk.

Werken zit er niet meer in in 2018. Dat geeft ergens rust. Perspectief om beter te worden. Rust in mijn hoofd. Liefst zou ik vandaag de kerstboom zetten, kerstmuziek spelen en onder een deken gaan zitten.
Dus de Sint zal dit jaar vroeg komen. Want mama heeft nood aan the most wonderful time of  the year.

Er zijn energiebommetjes, hartverwarmers.
Zoals de coachingsessies die me prikkelen, ze geven ideeƫn en paden die ik niet zo meteen in gedachten had, maar wel mooi zouden kunnen zijn.
Ze leren me dichter bij mezelf teruggaan. Ze geven woorden aan waar ik soms ben komen vast te zitten.

Vrienden. Berichtjes. Een hartje onder de riem. Luisterende oren. Geduld. 

Professionals. Gisteren moest ik huilen bij de dokter. Of we wel normaal waren met een psycholoog voor mezelf, een voor zoonlief, een kinesist die me ontlast als ik pijn heb, een huisdokter die ik nu net iets vaker zie en een coach.
Hallelujah. Mijn ouders kijken er soms bedenkelijk bij. Net als waarschijnlijk vele anderen mochten ze het weten. Maar stuk voor stuk hebben ze hun kracht en maken ze het vandaag dragelijk.

Jullie moeten het volhouden... hoor ik als het gaat over zoonlief. Complex trauma. Hechtingsstoornis. Prikkels die niet geregulariseerd zijn. Een rugzak om u tegen te zeggen, maar zoveel liefde. Onwaarschijnlijk veel vechtlust en liefde. Wij zijn zijn stevige brug. Wij moeten stormen trotseren, geloof me dat gaat niet zonder die ondersteuning. 

Ik schrijf in chaos. Mijn hoofd is chaos. Mijn hart gehavend. 

Maar die hulplijnen. De inzichten, het leren over ons en de hoop om hier sterker samen uit te komen evoluerend naar een nieuwe balans en een nieuw hoofdstuk dat geeft me een duwtje in de rug, het komt wel goed.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten