woensdag 14 november 2018

Terugblik - afscheid van de dochter en Ethiopië

7 jaar geleden was het onze laatste dag in Ethiopië en keerden we huiswaarts voor een aantal weken. De tijd waarin documenten door de mallemolen moesten in Ethiopië en bij onze eigen Belgische overheid. We mochten dochterlief maar op bepaalde korte momenten zien en hadden de laatste bezoekjes al even achter de rug.

Wanneer ik dit schrijf hebben we ons laatste ontbijt 'genoten' in het hotel. Vanavond verlaten we Ethiopie voor even en laten we onze dochter ook echt even achter. Ik denk dat ik net als bij vertrek in Brussel tranen zal laten... Het is ontzettend moeilijk om dicht bij haar te zijn maar haar toch niet even te kunnen vastnemen.
We twijfelden om het traject vandaag nog eens te voet te doen om extra te filmen, maar het zou te moeilijk zijn om tot aan de poort te wandelen denken we. Dus beter niet.

Zaterdagochtend waren we beiden echt op. Een deel van de emoties is afgesloten om te kunnen blijven functioneren. Vooral papa heeft dit gevoel. Beiden hebben we het idee dat we elk moment kunnen kraken en zouden kunnen wenen non stop. Maar dan denken we aan haar lach, aan haar pinguinstap, aan de kusjes, aan haar eerste wuiven-moment, ...
Ze had nog nooit gewuifd. De verzorgster deed het haar voor en in het begin ging haar handje wat onhandig over en weer maar dan kwam de swung erin en zag ze papa enthousiast terug zwaaien en lachen en plots had ze zo een grote glimlach op haar gezicht, zo trots dat ze het kon!

Omdat we beiden toe waren aan iets anders en een beetje ontspanning trokken we gisteren naar Hilton voor een zwempartij in verwarmd water en een lekkere gewone lunch met een echt glas witte wijn (ze hebben geen wijn in ons hotel). Het water van het kinderbad is zeer warm en we hebben er ons gewoon in gezet, het eerste warm water deze week want douche was altijd ijskoud. Dat was zo genieten dat ik had kunnen wenen van geluk.

Het was heerlijk genieten, het leek wel een oase. Gras, vogeltjes, zwembad, boekje lezen ... eindelijk voelden we ons ontspannen. Rustig bespreken hoe de volgende weken eruit zien, wat we snel en minder snel in orde moeten brengen, ...

Het enige moeilijke was dat het Hilton een hotel is dat vol zit met adoptieouders. In het zwembad zaten Denen en Amerikanen de meesten met siblings (meer dan 1 kindje - broers en zussen)
Toen we vertrokken, zagen we in de lobby 3 Amerikaanse koppels die donderdag bij ons op de RB zaten. Ze hadden hun kinderen in hun armen. In tegenstelling tot Belgen mogen zij hun kinderen dus direct meenemen na de zitting. Wij moeten wachten tot docs in orde zijn om Belgie met Lidiya in te mogen. Want volgens Ethiopisch recht is zij onze dochter en zou ze vanavond met ons mee mogen... maar het is niet anders.

Het beeld van die koppels met hun kinderen is wel een beetje blijven hangen.

Na een heerlijke namiddag werden we meegenomen door Safmarine collega K en zijn vrouw S die hier al 4 jaar wonen en werken. Even kregen we een blik op een ander Addis. We ontdekten zowaar een Nederlands barretje, aten in resto-tje met traditionele dans en gingen moe maar voldaan slapen.
Even een vakantiedag zo leek het wel.

Vanmorgen inpakken, in de namiddag gaan we wandelen op Entoto Mountains met K en de hond en daarna nog 1 maal uit eten en dan richting airport. Het gevoel is duaal, de dochter achterlaten maar de reis naar de zoon, ons huis, de poezen, ... van de zomer naar de herfst

Geen opmerkingen:

Een reactie posten