woensdag 7 november 2018

Kinderkamer

Ik stop de dochter in bed, hoewel al 9 en super flink blijft ze een zeer aanhankelijk vogeltje op zo'n momenten. Heerlijk vinden papa en ik dat stiekem.
Ik leg me even naast haar voor een babbel en kijk rond op haar kamer. Mijn blik pint zich vast op de lamp, een bol met prinsessen en vlinders;

Ik word terug gekatapulteerd naar die wachtperiode. Adoptie-zwanger is bijzonder. Je bent niet zichtbaar zwanger natuurlijk en je weet niet wie je verwacht... tot de toewijzing is het gissen of je een jongen of een meisje krijgt maar vooral hoe oud je kindje zal zijn. De leeftijdscategorie bij ons wat 0-2 jaar en natuurlijk had ik gedroomd van een baby. Heel erg. 

Ik herinner me de telefoon bij toewijzing en An van de adoptiedienst die de naam doorgaf en de geboortedatum van onze dochter. Maar ?! Ze is al 2 dan?!
Om 1 minuut later manlief te bellen en te vertellen dat ze al 2 is, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Gekke herinnering.

Maar goed bij zwanger zijn, hoort -denk ik- shoppen voor 101 zaken maar ik kon dat dus moeilijk. Ik nam vanalles vast maar legde alles weer terug want jongen/meisje, baby of toch wat ouder dat maakt kopen moeilijk. Want natuurlijk wilde ik roos voor een meisje en een jongen daar hield ik denk ik niet zoveel rekening mee ... 

Zulke dingen waren soms best moeilijk, je wil zo graag genieten van die wolk en zichtbaar zwanger zijn, dingetjes kopen, klaarzetten... 
Maar de lamp dus. Het is voor mij een herinnering van geluk. Uitzoeken speciaal voor haar...  Eindelijk mogen kopen, inrichten. Ik wilde ook alles zelf kiezen. Na jaren wachten mag je eindelijk kopen en dan was ik niet altijd blij met goedbedoelde geschenken, neen want ik wilde dat eindelijk zelf kopen en vooral uitkiezen voor mijn mini dochter. 

Nu moet ik erbij glimlachen en ik weet dat het zo banaal lijkt. Ondankbaar misschien ook, maar het is 1 van die mini dingetjes waar je niet bij stilstaat, klein verdriet zoals het voorbijgaan aan kinderwinkels, babyafdelingen, boeken van dreambaby die meteen de papierbak in gaan... 
En dan toch eindelijk mogen kopen. Ik ging de winkel op en neer wel 5 keer om gewoon een overtrek uit te kiezen voor het verzorgingskussen. En op wolkjes en met glinsterogen liep ik dan naar de kassa, dolgelukkig... 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten