maandag 5 november 2018

En nu

Het was vorige week.
Drukke bende. 8 vrienden. 12 kinderen. Vooral tieners weliswaar. Dus vaak van het hangende soort dat ook wel heel fijn met ons kwam kaarten samen of mee ging wandelen in prachtig gekleurde bossen.
Ondanks het grote aantal mensen was het een rustpunt. De zorg werd gedeeld en er waren geen moetjes. Onze kinderen gingen op in de groep en genoten van zoveel vrijheid, speelkameraden en idd van het hangen.

Onze mannen waren gaan winkelen, de mama's waren thuis en gingen aan de slag met een berg pompoen om soep te maken. Ik niet. Ik zat neer en deed poging nummer zoveel om een alinea te lezen in een boek.
Plots kwamen de tranen. Ik kon en kan niet meer lezen. Kan me niet concentreren. Ik wilde helpen zoals ik dat altijd deed en zou doen. Maar ik voelde me leeg en wilde alleen maar hangen. Tranen plots en niet te stoppen. 
Je moet niets doen, alleen maar voor jezelf zorgen en je evenwicht terugvinden. Rust gewoon.
Kei makkelijk en zo moeilijk. 

Dochterlief merkte het op en kwam bij mij. Maar mama wat is er dan? 
Ik vertelde dat mijn batterijtje leeg was. Dat het even niet ging en dat ik moest rusten zoals de dokter ook al had gezegd.

Grote kijkers, een knikje, een knuffel.

Twee dagen later in de hele vroege ochtend was het nog muisstil in huis. We waren wakker, de dochter en ik.
Ik vroeg haar om een spelletje te spelen samen, gezellig.
Maar mama, is je batterijtje dan al terug een beetje voller?
Mijn ogen schoten vol, ik nam haar in mijn armen en ademde de heerlijke geur van haar haren in (kokos) ... wat een lieverd, wat een voelsprieten 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten