vrijdag 16 november 2018

Dom

Een collega-mama van aan de poort en in het oudercomité moet bevallen, bijna. Laatste loodjes. We sms'en over iets. Ik weet dat het voor echt super bijna is. Ik wil haar iets wensen. Maar blokkeer. Wat zeg je dan? Succes of geniet of sterkte of ... ik weet niet hoe het voelt of wat het is. Ik voel me plots dom, emotioneel dom en onwetend. Tranen prikken in mijn ogen. Ik ben dapper. Ik gun het haar MEGA en uit de grond van mijn hart. Ik ging schrijven dat het niet is omdat ik het zo graag zou willen. Want eigenlijk weet ik dat niet. Ik voel weer niets. Vlak. Buiten prikkende ogen. En dan weet ik dat het niet voorbij is, en ik die dacht dat het echt helemaal over was, opgeschreven, verwerkt.
Yeah right
Levenslang. Meer afgevlakt maar levenslang. 
Ik duim voor mijn collega-mama, ik kijk uit naar een berichtje met super nieuws. Ik kijk uit naar die eerste blik op dat snoezige gezichtje en die mini handjes.
Maar ik weet niet of ik dapper zal zijn. En ik denk dat dat ook niet moet, niet meer. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten