woensdag 14 november 2018

De buitenwereld

Toen ik de kids naar school fietste deze ochtend zag ik een prachtige zonsopgang, de koude sneedt in mijn gezicht
De pauzeknop is nog altijd ingedrukt en ik voel dat het nog moet. Maar het is iets moeilijk voor de buitenwereld. Ik zag het ook bij mijn man jaren geleden.
Als je aan de schoolpoort kan lachen, als je met je kinderen naar de speeltuin kan of zelfs iets gaan drinken met een vriendin, dan kan je ook gaan werken.
Ik geef toe dat ik dat vroeger ook dacht van die populaire ziekte van deze tijd.
Vooruit met de geit had ik ook wel gezegd.
Maar het is niet omdat je kan lachen, al je energie bij elkaar raapt om met je kinderen tot aan de speeltuin te gaan,... dat je kan werken.
Neen werken is datgene waar je hartkloppingen van krijgt of hoofdpijn, waar je weer verandert in moe en energieloos, wat je uitput.
Zolang de balans niet goed zit en je niet met de glimlach kan kijken naar een nieuwe werkdag, moet de pauzeknop nog even worden ingedrukt.

Deze week kreeg ik een vraag. Professioneel. Ik doe het wel even dacht ik, want ik heb vandaag wel energie. Het zou niet lang duren.
Enkel al het gesprek (via sociale media) vond ik moeilijk. Het rapport dat lukte wel. Erna lag ik 2 uur in de zetel, met hoofdpijn. Uitgeteld. 

Dus ik pauzeer. Ook al worstel ik soms met de luie zelf. En denk ik aan wat erna komt. Ik hoor het mij nog zeggen tegen mijn man, tegen vrienden. " Je moet pauzeren, genieten, op adem komen, niet denken aan werk of wat erna. Vandaag rusten"
Maar ik zie het nu. Het is kei moeilijk. Kei.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten