donderdag 22 november 2018

Dappere zoon

Onze zoon, hij is bijzonder, een wonder.
We adopteerden hem als special needs kindje, fysieke beperking op de leeftijd van 2,5. Niet wetende wat de beperking in concreto inhield. We hadden vage beelden, de pediaters van UZA sloten een en ander uit op basis van onderzoeken 9000km bij ons vandaan uitgevoerd door Ethiopische artsen en op basis van videomateriaal van een 20tal sec.
Maar toch, of hij ooit zou kunnen stappen trok iedereen in twijfel.

10 weken nadat hij thuis was stapte hij kleine dappere moeizame stapjes. De wereld stopte met draaien want hij was een klein mirakel toen.

Vandaag meer dan 3 jaar later is hij fysiek bijna even sterk als zijn leeftijdsgenoten, loopt hij, fietst hij bijna en doet hij trappen en kuren als de beste.

2 jaar geleden echter kregen we een ander verdict. Hij zou een hechtingsstoornis hebben. Prikkels, gebrek aan structuur maakte ons leven zeer moeilijk. En liefst deed hij alles alleen, liefde en knuffels duwde hij weg hoewel hij schijnbaar de vrolijkste charel van de klas was.
Een vogeltje zo gewond dat liever alleen zijn strijd streed.

Wat doet dat met een mama? Een moederhart dat zo graag met elke vezel van haar lichaam wil liefhebben, koesteren, troosten, wiegen, zichzelf wil geven voor zijn geluk. Gekke, levendige, impulsieve mama die graag mensen over de vloer kreeg, op bezoek ging, bleef plakken werd mamaatje pieker. Stiller, peinzend, balancerend. Dat is niet goed voor zoonlief, dat zou te druk zijn... Feestjes waren niet langer om naar uit te kijken maar stressmomenten voor hem en mezelf. Voor hem is het een soort crisissituatie, moeilijk te overzien, onvoorspelbaar en hij was dan niet onze lieve, lachende zoon. Hij verandert in oncontroleerbaar, onvoorspelbaar, overal en nergens zijnde... Ik ontwikkelde geen zesde maar een zevende zintuig dat altijd en overal op scherp staat. Nooit rust vindt tenzij hij rust vindt.

Vandaag ben ik thuis week 5. Pauze. Het was op. De balans was niet meer gezond. De rust altijd zoek. De pedalen waren op hol geslagen en ik ben uitgeput, stikkapot. 90% van de tijd.

Vandaag deed ik iets geks. Manlief in het buitenland en toch wilde ik oh zo graag met mijn moeder op stap. Libelle Winterfair, ik wilde dat eens doen en nu was het moment want volgens de dokter moet ik meer doen van wat ik graag zou doen.
Mijn vader was de held van de dag om de kids af te halen, eten te geven en dochterlief naar haar hobby te rijden.

Wonder boven wonder had onze trein vertraging en was mama dus na haar gezellige maar voor haar vermoeiende dag later thuis dan gepland. 

Ik was blij toen ik hem zag zitten in de auto, mijn mini superheld. Tot ik zijn gezicht zag. Boos, woedend. Hij duwde me weg. Mijn hand die de zijne zocht, mijn kus op zijn wang, hij wilde me niet aankijken en trok zijn muts ostentatief over zijn oren.

Thuisgekomen was hij nog steeds boos. Hysterisch dat het meteen bedtijd was.
Papa deed een videocall en toen hoorde ik het ook. "Ik ben boos op mama want mama is zomaar weggegaan vandaag".
Zomaar klopt natuurlijk niet want alles is bij ons een doorgesproken schema. Elke ochtend herhaal ik 5 keer wat de planning van de dag is, wie waar wanneer.
Maar ik was weggegaan.

Ik had mijn zoon, die deze week een super knuffelweek had en de laatste weken kleine stapjes naar me toe zet van knuffels en samen dit en dat, in de steek gelaten.
Zo eenvoudig en zo rauw is dat.

Een mama moet zorgen dus ik bracht hem naar bed. Mijn zoon van 5 die hysterisch was. Hij brulde moord en brand.
Uitkleden ging niet dus ik liet hem tot rust komen. Hij huilde hartverscheurend en in mijn ogen prikten tranen van machteloosheid, van verdriet.
Hij werkte een beetje mee.

Ik begon te vertellen dat ik was weggegaan ja, maar dat mama's dat soms doen zo eens op stap gaan. Maar dat ik ook altijd terugkom en hem altijd, elke minuut graag zie. Ook als ik weg ben. De tranen biggelden over mijn wangen. Hij tilde mijn kin op en onze blik kruiste.
Dat is het moment waarop ik hem zie, de jongen in mijn zoon, het verdriet en de pijn in zijn ogen. Hij huilde in stilte mee en liet me vertellen. Toen ik hem zei dat ik hem graag zag, knikte hij.

Ik deed ons badkamerritueel in stapjes en liet hem zelf naar z'n bedje komen, wat hij ook deed. Na een tijdje.
Hij wilde dat ik wegging maar mocht hem wel een nachtzoen geven.

Vijf minuten later hoorde ik gehuil. 

Ik ging naar boven en hij trok mijn gezicht tegen het zijne. Een zeldzaamheid. Hij kneep en kuste me op mijn voorhoofd. "Mama, kunnen we het nog goedmaken?"
Dat zei hij, hij fluisterde het. 
Mijn hoofd tolde want onze kwetsbare zoon, het vogeltje dat misschien niet meer zou kunnen vliegen en liever alleen in zijn nest zit, hij liet me toe. Een kwetsbaar, broos en groots moment. 

Hij beseft het niet maar hij is dapper. Een superheld. Een wonder. 
En ik ga slapen met een hart vol warmte en dankbaarheid. Elke kleine stap is bijzonder.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten