vrijdag 23 november 2018

Coaching

Toen de tijd bleef stilstaan en het hart haperde, zo'n 5 weken geleden, had ik al een plan.
Een geschenk aan mezelf. Een van de grootste die ik mezelf ooit schonk, zo vond ik.
Op m'n 40ste naar de loopbaancoach. Het is zo'n hip ding om te doen zo lijkt het wel. Maar wie me goed kent, weet dat ik niet persé van hip en stylish ben, eerder van buik en hart.

Ik besloot dat mezelf cadeau te doen, te gaan onderzoeken of dit het nu allemaal wel was in mijn leven. Of hoofd hart en buik nog zo'n beetje op elkaar stonden.

Toen bleek dat het hart plots haperde en ik moest toegeven dat mijn batterij letterlijk leeg was, wist ik al dat er iets niet goed zat. Mijn balans was zoek, ik gaf meer dan ik had en terug kreeg.
En komt dat dan door je werk of is er nog iets? 
De vraag die velen stellen. Is het aanwijzen van de schuldige dan het belangrijkste, vraag ik me af? Het is een samenspel van zovele dingen, altijd. 

Maar net toen was er ook dat eerste gesprek met de coach. Ik was er terecht gekomen na een aantal bevragingen, beetje onderzoek en een intakegesprek want super belangrijk is de klik die je voelt met je coach. Op het eerste zicht begreep ik dat niet zo goed, maar vandaag besef ik dat het fundamenteel is om alle stappen te kunnen zetten.

We gingen praten over sterktes, energiegevers, ik mocht schrijven en in mezelf gaan kijken, vroeger en vandaag, mensen bevragen rondom me en er kwam een rode draad, een beeld dat zo sterk was, hartverwarmend, inspirerend en dat me energie geeft zelfs in tijden van grote vermoeidheid.

Vandaag mocht ik dromen, carte blanche spelen. Het beeld dat naar voren kwam, was zo duidelijk dat het me bij de keel greep en tegelijk gelukkig maakte. Er waren tranen en er was een glimlach. Die confrontatie is ontzettend mooi, hartverwarmend en hoopgevend maar tegelijk beangstigend want planmaker zit in mijn rationele deel en planmakers die willen resultaat en een stappenplan en vandaag kan ik er nog niet de vinger op leggen. Wat kan ik met al die sterktes die zo sterk draaien rond authenticiteit, woordenkunst, waarden, creativiteit en luisterende oren? Ik heb ideeën, wilde ideeën die ik nog niet ga neerschrijven want dan zijn ze helemaal echt. En ze moeten nog rijpen.

Vanochtend was ik leeg, vanmiddag weer driekwart vol want dat bruisende, inspirerende is ontzettend fijn en ook al zie ik het stappenplan nog niet helemaal en al zeker m'n bestemming niet... Even genieten, rondom me kijken en te zien dat er zon is aan de horizon en boeiende mensen op en naast mijn pad, dat is al ontzettend veel. 

Een mooiste geschenk dus, ook in tijden van haperende hartjes.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten