woensdag 7 november 2018

7 jaar geleden - de mooiste dag

maandag 7 november 2011

De ontmoeting met dochterlief

Ik weet niet hoe we deze dag en deze ontmoeting onder woorden moeten brengen... Geen woorden zullen volstaan om het immense gevoel van geluk en liefde te beschrijven...

Om 6u zijn we klaarwakker, door het lawaai op straat en rondom het hotel, maar ook en vooral vanwege dat wat komen gaat. Beide zijn we nerveus, beetje bang, ... hoe gaat het lopen? We weten dat ze onze dochter aan de mama geven als ze ze geven, het zou ook kunnen dat we haar tegenkomen op de binnenplaats ze is immers 2,5 ..

We kijken de zak na met haar speeltjes, selecteren cadeautjes voor de andere kindjes in het AMBA weeshuis, laden de batterijen van de camera en extra memorycard in.

Om 8u zien we de andere ouders aan het ontbijt. Stil allemaal, af en toe zenuwachtig lachen, goed dat we elkaar hebben.

De uren voor vertrek vliegen voorbij. Het ontbijt is toch beetje druk in groep, papa moet nog naar bank, mama moet nog even checken wanneer we nu warm water zullen hebben en het internet werkt dus mama wil ook snel even surfen.

Om kwart voor 10 staan we beneden aan het taxibusje. Zenuwen bij ons allen. Tranen blinken in mijn en papa's ogen... wat ongelooflijk spannend.
Wanneer we richting AMBA rijden, vragen we om ons tijdig te waarschuwen want de straat van het amba willen we filmen. Wanneer we uitstappen aan de witte poort worden de emoties teveel. Alle mama's maar ook onze papa moeten even bekomen.

Dan volgt de klop op de poort...
Vrijwel onmiddellijk wordt ze geopend. Voor ons staan Sister Derry en mevrouw Assafach (de directrice van het amba).
Ze heet ons welkom en vraagt ons om binnen te komen. Op de koer lopen enkele kleintjes maar nergens onze dochter te bespeuren.
We mogen binnenkomen, ze vragen voor wie we komen.
We noemen haar naam met trillende stem.  Direct roept ze "L" en een verzorgster wijst dat men haar aan het verzorgen / aankleden is. Ik ga het hoekje om en daar ligt ze...

De emotie is onbeschrijfelijk, ik tril er nog van na als ik er aan denk. We hebben het filmpje al 3 maal bekeken en toch blijven we wenen. Super zo wonderlijk...
Ze kijkt met haar prachtige grote kijkers naar papa en mij...
Haar nanny zegt haar dat ik haar mama ben ... ik geef haar een aaitje en kusje op haar hand. Natuurlijk moet de verzorgster haar werk afronden, ze kleden haar in roze broekkousen, een groene T shirt en een fleurig kleedje. Haar schoenen zijn zeker 1 maat te klein en haar voetjes worden er letterlijk in gebokst maar voorlopig laten we het maar zo. Tijdens de verzorging aaien we haar, praten met haar en geven haar ons Bumba bal dat voor de rest van de tijd amper zal loslaten.
Ondertussen krijgen rondom ons de andere koppels hun kindjes, ook daar vloeien tranen, zowel bij ons om dat geluk te zien als bij hen voor de ontmoeting met hun kindje.

Wanneer de verzorgster klaar is, mag ik haar pakken. Ongelooflijk, prachtig, adjectieven om dat geluk uit te drukken zijn denk ik nog niet uitgevonden ;)
Ze laat zich direct optillen, kijkt nieuwsgierig maar huilt niet... ze is zo zacht, zo een prutsemie...

Wat later wisselen we en mag papa haar voor het eerst knuffelen. We genieten van die eerste momenten. We bezoeken haar kamertje en haar bedje, zien vele andere kindjes klein en groter. Onze dochter is graag buiten en al snel wil ze buiten spelen.
De tijd die volgt vliegt voorbij. We spelen om beurt, wandelen met haar rond, knuffelen haar, spelen met de dingetjes die we meebrachten maar vooral de bumba bal en de poppenkast pop vallen in de smaak. We geven een voorzichtige knuffel met zijn 3.
Wanneer ik haar buik kriebel en het herhaal, barst ze in lachen uit en snapt ze het spelletje van haar te achtervolgen om te kriebelen. Papa vliegert met haar door de lucht, haar schaterlach zindert nog na in mijn hoofd. Wondermooi zijn die herinneringen.

Na het eten, handjes wassen, drinken en direct stond ze weer buiten. Nog een allerlaatste knuffel met papa en mama en dan moest ze naar binnen voor bedtijd.
Ze was moe en hield me stevig vast, mij en haar ballon. Haar afgeven was moeilijk. Hoewel we wisten dat het beter was, gingen we toch nog even kijken naar haar bedje. Daar stond ons meisje hartverscheurend te wenen... we moesten door... ze moest slapen... ze was ook moe, maar dan buitengaan is niet makkelijk.

Twee dagen tot we haar terug mogen bezoeken...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten