vrijdag 26 oktober 2018

Vast

Ik wil het begrijpen, kunnen uitleggen, oplossen, werken met een stappenplan...
Dat lukt niet.
Niet met dit.
Ik zit vast in emotie, angst, 101 dingen die niet ik zijn en die ik niet kan vatten.
Soms gaat het goed. Soms lach ik.
Soms functioneer ik ogenschijnlijk normaal.
Meestal heb ik een druk op mijn borst, ademnood nog steeds. Meestal moet ik praten tegen mezelf om te onthouden waar ik mee bezig was.
Meestal lijk ik voort te bewegen als een slak en heb ik meer zin om te staren dan om te doen.

Ik slaap veel maar nooit nog diep.

Ik open een blogbericht en sluit. Ik start een mail en stop.
Alles is precies moeilijk.

Vandaag pakken we, een week Ardennen. Ik weet niet of ik blij ben, ja een beetje. Ik houd van de herfst, de geur van het bos, de pakken blaadjes om door te stappen, de gezellige muts en sjaal. Koude in mijn gezicht en daarna een heerlijk glas lekkers of een tas koffie. Altijd is er iets om te snoepen. We gaan met vrienden. Standaard. Jaarlijkse traditie.
Sinds zoonlief er is, lijkt het altijd moeilijk voor mij. Ik maak me zorgen om de drukte voor hem, de prikkels, de allemansvriendjes-handelingen. Hij doet het daar altijd wel best goed, kent iedereen, amuseert zich, maar ik ben een zorgmama. Ik haal hem af en toe uit de drukte, zet ons in een cocon. Ik weet dat ik vandaag die cocon ook nodig heb. Ik wil schrijven en lezen en rusten, niets moeten. Ik weet dat ik goed omringd zal zijn, gekoesterd, alle ruimte alle tijd krijg. En toch.

Ik moet inpakken, heb een hele dag en ik doe niets. Ik denk maar doe niet. Vergeet. Maak nog een lijstje. Ik ben mezelf kwijt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten