zaterdag 20 oktober 2018

Mijn hartje


Een van de lievelingsboeken van zoonlief (In mijn kleine hart) gaat over een hartje boordenvol gevoelens. Ook ik vind het geweldig, het laat ons toe de gevoelens te benoemen, iets wat voor onze kinderen niet evident is.

Eergisteren sloeg mijn hartje over. Ik had pijn, een soort van krampen in mijn hart zo leek het wel. Ademnood.

Mijn hartje was niet blij, niet verdrietig. Wel dapper, dapper om eindelijk te zeggen “sorry het is op, het gaat niet”. Mijn hart was moe en heel kwetsbaar.

Het werd verwarmd door de reactie van manlief, de beschermende zorg, door de reactie van de dokter die me ook wel stevig liet voelen dat het nu echt wel genoeg was.

Vandaag kan ik zitten en niksen (dat is trouwens heel moeilijk), luisteren naar de geluiden rondom mij. In slaap dommelen, op sleeptouw worden genomen door gedachten. Het is een heel bizar gevoel eigenlijk, alsof ik dingen zie of hoor die ik lang niet hoorde. Maar ook besef ik dat ik de hele dag door moet overlopen wat noodzakelijk is. Wat is de volgende stap in de dag? Wie moet er eten, wat moet er gebeuren, waar was ik nu alweer mee bezig...

Voor het eerst blijft de was in de wasmand, schuif ik mailtjes waar ik over moet nadenken voor me uit en denk ik “ laat het maar even los “. Een weekend nietsdoen of zelfs al maar 1 dag. Dat is iets geks. Maar misschien wil ik er wel veel meer van.

Ik nam een blad papier en noteerde energiegevers en vreters. Want ik had oh ja vrijdag ook toevallig een eerst gesprek met een coach. Gek genoeg had ik daarvoor energie, ik kreeg er ook heel positieve energie van terug. Maar ik noteerde ze dus die energiegevers. Ze mogen even de plak zwaaien want ze maken de rest van de moetjes, heel eenvoudige moetjes thuis, haalbaar. Terwijl ik praat in mezelf en lijstjes maak mentaal of op papier.

Mijn hart is moe.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten