maandag 1 oktober 2018

Life is better with friends

Klassiek. Het leven is fijner met vrienden. Tuurlijk.
En toch heb ik het de laatste tijd heel vaak gebruikt, niet zomaar als populaire hashtag maar vanuit het diepste van mijn hart.

Twee weken geleden vierden we met 4 maanden vertraging mijn 40ste verjaardag. Een pareltje van een restaurant met lekker eten en heerlijke wijn, met mijn gat in de boter dat dat zomaar kon en mocht dat besef ik wel.

32 vrienden, 16 koppels. Maar een samenraapsel uit verschillende vakjes. Familie, nichtjes, een jeugdvriendin, adoptievrienden, vrienden uit de studententijd, nog andere vrienden...

Weken voorbereiding gingen vooraf in mijn hoofd, 1 week dolgedraaide praktische voorbereiding effectief op het laatste nippertje.
Want zomaar koppels aan een tafel planten dat was buiten mezelf gerekend - ze hadden het kunnen voorspellen- 
Vrouwen praten graag met vrouwen over kinderen, vrouwenzaken, hobby's. Mannen praten anders dan vrouwen dus vond ik het een goed idee om tegen de traditie in te gaan en gewoon vrouwentafels en mannentafels te maken. Mijn man luisterde naar mijn idee en ging erin mee. Toegegeven tot op het moment van het feest twijfelde ik aan het concept. Maar we gingen door. We maakten een tafelschikking, 1o keer en finaliseerden de avond voordien. Maar mensen mengen, sommigen kenden elkaar totaal niet... hoe ging dat gaan? Ik had een ander idee, ik maakte naamkaartjes en langs de binnenkant schreef ik woorden neer over de buur links en rechts. Woorden die ik belangrijk vond bij die vriend(in). Kapstokjes om gesprekken aan op te hangen.
- Ze vonden het geweldig-
Bij het maken van de kaartjes en bij het schrijven van mijn dankkaartjes ging ik grasduinen in mijn herinneringen.

1 rode draad is eten en drinken, met elk van hen hebben we heerlijke herinneringen aan eten en drinken, het goeie leven. 
Maar elk van hen had met mij ook herinneringen die ik kon linken met onze kinderwens. Natuurlijk heb ik dat niet bij iedereen verteld en het stond ook niet centraal - werd denk ik zelfs niet letterlijk vernoemd in mijn woordje, maar in mijn hoofd kwamen ze wel terug, de herinneringen.

De ouwe getrouwen die niet van zeemzoet en emogesprekken zijn, maar die er altijd waren met meer praktische dingen, een deur die openstaat, een lekker maal, ze waren er toen onze kinderen aankwamen op Zaventem, zagen mij veranderen van jonge springster (ik ben iets jonger) met veel kleur en jeudig enthousiasme tot meer gesloten, moegestreden, teruggetrokken en namen dat er allemaal bij met evenveel liefde.

Adoptievrienden - en we hebben niet iedereen kunnen vragen want er zijn er veel meer- met wie ik zoveel gesprekken heb gehad, wachtend, puzzelend, zuchtend en die vandaag luisteren en begrijpen zonder extra woorden  naar wat het doet om een kindje te hebben met een hechtingsstoornis/achterstand/probleem (welk woord je er ook opplakt)
Intens verbonden door grote liefde, dankbaarheid, strijd, pijn, de grootste emoties van de afgelopen 10 jaar

Schoonbroers en schoonzussen die er gewoon zijn. Altijd. Voor ons hele gezin. Met eender wat, eender wanneer.

Hele bijzondere specifieke herinneringen aan unieke momenten, unieke cadeaus ... niet materieel maar in daden. Elk van die mensen daar ...

Soms keek ik doorheen de ruimte en zag ik mensen geanimeerd praten, lachen en dat was mijn allermooiste cadeau. Echt waar zonder twijfel een topmoment van geluk. Dankbaarheid.
Voor al die vrienden zonder wie we het niet hadden volgehouden elk door hun dosis liefde en bijstand. Praktisch, in grote emoties, met woorden of door een knuffel.

Je zag er STRALEND uit hoorde ik achteraf, ik vond mezelf niet zoveel bijzonders die avond, maar ik was GELUKKIG, zo ontzettend gelukkig met zo een lieve warme mensen om me heen.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten