dinsdag 23 oktober 2018

Het spiegelbeeld

Ik debatteer al 3 dagen met mezelf of ik zou schrijven nu. Schrijven doet me goed, het geeft me zuurstof. En ik heb al over zoveel pijn geschreven dat ik ook dit mag beschrijven.
Donderdag ll ging mijn hart even de mist in. Nu ik thuis ben, merk ik stilletjesaan hoe erg het is. Vooral in de stilte als ik alleen ben.

Bij de kinderen lukt het om te zorgen, zelfs met meer geduld en meer rust. Hun voelsprieten geven aan dat ze zachter moeten zijn, minder ruzie maken, minder battles met mama aan gaan.

Maar los daarvan overspoelt me een reeks van bizarre dingen. Ik kan me niet concentreren, of amper. Ik moet alles, maar letterlijk alles noteren om niets te vergeten. Ik ben ongemakkelijk in ruimten waar ik mensen niet ken, angst aangesproken te worden. Zo moest ik naar de winkel en liep ik rond met een zodanige behoedzaamheid dat ik het zelf erg gek  vond.
De tranen zitten altijd klaar. Ik vrees de tsunami op het moment dat ik ze loslaat of ze niet meer kan ophouden.
Ik slaap enkel nog licht.
Daar waar ik niet kan stilzitten, kan ik nu minutenlang niets doen en enkel staren of dromen.

Ik kijk in de spiegel en supermama is weg. Het is vandaag de "goed genoeg - mama" die alle moetjes heeft afgeschaft. Althans voor mezelf. Buiten koken (en dat zijn enkel de basis-ik-kan-net-koken-gerechten) en was insteken of ophangen en de kinderen van en naar school brengen/halen doe ik niets.

De leegte en de vermoeidheid hebben alles stilgelegd. En weet je, het is goed zo. Ik laat het toe, gedeeltelijk dat geef ik toe. De tranen tsunami houd ik nog even weg. Die komt wel als ik veilig genoeg ben. Ik voel de wind meer op mijn gezicht, ik geniet van een zonnestraal die mij verwarmt en ik laat rondom me heen iedereen lopen en rushen. Ik kom later wel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten