dinsdag 2 oktober 2018

Flashback

Ik zag ze vanmorgen aan de schoolpoort staan. Ze ziet er stralend uit. Nochtans ging ze starten met een traject, een eerste keer. We hebben niet gesproken dus ik heb het niet gevraagd of ze nu al is gestart met de mallemolen.
Maanden geleden vertelde ze mij ervan, ze wist niet wat te verwachten maar was erg hoopvol.
Natuurlijk. 

Ik bedenk me onderweg naar huis of ik ook zo stralend was die eerste keer (keren). Helemaal excited tuurlijk. Want het ging lukken, eindelijk gingen we zwanger worden. We hadden maar een klein duwtje nodig want er was niets gevonden, dus ...

Ik was bijna blij met elk middeltje dat ik mocht innemen of inspuiten (laten inspuiten), met elke follikelmeting want ze zagen er zo goed uit, zo mooi groot en gaaf. Mijn baarmoederslijmvlies toppie!

Ik zat op een wolk van hoop. Op Ebay kocht een ik een setje, ik zie ze nog voor mij inie mini voor een pasgeborene. Een setje van een body en een mutsje.  Wit en muisgrijs.
Ik moest me bedwingen om niet alles te kopen wat ik tegenkwam. 

Dus ja ik zal ook gestraald hebben, ongetwijfeld. Maar ik heb nooit mogen juichen, nooit mogen fluisteren "ik ben zwanger", 
Ik word overspoeld door intense gevoelens door het neerpennen van die woorden.

Ik denk dat het zo gewoon lijkt, maar door wensmama's zo geidealiseerd, zo romantisch zo goud en roos vol glitter, wat ons nooit mogen overkomen is.

Maar weet je die mama aan de schoolpoort, ik gun het haar echt uit het diepste van mijn hart. Ik hoop dat het lukt meteen, echt waar. Ik weet niet of ik de verhalen zou aankunnen, ik dacht dat het voorbij was, dat ik erdoor was maar nu ik de tranen voel prikken weet ik dat dat niet zo is. Dat het nooit over zal zijn. - dat wist ik toch al?- Ik gun het haar omdat het zo mooi is om mama te worden, het is het mooiste wat er bestaat en ook ik zou niet willen dat ze het stralen verleerd, die pijn moet niemand door, de hoop verliezen en weer moeten rechtkruipen. Want het stralen is nooit meer zo intens.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten