vrijdag 19 oktober 2018

Dag 0

Ik schreef de vorige post kort voor ik moest doen wat ik nooit had verwacht. De handdoek in de ring gooien. Achteraf bekeken had ik het misschien moeten zien aankomen.
Het ging al even niet meer zo goed workwise. De ballen in de lucht houden. Vechten tegen de stroom in, meegaan in de kortzichtige aandeel gedreven firefighting.  Vandaag hier en morgen daar. Koerswijzigingen soms van uur op uur.
Ik kreeg letterlijk ademnood. In de veilige thuisomgeving begon ik voor het eerst te hyperventileren. Binnen het uur zat ik bij de dokter en kon ik alleen maar huilen.
Maar ik werk maar 60%... ik ...
Ik werd de les gespeld, natuurlijk heeft ze gelijk. Ik weet dat. Ik ben supermama niet. We hebben een gezin waar heel veel zorg nodig is, waar het niet smooth sailings zijn. Eigenlijk nooit. Elke dag is best moeilijk. Als je dan ook geen energie meer haalt uit je werk en ook daar helemaal geen omkadering meer hebt...

Crash.

Ik moet toegeven, zegt mijn man.
Mezelf op de eerste plaats zetten, zegt de dokter.
Doe wat je leuk vindt, zegt de dokter.

Ik zag het bij mijn man ooit, ik zag het bij vrienden. Ik weet hoe het werkt.
Hoe moeilijk is het om in de spiegel te kijken. Hoe moeilijk is het om te luisteren naar de stilte, niets te moeten. Kei moeilijk.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten