maandag 15 oktober 2018

Aftellen naar de dochter flashback

Maandag. Indian summer goes on. Ik heb een half uurtje (scherp) voor mezelf.
Dit weekend, zomaar random tussendoor, overviel me een groots gevoel van geluk. Ik zei tegen m'n man... "wat hebben wij 2 prachtige kinderen, wat mogen wij onze twee handjes kussen" en dat is zo. Ze zijn ons grootste geluk. Het is die tijd van het jaar, terugblikken...

7 jaar geleden zaten we in de laatste rechte lijn van het wachten op de eerste ontmoeting met onze dochter. Op 15 juli van 2011 kregen we een toewijzing. Dat is een telefoontje van het adoptiebureau die je aankondigen dat je mama & papa wordt van in ons geval een meisje L geboren op 8 juli 2009. 2,5 dus. Nog een maand later hoorden we dat onze rechtbankzitting pas na het gerechterlijk verlof zou vallen nl 10 november 2011 in Addis Abeba.
We planden een reis en zouden 5 november vertrekken om haar 7 november voor het eerst te ontmoeten.
2 jaar en 7 maanden (en een klets) waren we al aan het wachten...

Ik zou een jaar ouderschapsverlof nemen maar begin oktober, een maand voor ons vertrek, werd ons kantoor gesloten en kregen we collectief ontslag. Ik heb nog steeds het gevoel dat ik die periode niet bewust heb meegemaakt. Ik balanceerde om recht te blijven in die laatste weken voor vertrek. Balanceren tussen angst, grootste geluk en ongeduld. Oh ja en we verbouwden toen, onze keuken was een bouwwerf en de kinderkamers zowel van de pluszzon als dochterlief waren in de laatste fase beland.

Ik schreef op 15 oktober 2011...

Balanceren, koorddansen dat doen we momenteel.

Balanceren tussen werk en leren leven met ontslag, afscheid nemen van mensen, dromen en werk. Maar ook uitkijken naar wat komt, de kans op een koersverandering na het jaartje vrij met Lidiya Marie. 
Het ontslag werpt een schaduw op de voorbereiding jaartje vrij, het heeft het veilige vangnet zomaar doorgeknipt. Het verdriet om het verlies wordt opzij geduwd want er is teveel daarbuiten dat aandacht vergt. Teveel deining zou me van m'n koord laten vallen.

Balanceren tussen "het leven zoals het is" en "uitkijken naar de reis van ons leven". Vaak is het moeilijk om mee te draaien in het leven van alledag. Niets is normaal. De werkconstante is weg, ons huis staat nog altijd beetje op z'n kop, de gezellige keuken waar je kookt en geniet, mis ik soms. 
De dagen de pluszoon er is, zijn de meest gestructureerde. Zijn school en hobby's zijn dan constantes waar we in moeten mee draaien en bieden even structuur.

Balanceren tussen verlangen om haar te zien en opkijken tegen het onwaarschijnlijke gemis dat op ons wacht als we terug naar huis keren. Het gemis dat er nu ook is. We zijn vervuld van vreugde omdat het zo dichtbij sluipt maar we zijn ook triest omdat elke dag wachten eentje teveel is...

Balanceren tussen rust inbouwen, pauze en stilte en druk bezig zijn. Bezig blijven houdt het leefbaar maar rust is broodnodig.

Nog minder dan 4 weken, het komt oh zo dicht. 
Vandaag ontdekte ik dat de yoghurt in mijn winkelkar goed blijft tot de dag voor de rechtbankdatum. Zo'n kleine dingen doen me dan slikken, "het is er bijna".

Spannend wordt het, spannend balanceren op onze koord...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten