vrijdag 26 oktober 2018

Aan de zijlijn

3 jaar geleden is het dat mijn manlief, mijn sterke rots en altijd dappere zelf moest toegeven dat het op was, in het rood, leeg …
Ik stond toen aan de zijlijn, zat soms te kijken, wist niet altijd wat te doen, je kan ook niets doen buiten knuffelen, een schouderklop, zeggen dat het goed komt.

Nu zit ik hier
Vaak zonder woorden
Altijd maar mijn draad kwijt (daar word ik gek van)
En zo vaak zomaar met tranen

Ik zie mijn man kijken
Ik zie mijn ouders met een bezorgde blik, die me soms proberen een extra knuffel te geven
Ik zie het in de ogen van de dochter die altijd al enorme voelsprieten had
Ik lees het in berichtjes

Het verwarmt mijn hart, ik weet dat ze er zijn, de vriendjes, de lichtjes in de duisternis, de schouder, de luisterende oren, …
Merci :)
Ik ben vandaag niet zo dapper, soms is het lichtje een druppel op een hete plaat
Glijdt het zo van me af. Vraag ik of mijn man mij nog wel graag ziet, ook al vertelde hij mij dat net nog geen uur geleden. Tussendoor kan ik erom lachen. Tussendoor glimlach ik bij de lieve woordjes van mijn vriendinnen die net zo moe zijn, die ook zoveel zorgen dat ze zichzelf te vaak vergeten. En mij dan toch zo'n hart onder de riem steken.
Sterren aan een grijze hemel
Laat ons beloven om het deze vakantie traag te doen, puur en op ons gemak. Heel veel magjes en zo weinig mogelijk moetjes.
Ik beloof het, ik kan eigenlijk niet anders... maar beloof het mij ook en jezelf

Geen opmerkingen:

Een reactie posten