donderdag 18 oktober 2018

Aan de zijlijn

Soms lees ik een verhaal op de sociale media of een tijdschrift over mensen die nog in een traject zitten zoals dat heet. 
Dat is moeilijk soms. Het haalt wonden open, doet je terugblikken naar een tijd die zo gitzwart was en waar elk sprankeltje hoop kei hard werd neergehaald, aan flarden geschoten.

En toch zijn er zo'n mooie verhalen waar het allemaal goed komt, prachtig. Echt. Ik gun het elk van die mama's die hun lijf niet voor niets hebben kapot gemaakt.  Dat is misschien te hard... maar zo voelt het nu even dus ok.

Ik las het deze week nog ergens, ik moet opzoeken waar, dat kinderloosheid een verdriet is dat je niet mag onderschatten.

Ik ben niet kinderloos. Ik heb de 2 super kinderen, ik zou zeggen de meest fantastische maar goed dat is niet waar want jij denkt hetzelfde van jouw kinderen. Dus voor mij de 2 meest fantastische.
Ze doen me lachen, ik ben MEGAtrots op wie ze zijn. Twee kids met pit, oh boy zoveel pit. Twee creatieve zielen elk op hun manier. Ze hebben muziek in hun lijf en hoofd en moves heerlijk. Ze zijn kwetsbaar als een vogeltje. Ze maken me soms gek. Dat is ook waar. Maar vooral verwarmen ze mijn moederhart met zoveel allesomvattende liefde, echt waanzinnig veel. Ik kan niemand zo graag zien als die 2.
Ik ben dus niet kinderloos. Maar ik voel wel een soort van oergemis. Ik kan dat niet altijd uitleggen, niet iedereen snapt dat wegens toch wel een taboe. Maar goed ik voel dus een oergemis.

Deze week vroeg ik heel oprecht naar het traject van iemand die ik ken. Alleen er aan denken, snoert mijn keel dicht. Het vergt veel energie maar ik wil het doen want ik zou zo heel erg graag hebben dat het lukt. Gewoon boem patat van de eerste keer zodat het een goeie ervaring blijft. Dat de positiviteit blijft en ze gewoon kunnen terugblikken op een mooi verhaal. Echt.
Het idee dat iemand die ik ken door die mallemolen moet... dat komt veel zwaarder binnen dan ik dacht.
Toen ik las over de prikjes en de pick up en de volgende stappen, moest ik wenen. 
Beetje gek is dat. Het was alsof de beschermingslaag opzij werd getrokken en gewoon kei hard binnenkwam. 

Ik vraag het dus best nooit live. Best zo op afstand zodat ik kan glimlachen door mijn scherm en de universe heen, zo met emoticons. 

Ik duim kei hard dat het lukt. Iedereen verdient dat. Echt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten