vrijdag 28 september 2018

Op stap

Het is veel te vroeg voor een zaterdagochtend, kindergeluk... bij je in bed kruipen en zo wroeten en draaien dat mama dan maar besluit dat verder slapen geen optie meer is.
Toegegeven, mijn molentje begon te draaien en dan is het om zeep, niet waar...

Straks ga ik op pad. Me time, friends time. Een dikke 24u Gent voor de boeg. Shoppen, koffie drinken, aperitieven, lekker eten en kletsen.

De laatste keer was voor de grote klop. Amsterdam. Mei 2017.
Die grote klop kwam er in december 2017 toen een psychologe die werkte met zoonlief zei "Mevrouw, het wordt tijd dat u uw grote verdriet aanpakt, op deze manier kan uw zoon zich aan u niet hechten". Ik zat erbij, keek ernaar, knikte dat ze gelijk had en ging wezenloos buiten met man- en zoonlief en dacht "dit kan toch niet, ik doe alles en geef alles werkelijk alles wat ik heb om hem te helpen".
Maar het schudde me wel wakker. Praten en schrijven begon.

Ik deelde mijn blog met mijn vriendin, ik ken ze van in het middelbaar. De enige die uit die tijd zo is blijven plakken.
Ik beschreef haar in het begin als een minder emotionele kip als ik zelf. Ze is iets rationeler, minder van de rollercoaster. Maar ik kreeg al snel een tik als terechtwijzing. Ze las mee en na al die jaren dat we dus elkaars beste vriendin zijn, ging het plots ook wel eens over die blogberichten en dus dat grote verdriet. Het was grappig, boeiend en confronterend.

Het is niet dat mensen mijn verdriet niet wilden zien, ik hield zelf de potjes tot dan stevig dicht. Ik zei nooit dat ik baby's vasthouden heel erg confronterend vond, dat ik niet kon meeleven met zwangerschapsverhalen of bevallingsgetuigenissen, dat ik het zooo moeilijk had met het kopen van een geboortegeschenk. Dat het vasthouden van zo'n inie mini kledingstuk of knuffel mij volledig onderuit kon halen-tenzij ik mijn muur nog wat hoger en dikker bouwde wat vaak lukte.

Onze vriendschap kreeg na al die jaren een soort nieuwe diepgang. We werden beiden 40 maar door de muur neer te halen die ik rond mij had gebouwd, werd het nog oprechter en mooier. Praten waar het echt over gaat. De vraag "en hoe is het" is nooit meer vrijblijvend, ik kan ze niet meer afwimpelen  en dat is goed.

Dus straks op pad. 24u weg is een heerlijke re-energize boost en ik kijk er stiekem geweldig naar uit...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten