maandag 3 september 2018

Namen

Ik heb een collega, niet rechtstreeks maar hier zo op mijn verdieping, en ze is zwanger. Stilaan overduidelijk mooi buikje.
Of ze nu een patattenzak aan heeft of een stijlvol kledingstuk, ze is prachtig zoals elke zwangere vrouw. Dat vind ik. Of ze er nu belabberd uitzien of niet, ze stralen in mijn ogen altijd.

Sinds mijn terugkeer is die buik overduidelijk. Ik ben dus sociaal gehandicapt. Ik wandel lange bogen errond, vermijd koffiekletsen. Stom. Niet beleefd. Maar het is sterker dan mezelf.

Net lanceerde iemand (luid) de vraag of ze al weten wat het is.
Paniek. Ik kan die gesprekken niet hebben.
Oortjes oortjes om muziek aan te zetten.
"Sofie, raap jezelf samen seg en werk door. Luister gewoon" 
Dat lukt niet zeker niet als ze ook nog over namen kiezen beginnen"

Ik ben anti oortjes delen maar ben naar de bureau naast me gelopen om daar oortjes weg te plukken.

Het is dus nog niet beter. Het is voor altijd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten