dinsdag 25 september 2018

De hulplijn

De zon schijnt, het lijkt wel een cadeau na de regenachtige dagen die we hadden. Achter ons op de weide staan nieuwe jonge paarden, hen zien draven in het zonlicht deed me beseffen dat er elke dag mooie momenten zijn om dankbaar over te zijn.

Vanmiddag gingen we voor het eerst 'echt' met zoonlief naar een psycholoog. Net als verwacht, ging die laatste vrolijk door met spelen en weigerde hij zich te zetten voor een gesprekje. Hij luisterde wel aandachtig in zijn spel.
Vorige week gingen mijn man en ik alleen op intakegesprek, een van de zwaarste gesprekken uit de recente geschiedenis vond ik dat want niemand geeft graag toe dat het beter is om hulp te zoeken ook al zijn we zelf grote voorstander van professionele luisterende oren. 
Hulp zoeken voor je kind omdat je het alleen niet kan, dat is een grote stap. Een dappere ook dat besef ik, maar een grote stap die zwaar weegt op mijn hart.

Het besef dat ons pad samen met zoonlief nooit over rozen ging, dat durven toegeven dat is zo moeilijk. Het doet me veel verdriet ook al heeft noch hij noch wij daar schuld aan. Ook al werken we met ons hele gezin alleen maar aan beter.

Ik voel me de laatste weken weer allesbehalve super mama. Mama laat steken vallen, durft wel eens te mopperen of haar stem te verheffen. Ziet creatievere creaties passeren voor de ruimtedag dan diegene die ik bedacht, domme dingen soms dus en toch.

Als je zo lang wacht dan wil je alleen maar super mama zijn toch?
En vandaag ben ik dat niet. De zoon vraagt tonnen energie waardoor zelfzorg een grote utopie is wegens knock out 's avonds. Energie om iets vrolijks creatief te doen met dochterlief is er zelden. 

Tijd en energie lijken weg te glippen. 

En toch zijn er stapjes zoals vandaag, dappere stappen.
Of stapjes voor mezelf zoals een verkennend gesprek met een loopbaancoach wegens "is dit het wel voor de rest van mijn dagen", "kan ik niets anders minder dollargedreven gaan doen"...

Stapjes die veel vragen. Emoties die zich opstapelen. Dus tijd voor koffie en rust en even mezelf zoeken

Geen opmerkingen:

Een reactie posten