zaterdag 11 augustus 2018

Verscheurd

Zondagochtend. Koffie en zachte muziek. Manlief op de fiets en ik heb heel verantwoord de kids voor TV gezet. Moeilijke ochtend. Er is een knoop - al even- ondanks een fantastische vakantie.
3 weken weg van de wereld leek het wel. Vooral bij onze vaste stop aan het Gardameer kwam er zalige luilekkertijd. Zeer tegen mijn natuur val ik daar altijd in een extreme rust van niets hoeft en alles mag. Zeer tegen mijn natuur ben ik dan tevreden met een stoel bij het zwembad en moet manlief me soms meesleuren op een uitstapje.
Het is mijn ultieme pauzemoment van het jaar. Ik had er nog kunnen blijven, ik zou er kunnen schrijven. 

En misschien is dat schrijven deel van de knoop. Ik voel me op een soort van splitsing op mijn pad gekomen. De verdrietknoop is grotendeels ontward. Het is niet de biobaby die me verdriet bezorgt, maar het traject dat me heeft murw geslagen. En dan heb ik het over de combinatie van bio-fertiliteit maar zeker ook adoptie.
Dat verhaal, dat moet ik kwijt daar moet ik meer over lezen zodat ik mezelf kan zeggen dat het ok is zo, dat ik niet heb gefaald, dat het normaal is dat ik hier bont en blauw ben uitgekomen maar er een leven is na.

Het vertellen doet me goed. Zoals op die kinderwensouderdag. Ik was er emotioneel uitgeput van, maar zat ook op een wolk. 
Laatste keer toen ik wegging bij mijn professioneel luisterend oor wist ik het zeker "ik zou het van me afschrijven, een boek voor mij en wie het ooit lezen wil".
En tijdens de vakantie vroeg ik me soms af " maak ik er niet teveel spel van", " ik heb zoveel geluk, zo'n prachtig gezin waar ben ik mee bezig"...
Ergens worstelt dat in alle lagen van mijn lichaam lijkt het.

Met de eerste schooldag die eraan komt, komt er ook een nieuwe schreeuw om structuur, een nieuwe start. En nog ergens daarbinnen roept iemand, "spring op deze trein en plan iets in voor jezelf. Structurele me time", maar snel snel kan je dat ook niet beslissen wat en hoe.

Resultaat is spanning voor het eerst in tijden overal in rug bekken en nek. Spanningshoofdpijn die me lijkt te verpletteren. Die hoofdpijn die ik jaren had in ons traject. 

Nog 4 dagen tot ik weer aan de slag ga. Het is het moment om het tij te keren en alle moetjes te laten varen. De dagen te nemen zoals ze nog komen en te genieten. Misschien is "ik moet kiezen, ik moet genieten" ook niet goed. 
Gewoon doen zoals het komt. De fameuze "let it go".


Geen opmerkingen:

Een reactie posten