woensdag 15 augustus 2018

Afscheid van een wens

We vieren vandaag geen moederdag, die vieren we in mei sinds de kids er zijn. De school-moederdag.  Thuis vroeger vierden we hem in augustus, de 15e. Maar goed, hier dus niet vandaag, of niemand dacht eraan behalve ik :)

Vandaag is een mooie dag om de titel van mijn blog te herschrijven. Afscheid van een wens, zo begon het... binnenkijken in mijn hart. De deurtjes die zo stevig dicht waren getrokken, weer gaan openen. En ik leerde veel. Ik leerde mooie mensen kennen, ik ging eerlijk antwoorden als mensen me vroegen hoe het ging, ik ging eerlijk zijn met mezelf. Vertellen en schrijven en ik ontdekte dat het niet die bio-zwangerschap was, of dat ini mini babytje waar ik altijd over droomde. Neen, de olifant in de kamer was het traject naar het moederschap.

Dat pad ging niet over rozen. Het pad maakte veel kapot, maakte dat heel erg weinig vanzelfsprekend bleef. Het veranderde mijn kijk naar mijn lichaam, naar mezelf. Het beïnvloedde goedlachsheid, impulsiviteit, schaterlachen, sexualiteit, zelfzekerheid, mijn liefdesrelatie, familiebanden, vriendschappen.
Na de bio-natuur-pogingen kwam het fertiliteitstraject, het monster van meedogenloosheid en meteen erna het adoptietraject. In mijn ogen een veel mooier pad, maar niet te onderschatten vanwege hoogteverschillen tussen diepe dalen en de giga bergtoppen, een pad waar je vaak wordt vertraagd, waar heel wat grensovergangen zijn, veel administratie maar je geduld - in ons geval- werd beloond. 

Vandaag ben ik mama en ik wil vandaag beslissen om niet enkel te schrijven over mijn verdriet, maar ook soms over het geluk. Of over de hobbels die we beleven met onze twee wonders. Gewoon mama van alledag. Mama met rugzak. Het leven zoals is het, mama.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten