maandag 16 juli 2018

Wieg

Gisteren was een dag van tegenstrijdigheden, de gemiste kans vs de "oef het is voorbij". Al is dat laatste meteen wat te blij gesteld.

Na maanden van zolder opruimen tussen de bedrijven door maakten we de klus gisteren eindelijk af. Alles werd netjes opgeruimd, er kwamen labels en vakjes en het geheel is nu prachtig, overzichtelijk.

Er is een babyhoek. Maar het pijnlijke is dat ik wat daar staat eigenlijk nooit heb mogen gebruiken. Een erfstuk, de wieg van de familie van mijn man. De kinderwagen van mijn pluszoon. Het zijn stukken waarvan ik op zich niet weet of ik ze had willen gebruiken. Als vrouw heb je denk ik van kleinsaf zo'n droom van hoe je wieg eruit moet zien, wat voor kinderwagen jij zou kiezen. Ik had dat... Toen we 30 jaar geleden catalogi kregen als 3Suisses bladerde ik altijd door babygerief, later droomde ik luidop bij het krijgen van de Dreambaby folders en zag ik het helemaal voor me. De droom van de zeemzoete cocon die je bouwt voor het kindje in je buik. Heerlijk leek me dat. 
Gisteren pakte ik ze in voor onze kleinkinderen, mocht het ooit nodig zijn, mochten ze dat erfstuk willen gebruiken. 

En anderzijds was het het peuterbed van onze 2 lieverds. Het stond jaren langs ons bed (mijn kant) omdat ze er in tijden van emotionele nood zouden kunnen neerstrijken, vlakbij ons (mama)... Maar gisteren ruimden we dat dus ook op en na de pijnlijke zucht van de wieg was dit er ook eentje van opluchting want hoe graag ik ze ook zou klein houden, hoe graag ik ook zo'n inie mini baby zou koesteren, het is ook zo fijn om een kind te zien groeien en bloeien en net dat ietsie pietsie meer vrijheid te krijgen.

Tegenstrijd in mijn hart.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten