maandag 16 juli 2018

Schrijfpauze

Er was een schrijfpauze. Kort. Het was op. Ik voelde me even zo ontzettend moe, zo leeg, zo verdrietig. Onze allerliefste kleinste zoon is bijna 3 jaar thuis. Na een jaar ontdekten we dat zijn opvallend positief sociaal gedrag en zijn "ik doe het zelf" een hechtingsstoornis of achterstand of beschadiging waren. Hoe je dat label ook wil noemen.
We gingen in de bubbel in de mate dat het kon. Sociale pauze. Wat had ook ik daar nood aan. Voor mij was het een mokerslag en het begin van het besef dat ik ook rust en ruimte nodig had. Nog eens een anderhalf jaar later schudde zijn professioneel oor aan mijn arm en vroeg me om aub aan mijn stapeltjesverdriet te beginnen.

In al die tijd gaat hij in ups en downs. Periodes van rust, knuffelen, opluchting bij ons en periodes dat we de dieperik in storten en beseffen dat de strijd niet gestreden is.
Elke dag opnieuw liefde en vertrouwen geven in de hoop dat het die dag wordt gevoeld, dat het binnendringt. Hem laten weten dat het voor altijd is. Dat we willen zorgen voor hem en dat hij dat mag aannemen. Het is een strijd.

Het begon bij zijn verjaardag midden juni, over de drukke ongestructureerde weken op school en feestjes thuis voor jarigen en familie, mama en papa die gingen shaken op de wei van Werchter, ... en dit weekend liep ik tegen de muur. Ik kon er niet meer tegen. Ik werd weggeduwd, iedereen was liever dan wij. Soms zei hij letterlijk "ik wil een andere mama"... dat doet zoveel pijn.

We hadden logees en plannen met hen, maar die zaterdag brak mijn hart. Onze plannen werden bijgesteld, de logees gingen zonder ons op stap en we namen afscheid. Wij deden de deur van de cocon dicht en probeerden letterlijk heel dicht bij elkaar te zijn en te blijven. Geen mensen meer op bezoek en donderdag vertrekken we voor 3 weken genieten.
Er zullen prikkels zijn, er zijn mensen die hem zullen koesteren, vrienden die we weerzien, een gastvrouw die van ver zal zwaaien en hem elke dag meer dan 1 kus op de wang zal drukken, maar er is ook die bubbel van gelukzaligheid en veel tijd voor elkaar.

En voor ons tijd om na te denken hoe we verder moeten hierin. Wat we misschien toch weer moeten bijsturen aan zorg.  
Mijn lieve kleine zoon. 


Geen opmerkingen:

Een reactie posten