vrijdag 13 juli 2018

Puffen

Woensdag bij mijn luisterend oor... 

Het gaat goed hoor, er is zoveel gebeurd. Maar ik voel me zo moe zo moe zo leeg, zorgmoe, prikkelbaar, thuis veel kibbelpartijen, het zal wel bij mij liggen...
De tranen zaten klaar en hoog. Het was zo'n moment waarvan er wel al meer waren geweest. 

Ik begon te vertellen en kwam al vertellend natuurlijk zelf tot een aantal fundamentele dingen die ik alweer was vergeten. Dat woordje zelfzorg wat ondertussen al in vetonderlijnde hoofdletters in de palm van mijn hand moet staan. Ik weet dat hoor, zeker, ik ben fake blond. Dus ik weet dat. Maar weet je eerst ga ik zorgen dat ik x y en z nog doe met de kids. En ik ben nu thuis dus ik zal elke dag een spelletje spelen en zien dat de dochter leuke dingen kan knutselen en tuurlijk mogen de vriendjes komen. Oh en die vrienden nog zien, ja ok het is zomer toch.
En manlief die de laatste dagen werkt dus alles af wil werken, wil fietsen tussendoor tuurlijk.
Makkelijk zat. Tot het dus op is.
Want mijn zelfzorg, mijn hobby dat is thuis lezen, schrijfen, tekenen, kleuren, creatief zijn maar niet achter vergrendelde, gepantserde deuren waardoor ik niet "mama!" 101 keer binnen het uur hoor. Helaas. Soms.
Ik ben boos. Dik boos op manlief die zo'n hobby heeft waarmee hij het huis uit is en dat ook gewoon doet zonder schuldgevoel. Begrijp je dat? Ik 98 keer van de 100 niet dus ik ben onderhuids boos op hem omdat hij doet wat ik ook wil doen. Gewoon de me-time nemen. 
Ik kom dus tot die al bekende en oude fouten.

We schakelen over op andere zaken, mijn gesprek met Shanti, de dag van kinderwensouders, ontmoetingen, gesprekken, en ik merk dat mijn toon, mijn ritme van praten en alles anders is. 
Hij merkt het ook op op het einde. Die heerlijke dingen die zo dicht bij mezelf zijn geven mij zo ongelooflijk veel zuurstof...

Ik stap buiten en ben ongelooflijk blij. Ik bel manlief om me te excuseren voor mijn prikkelbaar gedrag, vast van plan om hem toch straks ook te zeggen dat ik die me time ook echt nodig heb.
Ik rijd naar huis en maak plannen in mijn hoofd. Ik glimlach, klein geluk...

We zijn 2 dagen later en ik ben dapper geweest. Heb gelezen, koffietjes gedronken, gekleurd, opgeruimd en uitgeklaard. De plannen verhuisden naar de achtergrond. Minder prikkelbaar en meer bewust positief. Maar toch moe en leeg. 
De zoon en ik hebben moeilijke weken. Geen structuur is bij hem zo'n chaos in zijn hoofd en hoe ik ook probeer, we versterken elkaar in de onrust ipv rust te vinden. Heel af en toe lukt het en dan wrijft hij door mijn haren en is het 5 minuten ok.
Zomers. Ze zijn fijn. Ze zitten soms te vol. Het is alsof iedereen volle bak wil genieten. Maar ik beken, ik ga genieten als we donderdag de voordeur dichttrekken en gaan voor 21 dagen genieten met z'n 4tjes.
Weg van huis en tuin en klusjes en wasjes en koken. Alleen een te hoge stapel boeken, de juiste pennen, stiften en potloden, schriftjes voor alle moods, een te grote zak gezelschapsspelletjes en veel meer knuffeltijd. En me time. Echt ik doe het. Terwijl manlief en de kids bommetje spelen in het zwembad. Apero en me-time.
Beloofd.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten