vrijdag 29 juni 2018

Werksituatie

Uit de voorbereiding van Dag van de kinderwensouders.

Impact op je werksituatie.
De praktische en de emo kant

Praktisch mocht ik verre van klagen besef ik nu. Op mijn huidige job, in de huidige firma zou het niet lukken, te weinig flexibiliteit of openheid, te weinig veilige vangnet.
Maar al die jaren geleden bij het bedrijf waar de slagzin "People making the difference" was, daar kon het allemaal. Vooral geen stress extra creeƫren. We zien je wel verschijnen... Ik besef nu wat een luxe dat was en hoe weinig voorkomend dat is.

Van bij het begin sprak ik er open over, daar ben ik erg rationeel of praktisch in. Vooral praktisch. Een moeilijkheid was de onvoorspelbaarheid, niet voor hen maar voor mezelf want ik houd van nette agenda's. Ik wilde geen geheimen, geen verstoppertje spelen. Ik sprak niet of zelden over de emo-kant maar wel de praktische rompslomp.

Maar emotioneel, daar begon ik over na te denken in de voorbereiding naar onze gespreksdag.

Een paar herinneringen kwamen boven ...

De cleane gang van het ziekenhuis, de grote eenzaamheid die je voelt als je daar zit te wachten bij de bloedname of bij de gyneacologie voor je volgende meting. Het is er druk, maar de eenzaamheid en de kwetsbaarheid is immens. Achteraf bekeken is het een moment waar liefde, menselijkheid, iemand die je eens in je arm knijpt zo welkom zou zijn. Maar eigenlijk leent een ziekenhuis zich daar niet toe, zijn we allemaal teveel te bang voor emoties of een gesprek. Want soms weet je natuurlijk dat die vrouw die daar op dat uur ook zit, dat ook zij er is voor een opvolging.

Binnen en buiten, kort je bloed nemen of een echo met een meting van je eicel(len). De auto in en knop omdraaien, hopelijk zonder file met zo weinig mogelijk vertraging op het werk. Je knop omdraaien en proberen na te denken over de dag die je voor je ligt. Op basis van de resultaten van die dag eventueel al voorzichtige inschattingen maken voor je afwezigheid voor het grote werk in Leuven later die cyclus.

Blijven presteren, meedraaien, binnenwandelen en je werk starten. Eigenlijk is dat crazy. Maar het leven gaat door zeggen ze, of dat maar goed is, dat weet ik niet. 1 van de redenen van het emotionele wrak dat we allemaal worden is het doorgaan, het jezelf rechthouden.

Een andere herinnering waren de suppo's na de terugplaatsing. Een vettige brij was het. 3x/ dag genadeloos met de wekker erbij. Dus als die tijd eraan kwam, trok je naar het toilet. Hopend dat je niemand tegen kwam met die suppo's in je zak. Acrobatentoeren uithalen en weer naar je plaats. Dat is hoe je dat ook draait of keert een *** situatie.

Gelukkig mocht ik op de dagen dat het telefoontje kwam, thuis blijven. Werken. Leven in de grootste angst en hoop. De dag erna naar kantoor. Doorgaan. De volgende poging al in m'n gedachten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten