vrijdag 1 juni 2018

Start all over

Soms vergeet ik het maar ik ben 40, mijn kids groeien als kool en worden deze zomer 5 en 9. Crazy want het lijkt gisteren dat ik ze in mijn armen sloot en eergisteren dat ik zot en onbezonnen mijn man leerde kennen, een love story dat een hoofdstuk op zich waard is...Maar goed ik 40 en in het begin van een nieuw hoofdstuk meer in balans en zoveel wijzer dan een jaar geleden.

Op het werk heb ik een jonge collega, prille twintiger, matuur voor haar leeftijd -zo zeggen wij dat graag- met een gouden hart, haar mannetje staande tussen sales mensen en managers die niet altijd tijd hebben om te managen en dan ik daarbij. Al helemaal niet makkelijk want zo'n 40-er die 60% werkt en dan nog eens heel sterk idee├źn heeft over wat wel en niet en hoe het wel en hoe het niet... tja dat moet niet evident zijn. 
Maar goed onze lieve prille hardwerkende 20'er. 

Ze trok er gisteren de stekker uit. Besloot dat het genoeg was en niet je dat was, niet over 1 nacht ijs gaande, neen wel overwogen. En ik begrijp haar, ik steun haar, het is soms een madhouse. De hele wereld en zeker de Amerikaanse firma's zoals diegene waarvoor wij werken vergeten soms wel eens dat er ook iets anders is dan dollars en firefighting en kwartalen halen. Ik ben 40, ik kan het iets meer relativeren, thuis gaat de knop om en wordt er zo vaak "mama" geroepen dat ik al snel de dollars vergeet.

Mijn collega en de stekker, ik vind dat zo knap, misschien denk ik teveel als 40-er maar goed ik ben nu eenmaal 40 en ik zeg dus vandaag "meisje, groot gelijk, blad omdraaien en springen". Je moet doen wat je graag doet, wat je energie geeft, kijken naar je hart en wie je bent en je vaker afvragen "ben ik gelukkig, word ik hier gelukkig van, brengt het me iets bij". 

En met haar al die tips te geven , vroeg ik mezelf af wat ik deed toen ik zo jong was. Het lijkt een leven geleden. Ik sprong ook, genoot van alles op mijn pad, geloofde in de liefde maar werd teleurgesteld, reisde heel wat en had de job van mijn leven.
Ik leerde mijn man kennen het de gezinsfoto hertekende zich al, ik kreeg er een schat van een pluszoon bij. 

Als ik nu terugkijk, zou ik iets anders doen? Ik had graag wat meer wijsheid gehad zo hier en daar, sommige deuren wat minder hard dichtgeslagen. Maar daar gaat het natuurlijk niet om... had ik hetzelfde pad genomen?
Ik denk het wel, weet je met al z'n verdriet en z'n pijn heb ik wel alles geprobeerd, ik kan niet zeggen dat ik het niet heb geprobeerd. Dat moest ik wel. Het heeft mij en mijn lichaam getekend, mijn man en onze relatie, mijn intimiteit maar het heeft mij ook verzacht, mij wijsheid gegeven en beseft dat moederkloek worden de job van mijn leven was en niet de dollars. 
Had ik graag meer gepraat, zou ik nu nog genoegen nemen met de mallemolen zonder begeleiding Neen zeker niet. Ik zou pleiten voor meer zus en meer zo, meer zachtheid, ... meer liefde op de fertiliteitsafdeling en minder steriliteit. Enzovoort.

Maar neen ik zou het niet anders doen, onze twee prachtkids en de weg naar hen, de weg samen met hen is de allermooiste die ik had kunnen bewandelen. Wat zij ons geven, wat zij ons leren, ik zou het niet anders doen. En mijn tip naar hen zal dezelfde zijn als bij de collega. Praten, genieten, doen, goed nadenken maar soms ook springen, durf je hart en buikgevoel volgen, wees gelukkig. Leer dansen in de regen, de zon komt altijd terug.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten