vrijdag 22 juni 2018

samen op weg

Nog 2 keer slapen zou ik zeggen tegen de kinderen
Dag van de kinderwensouders
Zemst
Een panel over lief en leed in de fertiliteit

Net nu lijkt het te hectisch rondom me. De school op zijn laatste pootjes, druk op het werk zo net voor mijn 6 weken pauze.

En toch kijk ik ernaar uit. In mijn hoofd zitten de grote lijnen al klaar, ik moet ze enkel nog vertalen naar een verhaal met veilige grenzen, een verhaal dat ik echt wil overbrengen op een juiste manier.

Los van mijn eigen bijdrage, tel ik af naar de dag zelf. Inspirerende ontmoetingen. Verhalen die ongetwijfeld recht naar mijn hart gaan. De erkenning voor mijn stapeltjesverdriet van 10 jaar kinderwenstraject is eentje dat me ontzettend beroerd.
Toch blijft er een soort twijfel. Mag ik daar wel gaan zitten vooraan en praten over lief en leed. Ik ben mama, mijn droom is uitgekomen. Ik mag zorgen, knuffelen, moederen.
Ik schreef het vandaag aan een andere sterke dame, een mama in het hart zoals ze het zelf liefst noemt. En wat ook een erg mooie benaming is. Of kinderwensouder.
Ze schreef me oa dat ene zinnetje wat me diep raakte;
Het is de weg die je afgelegd hebt die belangrijk is en inspirerend kan zijn voor anderen.

Hij bleef nazinderen in mijn hoofd zoals ik dat vaker heb als iemand de juiste woorden lijkt te vinden. En onderweg naar huis kreeg ik er meer woorden voor.

Ik en onze kids. Manlief ook, maar dat is net dat beetje anders. Hij is papa van vlees en bloed, hij is adoptiepapa, hij is mijn ratio en mijn rots, hij houdt van onze kinderen met heel zijn hart, hij heeft ongetwijfeld ergens ook verwondingen aan die hele fertiliteitsperiode maar hij geeft toe dat het anders is. Dus ik praat heel even voor  mijzelf als mama en voor onze kids.

Wij kwamen samen alle 3 vanuit een hele andere hoek, samen op een pad. Alle 3 met een rugzakje bewust en onbewust, gehavend, diep getroffen, alle 3 waren we iets en iemand verloren. Adoptie begint bij een verlieservaring, maar ook bij mij als adoptiemama was er een verlieservaring, al zag ik dat toen niet zo natuurlijk. We kwamen op de pad gekwetst en diep vanbinnen vol hoop, ons potje verdriet dichtgemetseld, ons potje liefde en vertrouwen niet altijd even open.
We wandelden naast elkaar heel voorzichtig.

De dochter klampte zich aan  me vast, ze was zo angstig, haar verlatingsangst torenhoog. Het duurde lang voor ze mijn hand losliet en voor ik ze wilde loslaten. Maar gaandeweg liep ze een eindje vooruit op dat pad, naast me en voor me maar steeds terugkomend om af en toe mijn hand stevig vast te pakken.

De zoon wilde mijn hand niet vastnemen, hij wilde liever alleen stappen. Hij lachte dat wel, was de vrolijke jongen, maar liep liever alleen. Hij liep weg en keek vaak niet om. Hij wist niet of ik wel te vertrouwen was, wist geen blijf met die tonnen mamaliefde die ik hem wilde geven.
Op een bepaald moment moesten we verpozen en de weg vragen, kunnen we die samen afleggen en zoja hoe moeten we dat doen. Hoe leren we die samen te gaan.
Ik was moe, kwam mezelf teveel tegen, raakte zelf niet meer opgeladen, wilde niemands uitgestoken hand aannemen. We vroegen raad en met kleine stapjes leerden we elkaars hand even vasthouden, niet altijd boos of bang te worden als hij weer eens wegliep. Ik ging praten en schrijven en werd rustiger, mijn hart leek te verzachten en plots durfde hij omkijken en zijn hand uitsteken. Vaker en langer. Nu wandelen we vaker hand in hand, we bewandelen ons pad nog niet zo stevig als de wandeling met de dochter, er zijn andere hindernissen vooral op drukke punten en dagen, op momenten dat er teveel uitwegen zijn. Maar we zijn samen op weg.
Wij 3 met onze rugzak en dat is bijzonder. Soms kijken we achterom en ben ik trots op ons verhaal, vallen en opstaan maar vandaag wel samen op weg in liefde en dankbaar voor elke herinnering die we samen maken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten