zaterdag 9 juni 2018

Ontmoeting

Ik schreef er al eerder over, gisteren in Gent hadden we een afspraak, Shanti en ik.
Er zijn zo van die ontmoetingen waar bij je het gevoel hebt dat het niet de eerste keer is dat je elkaar ziet, waar je meteen op je gemakt bent en een knuffel, omhelzing of kus niet gek aanvoelt. 

Ik weet niet of het haar prachtige glimlach is, haar aanstekelijke enthousiasme, de begripvolle blik, de verhalen, de adoptielink, de Kempisch achtergrond, .. maar de tijd ging te snel, we hadden uren kunnen blijven doorgaan.  Mochten we een whiteboard hebben gehad dan hadden we vast nu al een projectplan. Een gedeelde passie. 

We spraken over 101 dingen zoals de adoptie van mijn kids en haar adoptie, over roots en rust, over fertiliteitsbehandelingen, over fertiliteitsafdelingen en hoe ik die heb beleefd, over loslaten en aanvaarden, over herori├źnteren, over kracht vinden doorheen je kwetsbaarheid. Het was een heerlijke ontmoeting en het voelde heel natuurlijk.

Ik was thuis re-energized vol idee├źn die er al waren in mijn hoofd maar waar ik toch nog eens veel dieper over ga nadenken nu. Ik ga dankbaar mijn blanco schrift openen dat ik kreeg voor mijn verjaardag, zo 1 met een gouden rand van mijn lieve vriendin die erbij schreef 

schrijven...
Omdat jij er gelukkig van wordt
omdat je er anderen mee helpt
omdat "elk moment telt" en je ze zo kan onthouden

Het praten ordende nog veel meer mijn gedachten, waar zit ik vandaag, wat helpt mij, wat wil ik doen. 

Ik kwam thuis en vond een nog wakkere dochter die dolgelukkig was dat ze me nog zag voor ze haar ogen sloot. Wat heb je allemaal verteld mama. Jij ging toch praten over de adoptie. Dat was een moeilijke. Ze weet dat ik af en toe vormingen volg, af en toe wel eens praat over de adoptie en veel adoptiemamavriendinnen heb. Dus ik vertelde over die bijzondere vrouw met wie ik had afgesproken, over haar achtergrond en over kinderwens. Kort. We hadden het over later als zij kindjes zou hebben, of die dan bruin met kroezels zouden zijn of wit met plat haar. Over de taal die ze zouden spreken. Het is grappig zo te ontdekken waar ze over denkt. Heerlijk.
En ik nam me voor om haar eens te vertellen over het traject, ik moet nog nadenken over de juiste woorden, maar onze kids hebben zulke voelsprieten, ze voelt precies mijn gemoed aan dat ik het haar moet vertellen, op haar niveau en met haar woorden. Dat ze weet van mijn rugzak, dat ze weet hoe dolgelukkig wij zijn met onze wonders, maar ook dat kwetsbaar zijn, tijd nemen en woorden zoeken dat dat ok is.




Geen opmerkingen:

Een reactie posten