maandag 11 juni 2018

Levend verlies

Daar was het, pagina 99 van het boek Kinderwens, een stuk van professor Keirse. Ik las het en wilde bijna huilen, hij verwoordt het zo mooi en zo tastbaar. Ik zou het misschien moeten opvouwen en in een zakje bewaren zodat ik het altijd kan uitleggen. Want vaak gaat het daar mis, mijn "probleem", mijn "oude pijn" uitleggen...

Ik ga een stukje citeren, 

In een van mijn boeken spreek ik over het verdriet van ouders die geen kinderen hebben gekregen. Ik noem die mensen bewust "ouders", ook al hebben ze geen kinderen. Want het verlangen van een heel leven maakt van hen wel degelijk ouders. Mensen die ongewild kinderloos zijn, hebben te maken met een levend verlies. Er zijn in de loop van het jaar en in de loop van het leven oneindig veel momenten waarop deze mensen telkens weer geconfronteerd worden met hun gemis. 

Hij haalt dan niet alleen de zwangerschappen rondom je aan, maar verlofbesprekingen op het werk, de eerste schooldag, de examenperiodes, feestjes waar het bruist van kinderen, ...
Je staat er als ouder (ik hoor daarbij) niet bij stil hoe vaak je het over die kleine snaken hebt en ik herinner me de periode dat ik oh zo graag mama wilde zijn en gek werd van die gesprekken. Letterlijk misselijk werd, ongelukkig, wilde vragen om aub te stoppen over de avonturen van hun kids. Ook feestdagen zijn anders. Moederdag en Vaderdag, natuurlijk, maar Sinterklaas, Kerstmis en Nieuwjaar. De feesten waarop familie in grote letters wordt geschreven. 

...
Het is een levend verdriet omdat het blijft en je het niet kunt afsluiten. Je kunt niet zeggen: zijn die mensen daar nu nog niet overheen? Want het eindigt nooit en daarom kun je het niet afsluiten.

Mooi dat dat wordt erkend. Ook al mag je het niet zeggen, veel mensen zeggen het toch of denken het zeker en vast. Kom je daar nu nog mee af?!
Het eindigt nooit, het doet pijn maar het is ook een geruststelling. Het mag af en toe pijn doen, de wonde zal blijven maar het zal van kwetsuur naar litteken gaan en dat begint zijn vorm te krijgen voor mij persoonlijk.
Al blijft een bolle buik moeilijk, kijk ik bij mijn zwangere collega bewust niet naar haar buik maar enkel recht in haar gezicht. Het viel me op vandaag, dat ik mijn blik niet omlaag wilde laten gaan, ik had een slechte dag en geen zin in zo'n bollend buikje. 
Dus tijd is er nog nodig, die neem ik nog.

Over de fertiliteitsbehandelingen...
De artsen concentreren zich op het kind dat als het ware in de proefbuis "gemaakt" wordt. Het ouderpaar krijgt in een heel vroeg stadium een echo te zien, waarop het embryo zichtbaar is. Als het dan toch misloopt, is dat voor de artsen niet meer dan een mislukte poging. Terwijl het voor de ouders aanvoelt als een kind dat ze verloren hebben. 

....

Hoe dan ook gaat zo'n behandeling gepaard met verlies van persoonlijke identiteit, van zelfwaardegevoel.  Iets wat bij andere mensen vanzelf lijkt te lukken, moet bij hen verlopen via onaangename onderzoeken, vaak op tijdstippen die door de medische wetenschap worden bepaald en waar je zelf nauwelijks inspraak in hebt. De vrouw wordt door een onbekende persoon onderzocht in de intieme delen van haar lichaam. De diepste intimiteit van het koppel wordt publieke materie: de cyclus van de vrouw, hun seksueel verkeer. De man moet op commando sperma produceren op vaste momenten. Iets wat normaal een bijzonder intiem moment is tussen twee mensen, wordt nu iets heel machinaals en technisch. De impact daarvan wordt zwaar onderschat. Het is altijd een inbreuk op de persoonlijke intimiteit en een verlies van privacy.

Het is ok. Mijn lichaam was mijn lichaam niet meer. Intimiteit begreep ik niet zo goed meer, ik had er nog herinneringen aan maar wist niet meer hoe ik dat heerlijke intieme moest opzoeken na -tig behandelingen. En nu lees ik dat het normaal is, het wordt erkend en herkend. Het kan heel banaal klinken maar dat doet zo'n deugd, dat het niet aan mij ligt. 

Professor Keirse haalt ook aan dat het verdriet, het verlies niet zichtbaar is en dat het van de mensen rondom je dus een extra inspanning vraagt om er rekening mee te houden, om er naar te vragen. Dat je je hoofd niet moet breken over wat je moet zeggen, luister en probeer hen te begrijpen, dat is al een groot cadeau.

Het zijn stukjes die ik nog zal herlezen, om het goed in mijn oren te knopen of om het voor te lezen en zo uit te kunnen leggen waar ik nu mee worstel. 
Dat die jonge spring in t veld waar mijn man zo verliefd op werd veranderde, dat ik me afsloot en te hard werd voor alles om me heen omdat dat de enige manier was om door te gaan en staande te blijven. 
Jarenlang ging ik naar de kine van tijdens de behandelingen tot na de aankomst van onze kids. Pijn, hoofdpijn, alles dat blokkeerde. Wat wil je als je je staande probeert te houden en niet wil gaan zitten na het vallen, maar doorgaan.  Waar trek je de grens? Wanneer zeg je dat het goed is geweest?


Citaten uit "Kinderwens" - Shanti Van Genechten - woorden van Prof. M. Keirse

Geen opmerkingen:

Een reactie posten