vrijdag 8 juni 2018

Kinderwens deel 2

Gisteren zat het boek in de brievenbus, Kinderwens van Shanti Van Genechten. Haar verhaal, hoe ze van kwetsbaarheid naar kracht gaat. 
Ik kondigde meteen een avond stilte aan, bij boeken die me triggeren of me meeslepen houd ik van absolute rust. 

Shanti is zelf geadopteerd, gelukkig en goed gehecht. En haar verhaal nam me dan meteen mee naar onze eigen dochter. Die in alles ook gelukkig lijkt, veilig gehecht, verknocht aan ons maar ook erg bewust van haar Ethiopische roots en openlijk fan van de Ethiopische kleuren, juwelen, kleedjes, onschuldige dingen. Het boek deed me nadenken over haar kinderwens en over haar mama, ik, die net als de mama van Shanti het pad bewandelde van fertiliteitsbehandelingen en verdriet. 
Het brengt vragen en inzichten mee, een glimlach en een traan, hoop en angst. 

Het doet me ook terugdenken aan mijn etentje met een adoptiemama-vriendin eerder deze week, waarin we lachen met elkaar en om elkaar, waarin we elkaar vinden in de zorgen om onze kids, de trots en de kleine gelukjes. Maar elkaar ook vaak zeggen " het is goed zo, we doen ons best, we houden zo ontzettend de vinger aan de pols bij onze kids, ... "
Soms heb je dat nodig, te horen dat het goed is zo. Zij heeft jongens en jongens zullen wel anders zijn naar kinderwens toe, naar moeder-dochter noden, maar toch. We hebben alweer gesprekstof voor volgende keer.

Wat het boek me ook deed beseffen, is dat de titel van mijn blog helemaal fout is. Ik bekeek hem teveel vanuit het negatieve van verlies en verdriet toen ik begon te schrijven. Het is geen afscheid, het is een leven met. Leven met mijn bijzondere pad als kinderwensouder. Dat leer ik uit het boek, de ouders van Shanti waren kinderwensouders. Niet "biologisch kinderloze ouders die hebben geadopteerd."
Kinderwensouders is zo mooi. Zoveel rijker. Want zo zie ik het vandaag wel meer, zo hebben we de adoptie van onze kids altijd gezien en enorme verrijking van ons leven. Ze hebben ons zoveel moois gegeven en geleerd.

Het lezen van het boek en het me afsluiten voor de avond, het gsprek dat ook vanavond op de agenda staat, het maakte iets anders los thuis.
Plots vertelde mijn man me iets voor het slapengaan. 

" Je moet het ooit loslaten, ik wil niet dat je je erin verliest. Het enige waar je in wordt meegesleept, waar je je in verliest, wat je leest is gerelateerd aan die kinderwens."

Mijn haren kwamen even omhoog, mijn ogen gingen ver open en heel even was ik ontdaan. Wat zei hij nu potvolkoffie!
Het bleef plakken zoals dat wel vaker gebeurd bij mij. Maar na enige bedenktijd vertelde ik hem dit.

" Ik heb het gevoel dat het me vandaag zoveel energie geeft, het zet het verdriet dat er initieel was, het verloren gevoel om in iets positief omdat ik vandaag mezelf zie als iemand met een wonde, een wonde die zichtbaar mag zijn en die er ook altijd zal zijn, maar waar ik mee leef en ze op een zodanige manier wordt aanvaard dat ze me misschien zelfs mooi maakt. Door te gaan praten en schrijven, heb ik mijn lichaam terug gevonden, daar waar ik het ooit heb achtergelaten. Ik heb daar nog een weg te gaan maar ik ben goed op weg. Verdriet om het kindje dat ik nooit heb gedragen, dat is er. Tuurlijk. Ik denk soms nog terug aan die droom waar ik hem echt heb gevoeld de zwangere bolle buik en ja dat brengt tranen mee. Maar het schrijven en praten heeft me ook doen beseffen hoe gelukkig wij zijn met onze twee wonders. Met onze kinderen. Hoe onwaarschijnlijk graag ik hen zie.
Het pad dat we als kinderwensouders hebben bewandeld dat zie ik nu beter en ik besef dat ik door dat verhaal te vertellen iets positief kan brengen. "

Ik had het misschien wel nodig om door hem te worden uitgedaagd en te beseffen dat mijn "afscheid van de kinderwens" is veranderd in aanvaarden, in kracht en in iets nieuws dat kan groeien.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten