donderdag 28 juni 2018

Het boekje "Shanti"

Adoptieverhalen, kinderboeken, ze zijn zeldzaam of toch diegene die ik mooi vind met de juiste klemtoon, de ontroering, die voor onze kids te vatten zijn.

Ik ben fan van "Pipa vindt een weg", een boek over een hondje dat een nieuwe thuis zoekt. Ik kan het boek tot op de dag van vandaag niet voorlezen zonder een krop in de keel. Elke keer pakt het mij, zo breekbaar. En de juiste emoties gebruikend.

Vorige week ontmoette ik Kim, auteur van "Shanti". Een ontroerend verhaal over alleen zijn, afgewezen worden door je anders zijn en dan opgenomen worden in een nieuwe groep. Ook hier zo'n belangrijke emoties meegegeven. Voelbaar op elke bladzijde van het boek, te horen in het liedje en luisterverhaal dat erbij zit.

Ik nam het boek op en las het voor aan mijn twee adoptieolifantjes. Ze kropen ontzettend dicht bij me, zaligheid. Terwijl ze luisterden, kropen ze nog dichter tegen me aan. Na het verhaal luisterden we naar de prachtige stem van Kim die het liedje zong



Het moest twee keer opstaan, zo mooi vonden ze het. Een tijdje erna hoorde ik zoonlief zingen, lieve Shanti.



Hij speelt het opnieuw en opnieuw, vindt het prachtig. 

Toen papa vroeg waar het verhaal over gaat, vertelde de jongste vlotjes. Shanti was alleen op de wereld, achtergelaten en de ene groep wilde niet voor hem zorgen want hij had een andere kleur, maar dan papa... voor altijd zouden ze bij hem blijven...

En dan denk ik "Wauw, dat is het. Dat boek is een blijvertje. Hun verhaal anders. In hun woorden, met de juiste emoties die bespreekbaar worden door dat verhaal en dat oh zo mooie liedje dat uren later nog in mijn hoofd zingt."

Dus aanrader. Must have in de adoptieboekenkast. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten