vrijdag 1 juni 2018

Happiness

Ik zat net met mijn twee kids op bed, een verhaaltje voor het slapengaan te lezen. Terwijl ik dat deed, bedacht ik dat het een eeuwigheid geleden leek, rust, samen lezen en knuffelen. Ik voel het meteen aan hen. Als mama een versnelling lager schakelt en tijd neemt om te vertragen dan is het inhaaltijd. Knuffelen, lichamelijk heel nabij komen, bijtanken. Zalig. Wij bij elkaar niet alleen zij bij mij want toegegeven als ze daar dan zo aan mij kleven en die warmte opzoeken dan geniet ik ook, en val ik automatisch zalig stil.

Ik bedacht me ook op dat moment hoe heerlijk dat is. Voorlezen aan mijn kids...

Vanmiddag was ik aan het surfen, scrollen en kwam uit bij een oudere post van Els, Els De Smedt van "ok

Ze schreef een hele tijd geleden dit 
"En dan plots overvalt het je, een golf van verdriet die je in een paar seconden helemaal in de greep heeft. Sneeuw, mama's en papa's die gaan sleeën met hun kindjes in het park. Wat had ik dat ook graag kunnen doen met onze kindjes... Ik laat mijn tranen even rollen, het mag. En nadien...? Een mooie wandeling in de sneeuw en wat ravotten met Kyra! Ik voel dat de golf alweer achter mij ligt. Dit leven is OK #onvervuldekinderwens #nokids#doglove"

Het doet fysiek pijn om dat te lezen, er zijn zoveel doodnormale dingen waar mensen niet bij stilstaan. Sleeën, een kind troosten, wiegen met alle moederliefde die zomaar ergens natuurlijk naar boven komt, huiswerk maken, voetballen, verhaaltjes voorlezen, lachen om versprekingen of coole dansmoves, ... Oneindig veel dingen gaan aan je voorbij. En vaak zal dat ok zijn, maar op sommige momenten overvalt die immense pijn en dat verdriet je zo enorm.

Ik bedenk me dus al lezend daarnet hoe gelukkig we zijn met onze twee parels uit Ethiopië. Ik bewonder Els en al die andere mama's die hun toekomst hertekenen en het aanvaarden, dat ze nooit mama zullen zijn. Dat is zo sterk, zo straf, zo dapper. Ik vraag me af of wij ooit hebben gedacht dat we nooit ouders gingen zijn. Ik denk het niet. We geloofden rotsvast in de adoptie. Hebben ons daar ook in gesmeten met elke vezel van ons lichaam, alles wat we hadden. Het moest en zou zo zijn. Dat we de tweede adoptie zijn doorgesparteld, dat we zoonlief hebben kunnen thuisbrengen is een mirakel en dat heeft letterlijk heel veel zweet en tranen gekost, heel heel veel. Dus we hebben gestreden, maar zijn er geraakt.  

Maar ik voel dus mee als ik lees over de sneeuw en joelende kinderen en tegelijk voel ik me een zo misplaatste zeurkous. Welk recht heb ik om te klagen want ik kan dus wel zomaar gaan sleeën met mijn kids, ik krijg een kunstwerk met moederdag, ik mag verhaaltjes lezen ... maar daarom was het schaduwverdriet.
In de schaduw van mijn grote geluk liggen wat open wonden, opgestapeld, dichtgegroeid en weer open gegaan. 

Ik ga sleeën maar ik denk aan de mama's en papa's die de gang van de slee, de gang met zandspeelgoed of misschien zelfs de hele speelgoedwinkel liefst links laten liggen. Ik teken volgende keer een hartje in de sneeuw...

Geen opmerkingen:

Een reactie posten