donderdag 21 juni 2018

Flashback

Soms word ik overvallen door herinneringen aan de rollercoaster die onze kinderwens was. Toen ik vanmorgen een mailtje stuurde aan iemand om me voor te stellen in de hoedanigheid van wens/adoptieouder, neen wensouder, moest ik eigenlijk alweer kaderen waarom ik niet gewoon mama ben maar ook in die wensouder categorie ben verzeild geraakt of gebleven het is hoe je het bekijkt.

En dan begin ik steevast met het ontkennen dat ik ongelukkig zou zijn als adoptiemama want dat ben ik totaal niet, ik ben de meest trotse en dankbare en gelukkige mama die er is, zonder twijfel.
Het gaat om de stapeltjesverdriet, het verlies van jezelf en de stapels onverwerkt leed en weinig lief in de periode kinderwens zijnde het fertiliteitstraject en het adoptietraject.

En door dat neer te pennen kreeg ik dus weer heimwee. En ik besloot mezelf een snoepertjespauze te geven, even surfen naar de blog die ik schreef 3 jaar geleden.
We hadden na een zeer zware procedure toewijzing gekregen van zoonlief begin mei en waren in blijde verwachting van een eerst OK van de Ethiopische rechtbank met daaraan vast en rechtbankdatum waarop wij moesten verschijnen in Addis en we dus onze zoon ook zouden mogen ontmoeten voor het eerst...

Stel je voor einde schooljaar, juni, start van de zomer. Dochterlief zou weldra afzwaaien in de derde kleuterklas. Wij waren uitgeput tot op ons tandvlees na de moeilijke maanden die voorafgingen aan de toewijzing. Sprongen we in het special needs dossier dat onze zoon was of kozen we voor ons gezin zoals het was en een voor de buitenwereld, veiliger meer perfect plaatje. Natuurlijk sprongen we. Eigenlijk twijfelde geen haar op mijn hoofd uit, of misschien wel een paar haren maar mijn hart nooit. Geen seconde. Die jongen die er zo kwetsbaar uitzag op de foto's, die jongen waarvan we niet wisten of hij ooit zou kunnen lopen, die een rugzakje had waar we enkel het raden naar hadden, een beperking of ziekte eventueel, hij was mijn zoon vanaf ik in zijn ogen keek op de foto.

Maar dus juni, 21 juni 2015, stikkapot. Een relaas over wachten op feedback van de adoptiedienst... ze zouden bellen met nieuws over die rechtbankzitting...

Ik schreef dit op 21 juni, de verlossing kwam er uiteindelijk een kleine maand later 14 juli door een samenloop van ... electriciteitspannes in Ethiopie en zittingsdagen die verschoven, documenten en handtekeningen die ontbraken, mensen die niet bereikbaar bleken... 

Vallen en opstaan mijn verhaal...

Vandaag dan...

0842u ... hoe zou de voormiddag verlopen. Zouden ze me snel bellen, zou ik hen bellen?
Lidiya gaat vandaag op verkenning in het eerste leerjaar, Thibaut heeft examen wiskunde, Stephan vertoeft in Parijs, de werkmannen zijn eindelijk begonnen aan ons dak en ik begin aan mijn laatste maandag al werkend voor het komende jaar.

Het is een beeld van de week die gekker dan gek lijkt met 101 dingen op de agenda. Ik zou liefst gewoon gaan slapen. Dat ze me wakker maken als er nieuws is.
De nachten zijn onderbroken en heel kort. De blok op het hart weegt door. En al het banale van de wereld zou ik liefst wegduwen.

Maar ok. 16 minuten tot ze beginnen werken. Weet je nog de telefoon die ik ooit kreeg om 9.11u :)
46 minuten tot ze telefonisch bereikbaar zijn.

tiktak koffietime

Overal en nergens

Overal is hij aanwezig. Altijd.
Op de gekste momenten.

Als ik plakkertjes kleef op de pot soep 'juni 2015' dan denk ik volgende maand...
Als we tegen Thibaut zeggen dat hij midden juli terugkomt, dan denk ik "dan vertrekken we bijna"
Als we horen over feesten en uitstapjes dan is het altijd "voor" of "na"

Kleren, speelgoed, ...

Vanmorgen kreeg ik een ontwerp van zijn aankomstkaartje.

En toch is hij nergens zolang die telefoon geen goed nieuws geeft. Zo tastbaar en tegelijk zo irreeel.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten