donderdag 7 juni 2018

Flanellen benen

Ken je dat gevoel van die knoop in je maag of van die wiebelbenen, zoals voor een eerste werk- of schooldag?

Ik heb er zo een beetje van. 
Toen ik begon met mijn verhaal, al enkele maanden geleden, klopte ik met mijn verhaal aan bij Steunpunt Adoptie. Voor mij een warm nest waar we altijd terecht kunnen vooral na de thuiskomst van onze 2 kids.
De hele adoptiefamilie heeft dat eigenlijk, dat no nonsense heerlijke wees jezelf. Bij zowat elke adoptieouder die op je pad komt, voel je dat warme gevoel van "vertel een keer". Blikken die elkaar kruisen en die weinig woorden nodig hebben. Ik vind dat gelukzalig echt waar. Hetzelfde heb ik dus bij Steunpunt adoptie. We hebben dat zo opgebouwd doorheen vormingen, gesprekken, telefoontjes, verhalen.

Steunpunt adoptie vertelde me over Kinderwens en over Shanti. Shanti is zelf geadopteerd maar de sterke madame achter Kinderwens
Bij de gespreksavond in maart kwam Anne praten van datzelfde Kinderwens en ik hing van de eerste tot de laatste minuut aan haar lippen, dankbaar dat ik na 10 jaar kinderwensverhaal toch nog kon praten over die jaren van vallen en opstaan, wat het had gedaan met mezelf en met ons als koppel.

Shanti passeerde wel eens in berichtjes of op FB. Ik las over haar en herinnerde me een artikel van jaren geleden dat ook ging over straffe madammen, zijnde zij dus.

Op 24 juni is er een dag van de kinderwensouder in Zemst. Ik zou heel erg graag gaan want ik denk dat het potjes gaat openen, dat het me goed zal doen op termijn. En tegelijk twijfel ik of ik daar op mijn plaats mag zijn. Ik als adoptiemama, gezegend met 2 wonders. Dus ik begon te twijfelen of ik dat wel zou doen.
Deelde het toch op mijn FB wall en kreeg meteen een hartje van haar. Ze stuurde me prompt een berichtje of ik kwam. Het leek wel telepathie... 
T is een straffe en morgen zien we elkaar want dat zat er wel aan te komen dat gesprek over kinderwens en schaduwverdriet, adoptiemama en geadopteerde. Dat waar ik 6 maanden geleden nog bang voor was en nu zo'n beetje voor wiebelbenen zorgt maar waar ik wel ongeloolijk naar uitkijk.

Stapjes. Mooie mensen. Zalig toch.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten