dinsdag 26 juni 2018

Echo

Ik hoorde het daar, ik las het vanmorgen....
De stappen die je de afgelopen maanden hebt gezet Sofie... 
Ja...
Neen...

De gesprekken en verhalen blijven nazinderen en hebben ergens een wig geslagen in het muurtje. Daarenboven de juni-vermoeidheid van kids die afzwaaien, nog jarig moeten zijn, feestjes organiseren, sportdagen en mijn werk afronden alvorens ik 6 weken vakantie in duik... Het is teveel van het goede. Hoofdpijn, ogen die bijna constant prikken van hoog zittende tranen.

Ik verlang naar rust en vakantie. De tijd die langzamer mag gaan. Tijd voor verhaaltjes en koffie in de pyjama onder de appelboom. Tijd om te schrijven en te reorganiseren. Tijd om na te denken.
Mijn hoofd lijkt over te lopen en alles wordt in vraag gesteld. 
Wil ik dit blijven doen? Wil ik daar energie in blijven pompen? Wil ik met mijn schaduwverdriet iets doen? Wil ik iets creatiever doen?
101 vragen en keuzes die ik niet wil maken soms. 
To do lijstjes die groeien en die ik liefst meteen verander in "ik wil graag" lijstjes.

Dus ik tel deze week. Nog 1 dag werken. Helemaal niets om over te zeuren dus. 

Sportdagen heb ik overleefd. 
De velletjes van mijn kids die waterpokken en valschade hadden, zijn aan de beterhand.
Cake-jes voor de dochters klasfeest zijn gebakken.
Juffencadeautjes liggen klaar.
Bedankteksten moeten uit mijn pen rollen.

En feest. Dit weekend is het feest. 2 keer.
En de vakantie begint. Dus het komt goed. 



Geen opmerkingen:

Een reactie posten