dinsdag 5 juni 2018

Brusje

Vanochtend aan de keukentafel een einde schooljaarsgevoel... 
Volgende jaar gaat zoonlief naar de 3e kleuterklas en dochterlief naar het 4e leerjaar
Ik zie hen nog zitten in Ethiopiƫ .. iniemini en zo kwetsbaar. Ons laatste jaar met een kleuter merkt manlief op...

Daar wil ik nog niet aan denken, gaf ik aan... laat ons nog maar voor een inie mini gaan. Het was eruit voor ik het wist.

Ja mama! Een zusje!
Neen ik wil een bloeltje, riep de ander.

En dan even die blik onder ons. Ergens diep vanbinnen zouden we dat super vinden, we droomden van een groot gezin en liefde is er in overvloed. Ik zou het wel fijn vinden, zei manlief, maar je weet ergens dat het ook niet haalbaar is.
Twee kids met een zware rugzak, de rust die af en toe binnensluipt en ook wel fijn is. Een ander type uitstappen kunnen doen met hen...
Comfort dus.

De eeuwige ratio vs gevoel.
Onbenullige opmerkingen die leiden tot confrontaties. Wat als de wonderen der natuur nog zouden kunnen, ons hadden verrast, wat als de adoptieprocedures nog haalbaar waren en er toekomst was. ... Als je niet zomaar een huisje tuintje boompje kan hebben, zijn je mogelijkheden zo beperkt. En bepalen veel meer factoren dat 2 mooi genoeg is.
En dat doet soms pijn, dat is soms niet eerlijk.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten