woensdag 2 mei 2018

Zonnetje

Woensdag 2 mei. De kinderen zijn weer naar school na een lang weekend van spelen, familie en vriendjes. Ik ben altijd vrij op woensdag dus ik ben een gelukzak die er nog een dagje mag aanbreien en morgen een extra versnelling mag schakelen op het werk, maar dat is morgen.
Vandaag schijnt de zon, de knoppen van de rododendron staan dik van verwachting, klaar om te ploffen en onze tuin om te toveren in een muur van paarse bloem. Na de appelboom, een tweede uitbarsting van lentegenot voor de zomerbloemen het overnemen.
Nu mijn zintuigen door die afgeschraapte laag, iets scherper zijn, zie ik onze tuin ook weer meer. Vorig jaar heb ik ze niet gezien, niet of minder verzorgd. En gisteren zei ik tegen manlief na het herplanten van een paar stukken "die tuin is toch zo'n zaligheid", dan wandel ik weer rond om elke knop en elke bloem te zien. Zoals ik dat ook soms deed in de wachtperioden, snakken naar leven en iets om me aan te verblijden.

Ik ging ook weer blozen dit weekend bij het krijgen van een compliment over de blog, over het artikel in Maison Slash. Het is altijd een soort van erkenning en verademing. Het geeft me steeds energie. En bevestiging dat het goed is. 

Ik vind het jammer dat ik er niet bij was vorige week in het eerste verlies- en rouwcafé in Temse, wat een heerlijk initiatief en wat had ik graag die verhalen gehoord. Intens en puur, ook al zijn de verhalen niet helemaal gelijk, de herkenning van stil verdriet is een trigger om ook weer naar mezelf te kijken en daar kan ik eigenlijk niet genoeg van krijgen om daardoor diep te moeten blijven gaan, alleen zo gaat het ooit van kwetsuur naar litteken. Mooi litteken.

Ik bedacht me al wandelend op terugweg van school dat mei gestart is, een maand barstensvol activiteiten, feestjes en weinig werken. 

3 jaar geleden hadden we net ja gezegd tegen het dossier van zoonlief. Een special needs dossier. Na 6 loodzware weken van ja en neen en wat als, hadden we JA gezegd, hadden we het de kinderen verteld dat het zou kunnen dat er een broertje kwam maar een broertje anders dan ons. Niet zeker of hij ooit zou kunnen stappen, misschien met een beperking, dat we nog onderzoeken lieten doen, dat we het allemaal niet goed wisten maar we heel graag ja wilden zeggen met ons hart.  Zij deden dat ook meteen, perfect zijn moet niet in tegenstelling tot wat de buitenwereld ons wel vaak vertelde. Je gaat daar toch niet voor kiezen?
Die 2e mei was het feest voor mijn metekind, haar dag en goed om de zinnen te verzetten want vol verwachting wachten op de finale telefoon van de adoptieorganisatie is hels ook al was onze JA het belangrijkste. De overheid moet haar stempel ook plaatsen.

Moederdag staat voor de deur. Mijn verjaardag, 40 lentes sluipt dichterbij.
Wat wil je graag mama? ... Ik kan niet veel bedenken, ik wil vieren en genieten. Voor het eerst in jaren ben ik meer dan doorsnee gelukkig. 
Alles lijkt in zijn plooi te vallen. In mijn hart voel ik me veel jonger, de weg van begin 30 tot nu waar is die naartoe?
Ik besef dat ik veel heb gemist of onbewust heb beleefd omdat ik altijd maar heb gewacht. Dat is iets wat niet makkelijk te aanvaarden is. En ik mezelf heb aangedaan ja, maar ik kon het niet anders. Leven van vruchtbare periode naar vruchtbare periode, proberen zen te zijn in die periode want stress is dodelijk, van IVF naar IVF en de tijd ertussen proberen gezond te leven, rustig te zijn en dan adoptiewachten. Adoptiewachten is bijzonder, een col buiten categorie en tegelijk intense mooi. Ik heb er mooie herinneringen aan, vriendschappen aan over gehouden. De allerlaatste loodjes waren de zwaarste, die 6 weken onderzoeken en praten over zoonlief. Die procedure gaf een bijna genadeslag, maar we leefden op toen we hem meebrachten naar huis, alle energie ging naar hem alle mogelijkheden bieden. 
Onderzoeken en kine. Toen hij stapte was het even de hemel op aarde tot de genadeslag. De hechtingsstoornis, trauma, hij wil zich niet hechten, hij is emotioneel zo getraumatiseerd. Dat was mijn KO. 
Vandaag zijn we woensdag na 5 moeilijke dagen met hem. Het ging super goed de laatste periode en de 5 voorbije waren weer zwaar. Geen structuur, geen vat, meer ruzie dan rust, met ons hoofd tegen de muur lopen en weer zoeken naar wat het tij kan doen keren. 
De ups en de downs. Ik moet hem laten zijn wie hij is, niet altijd corrigeren als hij wildenthousiast onbeleefd overkomt bij anderen, ... hem zeker niet corrigeren bij zijn klasgenootjes als hij te onstuimig is want ze houden van hem zoals hij is. Ach hij is Tame, zei de juf van vorig jaar, ze vergaf hem alles. Loslaten, genieten. 
Want ik heb mijn mooiste geschenk. Een prachtig gezin. 2 gezonde kids. Een rots in de branding en beste vriend in manlief. Een pracht van een pluszoon. Laat de 40ste maar komen.  



Geen opmerkingen:

Een reactie posten